ผู้เขียนเป็นคนเรียนไม่เก่งเท่าไรค่ะ แต่พอเอาตัวรอดได้ ตอนอยู่มหาลัยก็ไม่เคยติด F หรือต้องเรียนซ้ำ สอบซ้ำแต่อย่างใด วิชาไหนที่แย่อย่างมากก็ได้ C หรือ D ถ้าจำไม่ผิด เกรดรวมเฉลี่ย GPA ตอนจบก็เพียงแค่ 2.79

อย่างที่เคยเขียนบันทึกไว้ว่าตัวเองสอบเข้าเรียนเทคนิคการแพทย์โดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือวิชาชีพอะไร? ก็ปล่อยไปตามดวงตามดาว ถือซะว่าชีวิตเราเขาคงลิขิตให้เดินตามทาง..(โทษเข้าไปนั่น) พอตอนทำงานก็เหมือนกันที่ไหนรับเราก็ทำทั้งนั้น (ขอให้รับเหอะ)

ด้วยความที่เรียนแบบผ่าน ๆ ความรู้มันก็จำแบบผ่าน ๆ จำได้บ้างไม่ได้บ้าง คือจำได้น้อย อ่านหนังสือต่อเมื่อจะสอบ อีกทั้งตัวเองชอบไปเที่ยวกินลมชมธรรมชาติลุยไปกับกลุ่มเพื่อน ๆ เป็นประจำตามต่างจังหวัด

ตอนเข้าทำงานก็กลัว ๆ เกรง ๆ เหมือนกันเพราะถ้าใครถามเรื่องทฤษฏีมาก  ๆ มีหวังเขาไม่รับเราเข้าทำงานแหง ๆ เลย นึกดีใจอยู่เหมือนกันที่รอดจากการสัมภาษณ์ได้ (เพราะเขาไม่ถามมากนัก หรือตอนนั้นผู้ที่จบเทคนิคการแพทย์อาจจะน้อยรึเปล่า? แบบว่าไม่ค่อยมีคนสมัคร)

แต่เมื่อเราเริ่มทำงานไปเรื่อย  ๆ ความอยากรู้ก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ ยังนึกแปลกใจตัวเองเหมือนกันทำไมตอนเรียนเราไม่เห็นจะมีความอยากรู้ อยากเรียน อยากเห็น และอยากทำเลย ตอนนี้แม้นึกเสียใจก็คงสายไปแล้ว

ลองตั้งคำถามกับตัวเอง  "ทำไมตอนเรียนไม่อยากรู้เท่าตอนไม่ได้เรียน?"

หรือเป็นเพราะตอนเรียนเราต้องเรียนสิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ ยังไม่ทันเข้าใจลึก ยังไม่ทันสงสัยเรื่องเก่า เรื่องใหม่ก็มาอีกแล้ว เราอาจไม่ทันเตรียมตัว เตรียมใจ และตั้งรับ แต่พอทำงานเราทำในสิ่งเดิม  ๆ ซ้ำ  ๆ ตอกย้ำอยู่เรื่อย ๆ และการทำในสิ่งเดิม ๆ ก็อาจจะทำให้เราอยากรู้ อยากเห็น อยากเรียน และต้องหมั่นหาความรู้ที่แปลก ใหม่ และลึกกว่ารึเปล่า ???  และทำให้เริ่มสงสัยว่าทำไมมันเป็นเช่นนั้นหนอ (ก็ไม่รู้ผิดหรือถูก)