พ่อกับแม่มีน้ำใจบริสุทธิ์ต่อเราผู้เป็นลูกนัก

คิดดูเถิดตอนเราเป็นเด็ก เราเคยหยิก เคยข่วน ทุบ ตี เตะ ต่อย กัด
 หรือด่าทอท่านต่างๆนานา …..

…..เพราะไร้เดียงสา…..
 ท่านก็ไม่โกรธเคือง กลับยิ้มร่าชอบใจ  เพิ่มความรักความเอ็นดูขึ้นอีก

แม้เราเป็นผู้ใหญ่รู้เดียงสาแล้ว แต่ก็ยังทำอยู่เช่นนั้น
 แทนที่ท่านจะโกรธถือโทษเอาผิดต่อเรา
ท่านกลับยอมนิ่งเฉย ทนยอมรับทุกข์เพียงฝ่ายเดียว

ยอมเสียน้ำตา
ยอมเป็นเครื่องมือรองรับ เท้าและปากของเรา ให้อภัยในการกระทำของเราเสมอ
…เพราะท่านกลัวเราเป็นบาปเป็นกรรม หรือมีเวรต่อไปในภายภาคหน้า จึงยอมเจ็บยอมทุกข์เสียเอง

เป็นพระอรหันต์ของเราจริงๆ