GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

เข้าเฝ้าพระอาทิตย์

พอเราเงียบ เราจะได้ยินเสียงของธรรมชาติ

ยามเช้าเป็นเวลาที่วิเศษสุด แต่ก็มีเป็นครั้งคราวดิฉันก็พลาดที่จะได้พบกับยามเช้า หากว่านอนดึก เหนื่อยเป็นพิเศษ หรือไปนอนในพื้นที่ หรือไปต่างจังหวัด

ลุกขึ้นนึ่งข้าวเหนียว ตักบาตรยามเช้า และเวลาอันสำคัญคือการได้ไปเดิน ไปเข้าเฝ้าพระอาทิตย์

บ้านของดิฉันห่างจากแม่น้ำของประมาณ ๓๐๐-๔๐๐ เมตร เดินผ่านซอยทะลุไป  ภาพมุมกว้างขนาดใหญ่ของแม่น้ำก็จะกางผืนรูปเต็มหูเต็มตา  เทือกเขายาวจากเหนือจรดใต้ของ สปป.ลาว ละมุนด้วยไอหมอกบาง ๆ เกิดเฉดสี ขาว และสีเข้มทึบของภูเขา บ้านเรือนผู้คน วัด อาคาร ต้นตาล ที่คุ้นตาตั้งแต่ดิฉันยังเป็นเด็ก สายน้ำของไหลเอื่อยจนเหมือนนิ่ง เรือหาปลาบางลำกำลังลากอวน เสียงเคาะซ่อมดังแว่วมา โป้ก โป้ก โป๊ก บนฟ้าแสงสีแดงอมส้มของของพระอาทิตย์เริ่มฉายฉาน จับก้อนเมฆ งดงาม

ดิฉันเดินไปสมทบกับเพื่อนละแวกบ้านที่ตักบาตรประจำ บางทีก็คุยกัน บางทีดิฉันก็ไม่พูดเอาดื้อ ๆ เงียบซะบ้างก็ดี ทักทายแล้วพูด ให้น้อยที่สุด เพราะเสียดายบรรยากาศอันสงบงามที่ควรซึมซับไว้ บางครั้งระหว่างรอพระมา ดิฉันก็ทำเคลื่อนไหวร่างกายยืดเส้นยืดสายไปตามเรื่อง หันหลังให้ผู้คนที่ออกกำลังกาย ผ่านมาเป็นระยะ เคลื่อนตัวเองไปเรื่อย ๆ  ตามที่จะนึกได้ว่า จะยืดส่วนไหน

หลังจากตักบาตรแล้ว ก็เป็นโอกาสที่จะได้เดินออกกำลังกายดิฉันจะเดินลงทางใต้ผ่านวัดกลาง วัดมหาธาตุ แล้วไปหยุดอยู่แถวนั้น บางทีก็เลยไปถึงอัฒจันทร์ที่สร้างเป็นที่นั่งขั้นบันไดขนาดกว้าง ดิฉันยึดที่ตรงนี้เป็นที่เข้าเฝ้าพระอาทิตย์

ดิฉันกางแขนออก กางขาเล็กน้อย พับเปลือกตาแตะขอบตาล่างเบา ๆ ดิฉันจินตนาการเอาว่า ดิฉันกำลังทำความรู้สึกให้เข้มข้นกับแสงอาทิตย์อ่อน ๆ  ที่มาสัมผัสกับผิวหนัง มันอุ่น ๆ ร่างกายดูดแสงอาทิตย์ บางทีก็คิดว่า ลำแสงอันมหัสจรรย์กำลังปะทุ ทะลุทะลวง ทำความสะอาด ร่างกาย ผลักดันสิ่งไม่ดีออกไป ไปตามท่อ ตามส่วนที่งอกทั้งหลายในร่างกายของเรา แล้วจากนั้นก็ทำคารวะพระอาทิตย์ด้วยท่าการยืดเส้นสายของทุกส่วนอย่างช้า ๆ  พร้อมพยายามหายใจเข้าออก ให้สอดคล้อง

พอเราเงียบ เราจะได้ยินเสียงธรรมชาติ โดยเฉพาะเสียงนก เสียงแมลง มีเยอะมาก เสียงน้ำไหลบางครั้ง เสียงลม เสียงรถผ่านมาเป็นระยะ คิดเอาว่าตัวเราก็เหมือนโปร่งแสงทะลุได้แนบกลายเป็นสภาพแวดล้อมที่อยู่รอบตัว.....พักใหญ่ ๆ จึงได้หยุดและค่อยเดินกลับบ้าน บางวันสดชื่นถึงขั้นฮัมเพลงในลำคอคนเดียว

แรก ๆ  ที่ทำ ดิฉันก็ขัดเขิน ๆ  กังวลว่า คนอื่นคงรู้สึกตลกที่เราทำท่าบ้า ๆ  อะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียว  พอทำไปนาน ๆ  ก็ไม่รู้สึกเช่นนั้นอีก เพียงหันหลังให้ พับสายตาของเราลงแล้วกลับมาอยู่กับตัวเอง ใช้เวลายามเช้าของเราเต็มที่......

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 72187
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 2
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น(2)

อ่านแล้วได้ภาพและเหมือนอยู่ในบรรยากาศ  นั้น

เป็นเรื่องเล่าที่ดีและมีคุณภาพ 

อ่านแล้วอิจฉา ที่บางคนมีมุมดีๆของตนเองเหลือเกิ้นนนนนนน