ทันกัน

เหนือฟ้ายังมีฟ้า.. อย่าคิดว่าข้าแน่คนเดียว

          มีมนุษย์จำนวนไม่น้อยที่มีความสุขกับการเหยียบย่ำซ้ำเติมหรือเกทับผู้อื่น เพื่อแสดงความฉลาดหรือสร้างความเด่นความดังให้กับตนเองด้วยความภาคภูมิใจ
       เราจะพบเห็นพฤติกรรมดังกล่าวได้ไม่ยากนักในการประชุม การสัมมนา หรือในวงสนทนาทั่วไป ๆ จนกลายเป็นค่านิยมที่แทรกซึมจากผู้ใหญ่ไปสู่เด็กและแผ่ขยายไปทั่วทุกวงการ
     ตัวอย่างหนึ่งเกิดขึ้นในวงสนทนาของเด็กชายสมเกียรติและเด็กชายบัญชาที่ต่างคุยโอ้อวดกันถึงความยิ่งใหญ่ของตน
     สมเกียรติ : “ที่บ้านเรานะมีควายตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มเลย เวลามันยืนขึ้นนะ เขามันชนกับฟ้าเลย มันกินหญ้าครั้งละเป็นพันไร่เชียวละ”    
     บัญชา : “ที่บ้านเรามีของดีกว่าบ้านนายอีก บ้านเรามีกลองใบใหญ่ขนาดยักษ์เลย เวลาตีครั้งหนึ่งจะดังไปถึงประเทศอื่นเลย”
     สมเกียรติ : “กลองมันใหญ่ขนาดนั้นจะเอาหนังที่ไหนมาทำได้เล่า”
     บัญชา : “ก็ใช้หนังควายที่บ้านนายไงละ”