Delta Airways พาเรามาถึงสนามบินนานาชาติบัลติมอร์ 21.30 น. ตามตารางการบิน เราได้ที่นั่งค่อนไปทางหางเครื่อง จึงเดินตามผู้โดยสารหลายคน จนมาใกล้ถึงจุดนัดพบ
“หน่อยกับเอกยืนอยู่โน่น”
ป้าเขมเห็นน้องสาวก่อน ผมเพ่งมองในกลุ่มผู้มารับที่ห่างไปราว 50 เมตร เห็นหน่อย น้องสาวป้าเขม กับ “เอก” แฟนชาวอเมริกันของหน่อยยืนมองผู้โดยสารที่เดินผ่านไปหน้าตาเป็นกังวล
จนเราเดินเกือบจะชิดตัวทั้งคู่จึงเห็นเรา ป้าเขมกับหน่อยต่างโผเข้ากอดกัน เอกยกมือไหว้ผมก่อนที่จะจับมือ ผมเคยเจอเขาที่เมืองไทย 3 ครั้ง เขาพูดไทยไม่ได้ แต่ชอบการทักทายและมารยาทแบบไทย
“ไปทานข้าวที่บ้านนะพี่ หน่อยแวะซื้อจากร้านอาหารไทยมาแล้ว เพราะกว่าเราจะไปถึงร้านคงปิดแล้ว”
หน่อยพูดขณะเดินคู่กับป้าเขมไปขึ้นรถ ผมสะพายเป้เดินตาม ส่วนเอกลากกระเป๋าป้าเขมล่วงหน้าไปที่รถแล้ว
“ดีแล้ว อยากถึงบ้านหน่อยเร็วๆ ร้านอาหารไทยค่อยไปวันหลัง” ป้าเขมเห็นด้วย
“บ้านหน่อยอยู่อเล็กซานเดรีย ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงแหละ” หน่อยบอก
เอกขับรถดีมาก เกือบห้าทุ่มก็มาถึงบ้าน แม้จะอยู่นอกเมือง แต่ถนนสว่างไสวเหมือนไม่ดึก บ้านเรือนหลายหลังยังเปิดไฟในบ้านสว่าง
“ทานข้าวก่อนนะพี่ คงหิวแย่แล้ว” หน่อยรีบจัดสำรับข้าวโดยมีเอกเป็นลูกมืออย่างคล่องแคล่ว
อาหารเย็นมื้อนั้น มี 3-4 อย่าง แต่ที่ผมจำได้แม่นคือ หมูทอดกับไข่เจียวที่อร่อยมาก
“พี่น่าจะอยู่หลายๆ วัน ช่วงนี้หน่อยกับพี่เอกก็ว่างด้วย จะได้พาไปเที่ยวหลายๆ แห่ง นี่ยังไม่หายคิดถึงก็จะกลับแล้ว” หน่อยชวนระหว่างทานข้าว
“มาเห็นบ้านหน่อย พี่ก็อยากอยู่นานนะ ชื่นชมที่หน่อยกับเอกรักกันช่วยกันเก็บออม จนมีบ้านน่าอยู่ แต่พี่จองโรงแรมที่ซานฟรานซิสโกไว้แล้ว” ป้าเขมปฏิเสธพร้อมชื่นชม
“ตอนที่หน่อยได้รับอีเมล์ หน่อยดีใจและตื่นเต้นมาก ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้” หน่อยเล่าตาเป็นประกาย
“พี่เอกก็ดีใจมาก บอกว่าจะไปรับพี่ที่สนามบินบัลติมอร์ และจะซื้อตั๋วไปสนามบิน JFK ให้พี่ด้วย” เธอเล่าต่อ แล้วหันไปพูดกับเอกเป็นภาษาอังกฤษ
เอกบอกกับเราว่า ได้จองตั๋วเครื่องบิน American Airlines จากสนามบินแห่งชาติโรนัล เรแกน ไปสนามบินนานาชาติจอห์น เอฟ เคนเนดี (JFK) ให้เราเรียบร้อยแล้ว
ก่อนแยกย้ายกันเข้านอนตอนเที่ยงคืน เอกบอกว่า พรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อย จะพาไปเที่ยว วอชิงตันดีซี
