ลุงกับป้าเที่ยวนิวยอร์ก ตอนที่ 12 กลางดีกที่เมือง Niagara Falls


ป้าเขมหลับตั้งแต่ JetBlue Airways เคลื่อนตัวออกจากหลุมจอด ส่วนผมยังตาแข็ง แม้ไฟเหนือทางเดินดับแล้ว คงมีไฟสลัวด้านข้างเท่านั้น

ผมหลับตา นึกถึงการตัดสินใจจองตั๋วเครื่องบินไป BUF สนามบินบัปฟาโร่

ผมค้นจากห้องพันทิป มีหลายคนแนะนำเดินทางโดยรถไฟ หรือ Amtrak และมีบ้างที่แนะนำเดินทางโดย Greyhound bus

เดินทางโดยรถไฟใช้เวลา 8 ชั่วโมง พอๆ กับเกรย์ฮาวด์ ออกจากนิวยอร์กซิตี้ตอนหัวค่ำก็จะไปเช้าที่บัฟฟาโล แล้วเลยเที่ยวน้ำตกไนแอการ่า ประหยัดค่าโรงแรมหนึ่งคืน

แต่ผมมีปัญหาอยู่ที่กระเป๋าใบใหญ่ จะลากไปเที่ยวน้ำตกด้วยก็ใช่ที่ จะฝากไว้ที่สถานีรถไฟหรือรถเกรย์ฮาวด์ก็คงไม่สะดวก เพราะวันที่ 13 ตุลาคม จะต้องเดินทางต่อจากบัฟฟาโล่ไปวอชิงตัน ดีซี ซึ่งต้องไปเครื่องบิน

ประการสำคัญคือ การเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า คงมีปัญหามาก และป้าเขมคงไม่สะดวก ทั้งจะเหนื่อยเมื่อยล้ามาก ทำให้การเที่ยวไม่สนุก

เมื่อได้ตั๋วเครื่องบินแล้ว ผมหาที่พักใกล้น้ำตกไนแอการ่า มีแต่แพงมาก ที่ไม่แพงนักพอที่ผมจ่ายได้ก็เต็มหมด ผมจองได้โรงแรมชานเมืองไนแองการ่าฟอลล์ ห่างจากตัวน้ำตกถึง 5 ไมล์

ผมม่อยหลับไป มารู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงกัปตันจากลำโพงเหนือศีรษะ มองไปทางป้าเขมเห็นตื่นอยู่ก่อนแล้ว

เนื่องจากเครื่องบินลำเล็กและเที่ยวดึกจึงมีผู้โดยสารไม่มาก เราใช้เวลาไม่นานก็ออกจากประตูอาคารขาออก ผมมองเห็นป้ายบอกรถโรงแรม จึงลากกระเป๋าพาป้าเขมไปตามลูกศร

มีป้ายชื่อโรงแรมที่ผมจองไว้ และมีรถตู้จอดอยู่หลังป้าย ผมถามชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนข้างรถเพื่อความแน่ใจ

เขาบอกใช่ และรับกระเป๋าจากผมไปไว้หลังรถ คืนนั้นนอกจากเราแล้ว ยังมีสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่ง นั่งรถไปกับเราด้วย

เพียงไม่ถึง 10 นาที รถตู้ก็จอดหน้าโรงแรม ผมส่งใบจองโรงแรมให้พนักงานหลังจากสามีภรรยาคู่นั้นเช็คอินไปก่อนแล้ว ส่วนป้าเขมนั่งรอที่โซฟา

“ไม่ใช่โรงแรมที่คุณจอง” พนักงานพูดหลังจากดูใบจอง

“ชื่อเหมือนกัน แต่คนละเมือง” เขาบอกอีก แล้วส่งใบจองคืนผม

เอาละซีผมพลาดจนได้ ป้าเขมคงเห็นผิดปกติจึงเดินมาหา ผมรีบบอกมาผิดโรงแรม

“แล้วจะทำยังไง” ป้าเขมดูเครียดขึ้นทันที “แล้วจะไปโรงแรมยังไง”

ผมบอกใจเย็นๆ มองพนักงานซึ่งขณะนั้นไม่สนใจเราเลย เขากำลังตรวจเอกสารของเขา

“ผมจะหาแท็กซี่ได้ที่ไหนครับ” ผมถามเขาแล้วกลั้นใจรอคำตอบ

เขาเงยหน้าขึ้นดูผมนิดหนึ่ง แล้วหมุนโทรศัพท์ที่อยู่ข้างเขา ชั่วครู่เขากรอกภาษาอะไรไม่รู้ลงโทรศัพท์ผมฟังไม่ออก แล้ววางลงบนแป้น เงยหน้าขึ้นบอกผม

“10 นาที แท็กซี่มาถึง”

ผมถอนหายใจ ขอบคุณเขาแล้วเดินมานั่งกับป้าเขมที่เดินมาก่อนตอนเขาโทรศัพท์

เกือบ 10 นาที แท็กซี่มาจอดหน้าโรงแรม เราขอบคุณพนักงานคนนั้นอีกครั้ง แล้วมาขึ้นรถ

แท็กซี่ที่เรานั่งวิ่งบนถนน 2 เลน เพียงคันเดียว ใช้ความเร็วสม่ำเสมอไม่เร็วนัก ต่างกับใจผมที่ร้อนรนว้าวุ่น นี่หากเป็นเมืองไทย ดึกๆ อย่างนี้คงวิ่งไม่ต่ำกว่า 120 แน่

00.35 น. ของวันที่ 13 ตุลาคม 2555 หนึ่งชั่วโมงเต็มนับตั้งแต่ลงเครื่องที่สนามบินบัฟฟาโร่ แท็กซี่ก็พาเรามาถึงโรงแรมที่จองไว้

คืนเดียวที่เมือง Niagara Falls กว่าที่ผมจะหลับภาพการเดินทางผิดโรงแรมรบกวนผมอยู่นาน

คำสำคัญ (Tags): #niagara falls#Amtrak#Greyhound bus
หมายเลขบันทึก: 718458เขียนเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 12:14 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 12:14 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (2)
อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท