ลุงกับป้าเที่ยวนิวยอร์ก ตอนที่ 14 นั่ง Greyhound สู่ Rochester


Greyhound bus ออกจากสถานีมาได้พักหนึ่ง ผมรู้สึกแปลกใจที่รถวิ่งไปเรื่อย ๆ ไม่จอดติดไฟแดงเลย แล้วผมก็นึกได้ว่า ตั้งแต่นั่งแท็กซี่มาจากไนแอการา ไม่ผ่านไฟจราจรเลย บางแยกเป็นทางยกระดับ บางแยกเป็นอุโมงค์

ดังนั้น ไม่นานก็พาเราออกพ้นชุมชนด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ผมปรับพนักเก้าอี้เอนเล็กน้อย สายตาสำรวจภายในรถ

หลังพนักเก้าอี้มีช่องเสียบหูฟัง มีปุ่มเปลี่ยนช่องและปรับความดังของเสียงด้วย ด้านข้างที่เป็นตัวถังรถมีปลั๊กตัวเมีย 2 ตัว แต่ผมไม่ได้ลองว่าใช้งานได้ไหมทั้งหูฟังและที่เสียบไฟ

ป้าเขมนั่งหลับตาแล้ว หมดความสนใจข้างทาง เพราะมีแต่ทุ่งสลับกับไม้พุ่มไม่สูงนัก อีกทั้งคงจะเพลียจากการนอนดึกตื่นเช้าและเที่ยวแบบทรหดด้วย

ผมเอี้ยวตัวมองไปข้างหลัง เห็นมีเก้าอี้ว่างหลายตัว จึงลุกไปนั่งตัวเยื้องถัดไป ปรับพนักให้เอนจนสุดซึ่งเอนได้นิดหน่อย แล้วหลับตานึกถึงการเดินทางข้างหน้า

ป้าเขมนัดกับน้องสาวที่อยู่วอชิงตันดีซี ผมจึงหาตั๋วจากสนามบินบัฟฟาโล แต่มีเพียงช่วงเช้าเท่านั้น ซึ่งเป็นช่วงที่เราเที่ยวน้ำตกไนแอการา ผมพยายามหาสนามบินใกล้เคียง พบตารางการบิน Delta Airways จากสนามบินโรเชสเตอร์ ไปสนามบินบัลติมอร์ ออกเวลา 16.30 น. ถึงสนามบินบัลติมอร์ เวลา 21.45 น.

ผมเลือกไฟท์นี้ ซึ่งต้องนั่งรถเกรย์ฮาวด์จากบัฟฟาโลไปโรเชสเตอร์ ใช้เวลา 2 ชั่วโมง แล้วต่อแท็กซี่ไปสนามบิน

ผมม่อยหลับมารู้สึกตัวเมื่อ Greyhound bus จอดที่สถานี Batavia ผมลุกมานั่งที่เดิมกับป้าเขมที่กำลังดู iPad

“ครึ่งทางละ” ป้าเขมบอก พร้อมกับชี้มือไปที่วงกลมเล็กๆ ในแผนที่ของ iPad

“ตื่นนานรึยัง” ผมถาม

“สักพักนี่เองก่อนเข้าเมือง ลองเล่นไวไฟของรถ ก็เร็วดีนะ” ป้าเขมพูดคล้ายดีใจได้ของเล่นใหม่

แต่พอ Greyhound ออกพ้นชุมชน ความเร็วเน็ตก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

“ช้ามาก” ป้าเขมบ่น พร้อมกับปิดฝา iPad ส่งให้ผม

เน็ตช้าแต่เปิดดูแผนที่ได้ เปิด youtube โหลดเป็นนานสองนาน ผมเลยเปิดแผนที่ค้างไว้ เพื่อให้บอกเมื่อถึงโรเชสเตอร์

เวลาบ่ายสองโมงเล็กน้อย Greyhound bus ก็พาเรามาถึงโรเชสเตอร์

“ถึงแล้วเหรอ” ป้าเขมยังไม่มั่นใจ

“ถึงแล้ว นี่ไง” ผมชี้ให้ดูวงกลมเล็กๆ ในแผนที่ iPad อยู่ที่ตรงกลางเมืองโรเชสเตอร์

ผมสะพายเป้ กล้องถ่ายรูปคล้องคอ มือขวาลากกระเป๋าเดินตามป้าเขมที่เดินตามป้ายเครื่องหมายแท็กซี่ พอทะลุออกมาอีกด้านของสถานีก็พบแท็กซี่จอดเป็นแถวยาว

คนขับเป็นหนุ่มผิวสี ถามเราประโยคเดียวว่า จะไปไหน แล้วไม่พูดอีกเลย จนถึงสนามบิน

เรามาถึง สนามบินนานาชาติเกรทเตอร์โรเชสเตอร์ (ROC) เวลา 14.30 น. การขึ้นตั๋ว Delta Airways คล้ายบ้านเรา ส่งกระเป๋าลงเครื่องที่เดียวกับรับตั๋ว การสแกนตัวก็เหมือนกัน แต่บริเวณนั่งรอขึ้นเครื่องกว้างใหญ่ มีการประดับตกแต่งด้วยเครื่องบินเล็กอย่างสวยงาม มีอาหารและเครื่องดื่มในราคาที่ไม่แพง

16.30 น. ของวันที่ 13 ตุลาคม 2555 Delta Airways ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามสู่ สนามบินดีทร็อยท์ เวนน์ คันทรี่ DTW จากนั้นผมและป้าเขมต้องต่อเครื่องเพื่อบินไป BWI บัลติมอร์

หมายเลขบันทึก: 718460เขียนเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 13:39 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 13:39 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท