ลุงกับป้าเที่ยวนิวยอร์ก ตอนที่ 15 ไกลแค่ไหนก็ไปถึง


Delta Airways บินขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามเหนือเมืองโรเชสเตอร์ มุ่งหน้าสนามบินดีทร็อยท์ เวนน์ คันทรี่ (DTW)

เมื่อไฟรัดเข็มขัดดับลง มีเสียงกุกกักดังเบาๆ ด้านหลัง ผมไม่ได้หันไปดูเพราะรู้ว่าเป็นเสียงคนสวยประจำ Delta Airways เตรียมเครื่องดื่มบริการผู้โดยสาร

สักพักเธอก็เข็นรถผ่านผมไปทางหัวเครื่องบิน บริการแถวหน้าก่อน ผมอยู่เกือบหลังสุดรอได้

น่าจะมีแอร์โฮสเตสคนเดียว เธออายุราว 40 เศษ บริการคล่องแคล่วว่องไว รอไม่นานก็กลับมาถึงเรา

ผมขอนมกล่องกับน้ำเปล่า ป้าเขมขอน้ำแอปเปิล

“ไม่ดื่มกาแฟรึ”

“ไม่ละ หมดเรื่องตื่นเต้นแล้ว ของีบหน่อย” ผมตอบ

แถวหลังเยื้องซ้ายมือผม เป็นชายหนุ่มนั่งคนเดียว ผมได้ยินเขาพูดเบาๆ คล้ายขอบรั่นดี ผมหูผึ่งลอบชำเลืองดูว่า คนสวยจะเอาบรั่นดีมาให้เขาไหม

ผมฟังไม่ผิด เธอถือแก้วบรั่นดีที่มีน้ำสีเหลืองอำพันเกือบครึ่งแก้ว มีบริการอย่างนี้ด้วยรึ เอาวะจะขอบ้าง

แต่...ความอยากของผมต้องพังทลาย เพราะหนุ่มคนนั้นส่งบัตรเครดิตยื่นให้เธอ

ผมถอนหายใจหันมาสนใจนมกล่องในมือต่อและดูดจนเกลี้ยงกล่อง

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง คนสวยสมวัยเดินผ่านผมไปในมือมีถุงใส่ขยะ เธอรับของเหลือจากคนด้านหน้าเรื่อยมา พอเธอกลับมาผมส่งกล่องนมให้เธอส่วนแก้วกระดาษผมขอเก็บไว้เป็นที่ระลึก

เธอยิ้มแล้วเดินจากไป ผมนึกถึงตอนผมนั่งแอร์เอเชียครั้งแรก ผมก็ขอแก้วกระดาษแอร์เอเชีย เธอก็ยิ้มแล้วเดินจากไปเหมือนกัน แต่สาวแอร์เอเชียกลับมาพร้อมกับแก้วกระดาษใหม่ๆ อีก 2 ใบ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผมรักแอร์เอเชียได้อย่างไร

สนามบินดีทร็อยท์ เวนน์ คันทรี่ มี Terminal อาคารเดียวแต่ใหญ่และยาวมาก เราต้องต่อเครื่องที่นี่

ประตูที่เราออกมา มีผู้โดยสารจำนวนมากเดินสวนเข้าไป ผมพาป้าเขมหลุดกลุ่มคนออกมายืนกลางทางเดินในอาคารชั้นสอง จะไปซ้ายหรือขวาไม่มั่นใจ

ผมถามทางไปประตูขึ้นเครื่องที่ผมจะไปต่อจากพนักงาน Delta Airways ภาคพื้นดินที่กำลังวุ่นตรวจบัตรผู้โดยสาร เธอชี้ไปทางหัวอาคาร

เรามีเวลา 30 นาที ในการต่อเครื่อง จึงรีบเดินไปทางที่พนักงานชี้บอก ป้ายบอกลำดับประตูถอยหลัง แต่ยังห่างลำดับของเรามาก

“วิ่งเถอะ” ผมบอกป้าเขม ความจริงผมวิ่งเร็วกว่า แต่ผมมีทั้งกล้องถ่ายรูปและเป้พะรุงพะรัง จึงวิ่งแทบไม่ทันป้าเขม

เรามาถึง Gate ยังต้องขึ้นบันไดไปอีกราว 20 ขั้น เล่นเอาหอบทีเดียว นั่งจนหายเหนื่อยพนักงานก็ยังไม่เรียกขึ้นเครื่อง

ที่หน้าแตกแสนสาหัส คือ ชั้นบนสุดมีรถรางวิ่งจากหัวอาคารถึงท้ายอาคารตลอดเวลา จะโทษใครไม่ได้เพราะผมเซ่อเอง

Delta Airways พาเรามาถึงสนามบินนานาชาติบัลติมอร์ ตามเวลา ได้พบกับหน่อยน้องสาวป้าเขมและสามีของหน่อยที่มาคอยรับเราด้วยความดีใจ

หมายเลขบันทึก: 718461เขียนเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 13:57 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 13:57 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท