<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อวานนี้ ผมได้รับคำถามจากคุณปภังกร ในเชิงขออโหสิกรรม และจะใช้ชีวิตเพื่อเข้าไปศึกษาธรรมะ ผมก็เลยตอบคุณปภังกร ว่า ตัวผมนั้น ไม่เคยอาฆาต เคียดแค้นใคร และยินดีให้อภัยกับทุกท่าน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สำหรับคุณปภังกร นั้น ผมไม่เคยคิดเป็นอย่างอื่นนอกจากลูกศิษย์ที่ดีคนหนึ่ง แต่บังเอิญโชคไม่ค่อยดี ที่ทำให้เราต้องห่างกันไป ด้วยความผิดพลาดทางเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ อันเนื่องจาก บางอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนทำให้หลายๆ คนรับไม่ได้ </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่สำหรับผมรับได้เสมอครับ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คุณปภังกร ในความหมายของผม เป็นคนที่เก่ง ความสามารถสูง ทุกท่านคงเห็นบล็อก คงยอมรับในความสามารถนี้แน่นอน คุณปภังกร มีคนเข้ามา comment มากมาย ทุกครั้งที่เขียน มากกว่าผมซะด้วยซ้ำ ผมใช้คุณปภังกร เป็นต้นแบบ ว่าเรื่องแบบไหนที่มีคนเข้ามา comment มาก ๆ แต่ ผมก็ทำไม่ค่อยสำเร็จเท่าไหร่ และผมก็ถือว่า คุณปภังกร ได้มีบารมีเหนือผมในเรื่องนี้</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่บังเอิญ ผมไม่ค่อยเป็นคนยอมแพ้ง่ายๆ ผมก็พยายามทำ พยายามเน้นการเขียนบล็อก ที่จะทำให้คนสนใจเข้ามาอ่าน แม้ว่า คนจะไม่ค่อยกล้า comment ในบล็อกของผม แต่ทางสถิติของผู้อ่านก็พบว่า ไม่ต่ำกว่า ๑๐๐ ท่านต่อหนึ่งวัน ซึ่งผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ของคุณปภังกร มีคนอ่านอยู่เท่าไหร่ แต่ผมก็ยังอิจฉาคุณปภังกร อยู่ดีแหล่ะครับ ผมจึงแอบนำบล็อกของคุณปภังกร มาซ่อนไว้ในแพลนเน็ตของผม เพื่อดูว่า มีใครตามอ่านคุณปภังกร บ้าง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในเชิงของการให้อภัย อย่างที่บอกแล้วครับ ผมไม่เคยถือโกรธใคร ถึงมีบ้างก็ไม่นาน ผมยินดีให้อภัยทุกคนเสมอ เพราะผมถือตามหลักพุทธศาสนาว่า อภัยทาน คือ ทานอันสูงสุด เพราะเป็นการลงทุนน้อย แต่ได้ประโยชน์ทั้งผู้ให้และผู้รับ ไม่มีใครเสียอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะฉะนั้น ผมจึงมีความยินดีและเต็มใจที่จะให้อภัย สิ่งใด ๆ ก็ตามที่คุณปภังกร ล่วงเกินผมด้วย มโนกรรม วจีกรรม และกายกรรม ทั้งต่อหน้าก็ดี ลับหลังก็ดี </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมขออวยพรให้ คุณปภังกร ได้ประสพผลสำเร็จในการพัฒนาตนเองในเชิงธรรมะ และหวังว่าวันหนึ่งเราจะพบกันในโลกที่สดสวยกว่าเดิม</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คงไม่นานเกินรอนะครับ ถ้ามีอะไรมาฝาก ก็ยินดีรับ ครับ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ขอขอบคุณล่วงหน้า
การให้อภัย คือ ทานอันสูงสุด
ผมจึงมีความยินดีและเต็มใจที่จะให้อภัย สิ่งใด ๆ ก็ตามที่คุณปภังกร ล่วงเกินผมด้วย มโนกรรม วจีกรรม และกายกรรม ทั้งต่อหน้าก็ดี ลับหลังก็ดี
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
บีเวอร์ · 7 ม.ค. 2550
ชวนพิศ สุขแย้ม · 7 ม.ค. 2550
dhanarun · 7 ม.ค. 2550
เพื่อนร่วมทาง · 7 ม.ค. 2550
หิ่งห้อย · 7 ม.ค. 2550
Bright Lily · 7 ม.ค. 2550
เห็นด้วยครับอาจารย์
การให้อภัยคือการให้ที่ใหญ่หลวงยิ่งนัก
ด้วยความเคารพ
อุทัย อันพิมพ์
ขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ ดร.แสวง
ที่ให้ความเมตตาต่อพวกเราชาวเม็กดำ ครับ
เห็นด้วยครับอาจารย์ ดร.แสวง การมีทัศนะที่ดีมากขึ้นเท่าใด วันสดใสก็จะมีมากขึ้นเท่านั้นครับ
ขอบคุณครับ ท่าน ผอ ดิศกุล
ที่มาให้กำลังใจ
การไม่ถือโทษโกรธใคร จะทำให้เราสบายใจมากๆเลยค่ะอาจารย์ทำให้ไม่เสียสุขภาพจิตด้วยค่ะ
ผมเห็นด้วยอย่างแรงครับอาจารย์ การให้อภัยนั้น มีแต่ได้ แทนที่จะโกรธซึ่งจะทำให้เราร้อนอยู่ตลอดเวลาค่อยคิดที่จะแก้แค้นหรือหาเรื่อง ซึ่งทำให้เราทุกใจเสียเปล่าๆ เสียสุขภาพจิตรอีกด้วย ซึ่งความเอาเวลาที่เราโกรธหรือแค้นนั้นไปทำอย่างอื่นดีกว่าครับ