แต่เพียงไปเป็นหนึ่ง

          หนึ่งอาจใช่ในชีวิตที่คิดไว้     หนึ่งอาจใช่ในบางสิ่งซึ่งเพียรสร้าง

     หนึ่งอาจใช่สิ่งที่เป็นบนเส้นทาง หนึ่งอาจใช่ทุกๆอย่างที่อยากเป็น

 

          เพราะเคยเป็นเพราะเคยอยู่เพียงผู้หนึ่ง  เพราะคิดถึงเพียงหนึ่งเดียวเมื่อย่างย่ำ

     เพราะจะไปให้เป็นหนึ่งอย่างนึกนำ  จึงตรากตรำเดียวดายในโลกเดิม

 

          แต่เมื่อหนึ่งมีอีกหนึ่งจึงรู้ว่า     อีกหนึ่งพาสิ่งที่หายมาใส่เพิ่ม

     ชีวิตอาจขาดสิ่งหนึ่งอีกหนึ่งเติม  ชีวิตเริ่มรู้จักให้ในวันนี้

 

         รู้ว่าหนึ่งมีอีกหนึ่งให้พึ่งพา    ความเป็นหนึ่งซึ่งค้นหามาทุกที่

     จะไปถึงหนึ่งนั้นได้เมื่อได้มี     อีกหนึ่งดีเคียงข้าง ร่วมสร้างกัน

............................................

 

     ผมฝากบทกลอนนี้ไว้ให้ทุกคนพิจารณานะครับ การทำงานนั้นเราทำคนเดียวไม่ได้ การที่เราจะก้าวหน้านั้น ย่อมต้องมีเพื่อนร่วมงานที่สามารถเกื้อหนุนเราและให้เราเกื้อหนุนได้

 

     เราเป็นหนึ่งส่วนอีกหนึ่งเป็นใครนั้นท่านผู้อ่านลองตรองดูว่าท่านมีอีกหนึ่งรึเปล่า นอกเหนือจากการทำงานกลอนนี้จะเอาไปใช้กับความรักก็ได้นะครับ

     เราเป็นหนึ่ง จะไปให้เป็นหนึ่งนั้น ต้องมีการเกื้อหนุนครับ รุ่นน้องดัน รุ่นพี่ดึง เพื่อนส่งเสริม และหากเราต้องการสิ่งใดกับใครเราก็ควรให้สิ่งนั้นกับผู้อื่นด้วย

 

     สังคมอุดมปัญญานั้นเป็นสังคมแห่งการแบ่งปันครับ แบ่งปันความรู้ แบ่งปันความคิด หากท่านเอาแต่ได้ท่านก็จะไม่ได้อะไรจากสังคมนี้ มาแบ่งปันและที่สำคัญ เปิดใจครับ ผมดูวิซีดีเรื่องโรงพยาบาลบ้านตาก (หลายๆท่านคงเคยดู) เค้าประสบความสำเร็จเพราะคนในองค์กรต่างเปิดใจเข้าหากัน มีจุดมุ่งหมายร่วมกัน (จุดมุ่งหมายก็คือ ผู้ป่วยมีสุขภาพดี ผู้ปฏิบัติงานมีความสุข โรงพยาบาลอยู่ได้ *ทำนองนี้นะครับ) ที่โรงพยาบาลนั้นพัฒนาไปเป็นหนึ่งองค์การการเรียนรู้ได้เพราะมีอีกหลายหนึ่งในโรงพยาบาลที่ร่วมสร้างครับ

     การเปิดใจแบ่งปันนั้นไม่ยากครับ แต่ที่สำคัญท่านต้องยอมรับให้ได้ว่า "ท่านไม่กลัวคนอื่นเก่งกว่าตัวเอง ท่านไม่กลัวคนอื่นจะสำคัญกว่าท่าน และท่านต้องการสร้างสังคมการเรียนรู้"

 

     เราเป็นหนึ่ง อีกคนก็เป็นอีกหนึ่ง แต่ท่านจะมีอีกหลายหนึ่งก็ได้นะครับ เพื่อสังคมอุดมปัญญา ร่วมแบ่งปันไว้จากหนึ่งนิสิตตัวเล็กๆ ความรู้ไม่มากครับ (ฝากไว้เป็นอีก หนึ่ง ข้อคิดครับ)

 

ใครจะร่วมเป็นอีก หนึ่ง กับผมบ้างครับ

 

............................