ตั้งแต่ผมได้เริ่มงานจริงจังเข้ามาเขียนงานในบล็อก ก็พบว่า คนที่ทำงานด้านการศึกษามีความคิดเห็นและแนวทางในการพัฒนา องค์ความรู้ ด้านการจัดระบบการศึกษากันอย่างกว้างขวาง  

นอกจากนี้ ผมยังได้มีเพื่อนที่ทำงานอยู่ในองค์กรพัฒนาเอกชน บริษัทธุรกิจเอกชน และผู้รู้ทั้งหลายด้านการจัดการความรู้ ด้านการเรียนการสอน ด้านการพัฒนา ด้านนโยบาย และปรัชญาการดำรงชีวิต   

การเขียนบล็อกของผม ทำให้ทุกคนรู้จักผมได้ดีขึ้น ว่า ผมคือใคร มีนิสัยใจคออย่างไร ชอบหรือไม่ชอบอะไร ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน  

ในทางกลับกัน ผมก็ได้รู้จักคนที่ผมสนใจจะคบหาสมาคมด้วยมากขึ้น ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนผมไม่รู้จะไปหาเขาได้ที่ไหน  

การเขียนบล็อก ทำให้เราไม่ต้องเผชิญหน้ากับใคร ถ้าเราไม่ต้องการ

หรือถ้าเราจะต้องการตีประเด็นใดให้ชัดเจน ก็สามารถชี้ประเด็นให้ชัดเจนได้ในการเขียนบล็อก โดยผ่านระบบการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ กับกลุ่มที่มีแนวคิดคล้ายคลึงกัน

หรือถ้าจะต้องการความหลากหลายในความคิดก็พยายามไปขุดคุ้ยหาความคิดจากกลุ่มที่มีพื้นฐานการทำงานที่แตกต่างกัน ที่ผมเรียกว่า ยุทธการแหย่รังแตน นั่นแหล่ะครับ   

จากการทำงานในบล็อก ของผม ทำให้มีแนวร่วมในด้านต่างๆ อย่างหลากหลาย อย่างต่อเนื่อง แทบไม่มีวันหยุด

เมื่อผมต้องการประเด็นใด เพื่อความชัดเจนในการทำงานนั้น จะมีคนจำนวนหนึ่งเข้ามาแสดงความเห็นทันที

  ที่ถือได้ว่า เป็นความอุดมสมบูรณ์ทางทรัพยากรมนุษย์ที่หาได้ยากในระบบอื่น  

ผมจึงขอยกย่องว่า พันธมิตร blog” ของผม เพื่อนที่ดีที่สุดในขณะนี้ และผมจะยืนยันที่จะทำงานในบล็อก เพื่อสร้างพันธมิตรเชิงความรู้ เชิงวิชาการ เชิงการจัดการความรู้ เชิงการพัฒนา เชิงปรัชญา และเชิงนโยบาย อย่างต่อเนื่องต่อไป  

ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ให้ความกรุณากับมือใหม่หัดขับอย่างผม

ทำให้ผมมีความหวังในการทำงานเพื่อสังคมได้มากขึ้นกว่าเดิม

แตกต่างจากระยะก่อนหน้านี้ ที่ผมรู้สึกโดดเดี่ยว ไม่รู้จะคุยกับใครในเรื่องที่เราสนใจ   

ตอนนี้ ผมสบายแล้วครับ ขอบคุณพันธมิตรทุกท่าน

ประเทศชาติจงเจริญ ไชโย้...