เกิด  แก่  เจ็บ  ตาย   เป็นวงจรชีวิตที่ทุกคนยอมรับว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ก่อนวันสิ้นปี 2549  ได้รับข่าวที่เศร้าใจ    หลานชายต้องเสียชีวิตก่อนวัยอันควร   ขอแสดงความเสียใจกับ  ผอ.วินัย  อาจารย์จิดาภา  ด้วยนะคะากใจของคนเป็นแม่ย่อมรับรู้ความรู้สึกได้ดี  แต่เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้   เขาไปสบายแล้ว  ไม่ต้องดิ้นรน  ไม่ต้องต่อสู้  ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน ไม่ต้องอีกหลายอย่าง   เหมือนเราที่ยังมีชีวิตอยู่

เช้าวันแรกของปีใหม่ 2550  ตั้งใจว่าวันนี้เราจะคิดแต่เรื่อง ดี ดี  จะไม่ร้องไห้  

นึกถึงน้องศึกษานิเทศก์คนหนึ่งที่เขาเป็นทั้งลูกศิษย์  เป็นน้อง และเป็นเพื่อน    ยามที่เรามีความทุกข์  ช่วยกันคิด  ช่วยกันแก้ปัญหา  แต่ไม่ได้ติดต่อกันประมาณเดือนเศษ เพราะต่างก็มีงานยุ่ง  พยายามโทรหาอยู่ 2 - 3 วัน  ไม่ยอมรับสาย  ก็นึกโกรธ  คิดว่าวันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่น้องเขาต้องโทรมาหาเราแน่นอน  จะต้องต่อว่าเสียหน่อย ที่เราโทรไปหาแล้วไม่ยอมรับ  รอจนสายก็ไม่ยอมโทรมา  มีแต่เพื่อนคนอื่นโทรมาบอกว่า  "เขาเสียชีวิตเสียแล้วโดยไม่รู้สาเหตุ"    อายุเพิ่งขึ้นเลข 4 เท่านั้นเอง 

          วงจรชีวิตของคนสั้นลงเหลือเพียง   เกิด    กับ    ตาย         (ไม่ต้องแก่  กับ  เจ็บ  ก็ตายได้แล้ว)  

จงรีบทำความดีกันเถอะ    ก่อนที่จะไม่มีเวลาให้ทำ