โดย...นายวุฒินัน  ทันไธสง       

นับตั้งแต่ผมได้เข้ามาอยู่วรรณกรรมรู้สึกว่ามันจะไม่สนุกสนานเพราะว่าเป็นชุมนุมที่น่าเบื่อแต่อาจารย์บอกว่าชุมนุมวรรณกรรมขาดอีก ๖  คน  อาจารย์คัดเอาความสมัครใจ  ปรากฏว่าไม่มีใครเดินออกไปเลยผมและเพื่อนอีก   คน  เดินไปด้วยความไม่พอใจ  แต่อยู่ๆ ไป อาจารย์ท่านก็พาออกไปศึกษานอกหมู่บ้านศึกษากับครูภูมิปัญญา  ผมรู้สึกว่าจะชอบกลุ่มวรรณกรรมมากขึ้น  เพราะอาจารย์พาศึกษาหลายเรื่อง  ไม่ว่าจะเป็น  ผญา  นิทานพื้นบ้าน  คำสอย เป็นต้น  ก็ให้มาแลกเปลี่ยนความรู้กัน  ผมก็รู้สึกอยู่กลุ่มวรรณกรรมนี้ดีจะได้มีความรู้หลายๆ  เรื่อง  มีทั้งกิจกรรมศึกษาต่างๆ มากมายไม่ว่าจะเป็น  การออกไปศึกษานอกหมู่บ้านศึกษากับครูภูมิปัญญา  และวันหนึ่งอาจารย์ให้แต่งกลอนผมไม่อยากแต่งเลยเขาจะว่าผมแต่งไม่เป็น  แต่พออาจารย์ให้แต่งผมก็แต่ง  ผมไม่คิดว่า  ผมจะแต่งกลอนได้  ผมรู้สึกว่าดีมากที่มาอยู่วรรณกรรมเพราะวรรณกรรมมีการศึกษาหาความรู้ต่างๆ 
ผมจึงรักชุมนุมวรรณกรรมมากครับ