ชุดความรู้ในท้องถิ่น  

                     ในช่วงเวลาแห่งการส่งต่อปีเก่าไปสู่ปีใหม่ หลายท่านได้แลกเปลี่ยนแนวคิดว่าให้ผู้คนได้หวนระลึกถึงการดำเนินชีวิตที่ผ่านมา  มันมีหลายอย่างที่เราเดินมาเคียงคู่   มีอีกหลายอย่างที่เราก้าวผ่าน  มีอีกหลายเรื่องที่เราก้าวข้าม และอีกหลากหลายในจังหวะลีลาของชีวิต   

                       รอบปี พ.. 2549  ที่กำลังจะก้าวผ่านพวกเราไป ในฐานะครูคนหนึ่งมึความเห็นว่าเป็นปีที่ แวดวงการศึกษา ปะทะกับมรสุมที่หนักหนาสาหัส   ดูเหมือนผมจะเริ่มชัดเจนในเหตุผลแห่งการหลุดพ้นจากวงจรของการจัดการศึกษาในระบบโรงเรียนของเจ้าสำนักต่างๆอันได้แก่  มหาชีวาลัยอีสาน   โรงเรียนสัตยาไสย   เสมสิกขาลัย   และอีกหลายๆสำนัก    ด้วยประจักษ์ว่าระบบของการบริหารจัดการศึกษาในระบบสร้างกรอบล้อมตัวเอง  ในความเป็นจริงเอกสารหลักสูตรต่างๆไม่ได้ละเว้นการกล่าวถึงวิถึไทย   และในความเป็นจริงเช่นกันการปฏิบัติการจัดการเรียนการสอนโดยภาพรวมก็ไม่ได้ใส่ใจในวิถีไทย                                                                                                    

                 หลายคนบ่นกับผมว่ามันไม่ง่ายเท่าไรนักกับการพูดถึงสิ่งใกล้ตัว  คำบอกคำสอนปู่ย่าตายาย สอนไว้ว่า   ช่างไม้  ช่างบ้าน มักไม่มีบ้านอยู่       ดูเหมือนจะบอกไว้ให้ลูกหลานอย่าละเลยสิ่งใกล้ตัว    ครู  นักเรียน  ชุมชน     ป็นสิ่งใกล้กัน   ใกล้กันมากจนไม่ง่ายเท่าไรนักกับการพูดถึงกันเชียวหรือ   คุณภาพการศึกษาโดยเฉพาะการศึกษาขั้นพื้นฐาน  จึงถูกผู้คนรอบข้างรุมถล่มชนิดกรรมการไม่ต้องนับ 

                   รอบปี พ . . 2550   เป็นต้นไป เรามาร่วมกันใช้  ชุดความรู้ในท้องถิ่น  ให้เกิดประโยชน์ต่อการเรียนรู้ ด้วยการเรียนรู้คืนสู่รากเหง้า    ไม่ใช่หวนคืนไปนุ่งใบไม้  แต่หวนคืนสู่การจัดการศึกษาบนฐานความจริงแห่งชีวิต มาช่วยกันคิดวิชาที่จะอยู่ได้ในท้องถิ่น    วิชาอาหารการกินที่มีผักอยู่ในป่า  มีปลาอยู่ในหนอง   วิชาพลานามัย ที่ไม่เจ็บไม่ไข้ยามลมเปลี่ยนทาง  ฯลฯ   

                

             ครูบาสุทธินันท์    ปรัชญพฤทธิ์     สอนผมไว้ว่า  ปัญหาของคนอีสานอยู่ที่มีความรู้ไม่พอใช้     คนอีสานทำแต่เรื่องทิ้งๆขว้างๆ   สุดท้ายลูกหลานอีสานต้องทิ้งถิ่น   และทิ้งท้ายวันนี้ ผมเห็นว่าเมืองไทยมีอะไรดีๆที่เอื้อต่อการเรียนรู้มากมาย    ฝากถึงพี่น้องครูไทยในทุกถิ่นได้ร่วมยินดีต่อการใช้  ชุดความรู้ในท้องถิ่น  ให้เกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาคุณภาพการศึกษา    อย่างจริงจัง ( เสียที)