ประเด็นหัวข้อที่นำมาสู่บทเรียนวงจรของความโง่นี้ ผมได้สำนึกและซึ้งมาจาก เมื่อครั้งไปประชุมมหกรรมการจัดการความรู้ที่ศูนย์ไบเทคบางนา เมื่อต้นเดือนธันวาคม ที่ผ่านมา
ที่เป็นการประชุมของผู้ที่มีความรู้ ความสามารถ และผู้ที่เก่งกาจทุกระดับ ด้านการจัดการความรู้ในทุกระบบ ทุกสาขา เข้าไปร่วมประชุมกันอย่างมากมาย
แต่คนที่ว่ามีความรู้มากมายนั้น ผมก็รู้จักเป็นบางส่วนเท่านั้น
ในลักษณะการประชุมแบบ “บุปเฟ่ต์” นั้น เราต้องเลือกเข้าห้องที่เราชอบเอง
แต่ เมื่อมีประกาศชื่อ และข้อมูลว่า คนใดเป็นผู้พูด หรือนำเสนองานใดก็ตาม ผมก็ได้ยินและสนใจเฉพาะคนที่ผมรู้จัก คุ้นเคย เท่านั้น
สำหรับคนที่ผมไม่เคยรู้จัก ผมฟังแล้วก็เสมือนหนึ่งไม่ได้ยิน แล้วก็ผ่านไป ไม่รู้สึกอะไร ไม่สนใจ ไม่คิดแม้แต่จะเข้าไปฟัง
ทำให้ผมพลาดรายการนำเสนอดีๆ หลายรายการ อย่างไม่น่าให้อภัย
ผมมาคิดทบทวนแล้ว เปรียบเสมือนหนึ่ง
มีคนพูดให้เราฟัง แต่เราไม่ได้ฟัง ก็เลยไม่ได้ยิน
ต่อให้มี Deep listening อย่างไรก็ไม่มีความหมาย
เพราะยังไงเราสนใจเรื่องที่เรารู้ มากกว่าเรื่องที่เราไม่รู้อยู่ดี
นี่คือหลักการเรียนรู้ หรือหลักการจัดการความรู้ เพื่อแก้ปัญหาความโง่ ธรรมด้า ธรรมดานี่เอง
ผมมาทบทวนดูรายการประชุมอีกครั้ง แล้วซึ้ง และยอมรับเลยครับว่า เป็นปัญหาที่ใหญ่มาก ในเรื่องของระบบการจัดการความรู้ และการเรียนรู้
เพราะเรามีแนวโน้มที่จะฟังเฉพาะเรื่องที่เรารู้
เรื่องที่เราไม่รู้ เราก็ไม่ไปฟัง พอไม่ค่อยฟัง ก็เลยไม่ได้ยิน พอไม่ได้ยิน ก็เลยยิ่งไม่รู้ เป็นวงจรแห่งความโง่ สมบูรณ์แบบ จริงๆ
เพราะฉะนั้น
ระบบการเรียนรู้คือ
- ต้องรู้เปิดใจรับรู้บางส่วนเสียก่อน
- แล้วค่อยมาเน้นให้เกิดการตั้งใจฟัง
- เมื่อตั้งใจฟังแล้วเราจะได้ยิน
- เมื่อได้ยินแล้วเราถึงจะได้รู้
- เมื่อเริ่มรู้เราก็จะสนใจฟัง
- และ เป็นวงจรของการรู้ ไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆ
วงจรของ ๓ ประเด็นนี้ เป็นเรื่องใหญ่มากครับ ถ้าวงจรตัวหนึ่งตัวใดขาดไป วงจรแห่งการรับรู้ และเรียนรู้ ก็จะขาดตอนไปครับ
และน่าจะเป็นที่มาของคำว่า “เป่าปี่ใส่หูควาย” นะครับ ที่เรายิ่งเห่า เฮ้ย... ยิ่งเป่า “ควาย” ยิ่งรำคาญ มากกว่าที่จะชอบ นะครับ
ผมขอฝากไว้ให้คิดในโอกาสวันส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่นะครับ
หรือท่านเห็นต่างมุมไปอย่างไร
หรือ มีประสบการณ์ที่คล้ายคลึงอย่างไร ครับ
ขอบคุณครับ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านดร. แสวง รวยสูงเนิน
ครูอ้อยเห็นด้วยกับประโยคที่ว่า...
ขอบคุณมากค่ะ สวัสดีปีใหม่ โชคดีทุกขณะค่ะท่าน
ครูอ้อยครับ ขอบคุณครับ สวัสดีปีใหม่เช่นกันครับ
ครูอ้อยนอนตอนไหนครับนี่
ท่าน ผอ ดิศกุลครับ
สวัสดีปีใหม่เช่นกันครับ
ไม่ทราบว่าประเด็น กศน จะเป็นอย่างไรต่อครับ
ทุกประเด็นมีข้อยกเว้น
บางคนอาจจะพิการหู พิการตา
แต่พวกเราพิการโอกาส
พิการวาสนานี่แย่ที่สุด
ปีใหม่ก็ขอให้รอดพ้นจากความพิการทุกประเภทนะ
ครับ จะได้เลิกพิการความรู้ความคิด
โลกนี้ยังมีเรื่องต้องรู้ต้องทำอีกแยะ
ที่ๆเกาะแกะมานั้นยังไม่ถึงหนึ่งเสี้ยวในโลกเทวดา
อามิตรพุทธ..
โง่เป็นอาการปกติของมนุษย์
โง่น้อย คือพวกฉลาดมาก
โง่มาก ฉลาดน้อย
เราอยู่กับความโง่จนเคยชินเป็นปกติ
เพราะบรรยากาศมันให้ท่า
สังคมมันให้ลอง
หน้าที่การงานมันให้เลือก
และวัฒนธรรมมันก็เอื้อให้ ..ให้โอกาสโง่
ก็โง่เสียให้มันเข็ด จะเป็นอะไรไปเล่าท่าน
สวัสดีครับ ดร.แสวง
เมื่อถึงขั้นฟังแล้ว...ก็ฟังอย่างลึกซึ้ง จึงจะได้ประโยชน์มากจากการฟัง จะฟังเรื่องเล่าหรือฟังอะไรก็แล้วแต่ แต่ถ้ายังไม่ได้เริ่มต้นฟัง จะทำอย่างไรให้เริ่มต้นฟังให้ได้นี่แหละคือสิ่งท้าทาย ก็มันไม่สนใจจะฟังนิ การเปิดใจรับรู้บางส่วนในสิ่งนั้นเป็นด่านแรก
การเปิดใจรับรู้สิ่งใดๆของคนโดยทั่วไปขึ้นอยู่กับอะไร.........ประโยชน์ที่เขาจะได้หรือเปล่า บางคนพอผ่านไปได้ยินเขาพูดว่าจะแจกโน่นแจกนี่ หยุดเปิดเครื่องรับฟัง(เปิดหู เปิดตา เปิดปาก เปิดใจ.....)เลย สนใจอย่างลึกซึ้งที่จะฟังให้รู้เรื่องไวๆว่าเขาจะแจกอะไร ถ้าตนไม่มีสิทธิ์ได้ด้วยก็เดินผ่านไปเลย หรือการเปิดใจรับรู้ใดๆครั้งแรกของคนเราขึ้นกับเหตุบังเอิญ เรื่องที่โดนใจ เรื่องที่เป็นความชอบส่วนตัว หรือเรื่องอะไร
ฟังอย่างลึกซึ้งนับว่าไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ทำให้เขาเปิดใจรับรู้ยิ่งยากใหญ่....แล้วเราจะทำอย่างไรกันละเนี่ย
ครูบา
ผมว่าอยู่กับความโง่ก็ง่ายดีนะครับ เห็นคนส่วนใหญ่เขาชอบกัน
เห็นเขาว่า
ครูนงครับ
การไม่รู้ การไม่ฟ้ง การไม่ได้ยิน
คนที่เรียนทางการบริหารการศึกษา จะมีโอกาสได้พูดคุยกันถึง ทฤษฎีลิงสามตัวของขงจื๊อ สาระสำคัญ คือ
การเป็นผู้บริหารให้รู้จักปิดหู ปิดตา ปิดปาก
เสียบ้าง การบริหารจะเป็นไปด้วยดี
ณ วันนี้ มีพรรคพวกผมหลายคน ลืมคำบอกคำสอนครูบาอาจารย์หรือเปล่า
ลิงสามตัวจึงปิดสนิททุกด้าน
ใจคอจะมามอบหัวโขนอะไรให้อีกท่านเล่าฮู
เป็นราษฎรเต็มขั้นนี้ก็ยากจะประคองสถานภาพของความเป็นคนไม่ไหวแล้ว ขอเปผ้นชาวบ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรให้ต้องดูแลรักษาให้รุงรัง อยากจะอยู่แบบล่อนจ้อน จะเบาตัว เบาโหวง มีเวลาไปทำอะไรๆได้สะดวก
ตกลงการเป็นผู้บริหารนี่ต้องแกล้งโง่ด้วยหรือเปล่าครับท่านขุนพล
ขอบคุณ อ.แสวง เอาความโง่มาสะกิดให้รู้ตัว เดี๋ยวจะมัวแต่ Deep โง่ๆ ในชีวิตผมก็เป็นอย่างอาจารย์ แสวงว่า แต่ผมมักจะเลือกฟัง เหมือนเลือกร้านอาหาร ร้านไหนคนมากก็อยากกิน จึงเข้าเฉพาะห้องคนมาก ฉลาดหรือโง่ไม่รู้ <p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p>แถมบางคนเราไม่ชอบขี้หน้าอีตาคนนี้ ทั้งๆที่เขาพูดดี๊ดีเราก็ไม่ฟัง มักนั่งฟังแบบกูรู้ เลยกลายเป็นโง่ไม่ธรรมดา เรียกว่าโง่แบบพิเศษ</p><p>ระบบการจัดการความรู้ และการเรียนรู้ ผมดูแล้วทั้งผู้ให้ผู้รับมักมักชอบมอบให้แต่รูปแบบ แถมให้ท่องให้จำแบบไว้อย่าหน่ายหนี อย่างนี้จะเรียกว่าไงนี่ </p><p> </p><p> </p><p> </p><p></p><p>ผมขอรับของฝากที่อาจารย์แสวงมอบให้ไว้ใกล้ปีใหม่ เอาไว้แก้ความโง่ของชีวิต</p><p>ขอให้ทุกสิ่งที่สถิตย์อยู่ในแผ่นดิน ได้ดลบันดาลให้อาจารย์แสวง มีกำลังกายใจ ที่จะมอบให้สิ่งดีๆแก่สังคมไทยตลอดไปครับ</p>
ขอบคุณครับ ลุงเอก
ผมว่า เราทุกคน ก็มีอัตราเสี่ยงพอๆกันแหละครับ
มีแต่ว่า ใครเปิดใจมากก็ได้เปรียบครับ
โชคดีปีใหม่ครับ
อาจารย์ค
ปีที่แล้วอ่านก็ได้คิด......ผ่านไปเกือบปีกลับมาอ่านอีกก็ได้คิดอีก....แต่คราวนี้อ่านแล้วหวนมาทบทวนตัวเองว่า จริงนะ..ทุกวันนี้ ตัวเองตาปิดหูหนวกเป็นใบ้ กับเรื่องที่บางคนเห็นว่าสำคัญและย้ำนักย้ำหนา ก็เพราะว่าตัวเองเราแท้ๆนั้นไม่ได้สนใจเท่ากับคนที่เขามาย้ำๆๆ...พยายามฟังทำความเข้าใจเขาแต่ก็ไม่ตลอดเพราะว่าจูนความสนใจได้ไม่เท่ากับเขาหรือบางทีเรื่องเดียวกันเอียงองศาไปตามประสบการณ์ก็มองกันไม่เห็น...คนที่เคี่ยวเข็ญก็คงคิดแบบอาจารย์ว่า เป่าปี่ใส่หูควาย....ส่วนตัวเองก็กลับไปคิดว่า ช่างไม่สอนตามที่เราสนใจเอาเสียเลย...เฮ้อ...กรรมทางการศึกษาไหมคะเนี่ย
สวัสดีปีใหม่ครับ
จุใจทั้งจากตัวบันทึก และความเห็นครับ
นึกไม่ค่อยออกว่าจะบอกอะไรต่อ แต่ก็เอาเท่าที่นึกได้ก็แล้วกัน ว่า ....
สวัสดีค่ะอาจารย์
อิอิ หนิงขอเอาหน้าโง่ๆ มาแปะไว้ด้วยนะคะ สัญญากับตัวเองว่า ต่อไปจะโง่ให้น้อยลงค่ะ
คนที่คิดว่าตัวเองโง่เป็นวิธีคิดของคนฉลาด และคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดมีโอกาสจะเป็นคนโง่ได้ง่ายๆครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับอ.แสวง
ตามมาอ่านจะได้โง่น้อยลงครับ
สวัสดีปีใหม่ ขอให้คนไทยโง่น้อยลง และขอให้ตัวเองโง่น้อยลงด้วยครับ...อิอิอิ
ทำให้เขาอยากก่อน ซึ่งยากมากครับ