ดิฉันขึ้นเวรจ่ายยาผู้ป่วยสุภาพสตรีสูงอายุท่านหนึ่งมารักษาโรคกระดูก  หลังส่งมอบยา อธิบายวิธีทานยาแต่ละรายการ  ท่านบอกลืมบ่อยๆ จึงแนะนำให้ลูกหลานช่วยเตือนจะได้ไม่ลืม เท่านั้นแหละ ดิฉันไปชี้ต่อมความน้อยใจที่ผู้ป่วยมีต่อลูกของท่านทันที่  ท่านน้ำตาคลอเบ้าบ่นลูกไม่รักอยากตาย  ดิฉันต้องคุยปลอบโยนอยู่นานกว่าจะสงบลง เล่นเอาดิฉันใจแป๋วไปเลย  ได้ขอเบอร์ท่านโดยรับปากที่จะโทรไปคุยด้วย  สภาพสังคมในปัจจุบันทำให้คนแก่ถูกทอดทิ้ง   ส่วนตัวดิฉันเลี้ยงลูกโดยให้ความรู้เพื่อจะเขาเติบโตเป็นคนดีของสังคมไม่เบียดเบียนผู้อื่นและช่วยตนเองได้ ก็ชื่นใจแล้วค่ะกับความเหนื่อยยากที่ผ่านมา ไม่รู้คนอื่นจะคิดเหมือนกันหรือไม่