เมื่อผมเริ่มงานในโครงการมหาชีวาลัย เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๘  ผมได้เข้าร่วมประชุมกับทางเจ้าหน้า สคส. และ ดร.จันทวรรณ  น้อยวัน และได้รับคำชี้แจงว่า จะมีการนำระบบบล็อกเข้ามาใช้ในการทำงานของ สคส.  

ผมฟังตอนแรกก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไร เพราะเคยได้ยินเรื่องการใช้ระบบอินเตอร์เน็ตในการทำงานระบบรวบรวมข้อมูลมานานพอสมควร ที่ไม่น่าจะมีผลต่อการจัดการความรู้  

ความประทับใจในระบบอินเตอร์เน็ตที่มีมาแต่เดิมคือ การรวบรวมข้อมูลจากแหล่งต่างๆ ไม่น่าจะนำมาใช้ในการสร้างความรู้ได้ แต่อาจจะนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ของนักจัดการความรู้ทั้งหลาย  

ผมยังถามในที่ประชุม ว่า ข้อมูลที่อยู่ในบล็อกจะกลายเป็นความรู้ได้อย่างไร เพราะระบบบล็อกเป็นเพียงระบบข้อมูล ไม่ใช่ระบบความรู้ และได้รับคำตอบที่ผมจำไม่ได้ว่า มีรายละเอียดว่าอย่างไร  

แล้วหลังจากนั้น ผมก็ลืมมาเป็นเวลาเกือบครึ่งปี พึ่งมาตื่นอีกครั้งหนึ่งเมื่อมีการแจ้งให้อาจารย์ที่ปรึกษาของนักศึกษามหาชีวาลัย จะต้องเข้าไปตรวจงานผ่านระบบอินเตอร์เน็ต ซึ่งผมก็เริ่มเข้าไปเมื่อประมาณเดือนมีนาคม ปี ๒๕๔๙ ที่ผ่านมา   แต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจในการเขียนบล็อกมากนัก เพียงแต่เน้นการตรวจงานของนักศึกษาในบล็อกต่างๆ เท่านั้น   

แต่เมื่อตรวจงานไปสักพักหนึ่ง ก็พบว่า นักศึกษาเขียนงานไม่ก้าวหน้าเลย ก็เลยสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับระบบบล็อก หรือระบบคิดของนักศึกษา   

ในขณะเดียวกันก็มีปัญหาที่นักศึกษาบางคนใช้บล็อกเป็นเครื่องมือในการทำให้เกิดความเข้าใจผิดซึ่งกันและกัน มากกว่าที่จะใช้บล็อกเป็นเครื่องมือแลกเปลี่ยนเรียนรู้  ซึ่งผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก  

ได้ดำเนินการตรวจงานเป็นปกติ และลองเขียนเรื่องลงบล็อกแบบแห้งๆ เป็นครั้งคราว ตามเงื่อนไขของโครงการมหาชีวาลัย  

แต่เมื่อประมาณเดือนสิงหาคม ๒๕๔๙ ก็ได้รับคำบอกเล่าจากครูบาสุทธินันท์ ว่า ทาง สคส ต้องการให้อาจารย์ที่ปรึกษาเข้าไปเขียนบล็อกมากขึ้น ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็ทำตามไปเรื่อย ๆ เท่าที่ทำได้ ตามจังหวะที่มี   

จนในที่สุดเมื่อเข้ามาทำจริงๆ จึงทำให้ทราบว่า ระบบบล็อก เป็นวิธีการติดตามการทำงานของทุกคน ที่เข้ามาในบล็อก ได้ในทุกด้าน ทั้งความรู้ นิสัย และความคิด  

และยิ่งชัดเจนมากขึ้น เมื่อผมเข้าร่วมประชุมการจัดการความรู้ ครั้งที่ ๓ เมื่อต้นเดือนธันวาคม ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสรับฟังข้อเสนอแนะจาก หมอวิจารณ์ว่า สมาชิกโครงการทั้งหมดควรจะเข้าบล็อก ผมจึงมาเรียนให้ครูบาสุทธินันท์ ทราบ และพยายามเข้าบล็อกทุกวัน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา    

(โปรดติดตามตอนต่อไป)