ช่วงเช้าเป็นช่วงที่มีการบริหารจัดการเรื่องเวลาสูงมาก...เพราะเราต้องจัดการกับหลายคนซึ่งล้วนแต่มีความสำคัญต่อวิถีชีวิตทั้งนั้น...บางครั้งรู้สึกว่าเวลาวิ่งเลยไม่ใช่เดินตามปกติ...

หลังจากส่งลูกชายทั้งสองคนไปที่โรงเรียนแล้วก็ไปส่งคู่ชีวิตที่ทำงานอันนี้เป็นปกติทั่วไปของคนมีครัวครอบแล้ว...

ต่อมาเวลาแห่งการปล่อยวางก็ช่วงที่เดินทางมาทำงานของตนเอง...ได้ฟังรายการธรรมช่วงช่าวทางวิทยุวันนี้เป็นเสียงหลวงพ่อสนอง  กะตะปุญโญ  วัดสังฆทาน

นนทบุรี  กล่าวทำนองว่า  ถ้ามีธรรมะแล้วไม่มีความทุกข์  เพราะทุกอย่างมันมีการได้ลาภเสื่อมลาภ  ได้ยศเสื่อมยศมีสรรเสริญ  มีนินทา  มีสุข ก็มีทุกข์  มันเป็นโลกธรรม 8 

เคยมีคนเป็นใหญ่ขึ้นสู่ที่สูงเวลาตกลงมาแล้วทำใจไม่ได้ก็ไปอยู่เมืองนอกหลายปี  เพราะไม่อยากมาเห็นสภาพที่ตนเองรับไม่ได้...ถ้ารู้เข้าใจธรรมแล้วเบาสบาย...ไร้กังวล

ปล่อยวางได้...

 umi... ว่าชีวิตก็มีเท่านี้เองจะเอาอะไรกันนักหนา...ใหญ่แค่ไหนมีที่ดินครอบครองมากอย่างไรเวลาตายก็ยังเล็กกว่าโลงที่นำมาใส่ตน...ฮา ๆ เอิก ๆ