กล้องถ่ายรูปมันพัง

            กล้องถ่ายรูปสุดรักของผม สักวันต้องมีวันที่มันต้องจากผมไป ถึงผมจะรักมันแค่ไหน แต่มันก็ต้องมีวันที่จะพัง มีวันที่จะเสียหาย  รึไม่ผมก็ต้องตายจากมันไปเสียก่อน <div>ผมมาคิดดู ยังไงๆ มันก็ไม่มีทางที่จะอยู่กับผมไปตลอด แล้วคิดดูซิ ท่ามันเกิดมาเป็นอะไรเอาตอนนี้ ผมคงเสียใจแย่ ………..</div><div>          </div><div>          </div><div>         ผมอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเกิดวันนั้มาถึงแล้วจริงๆ ผมจะทำอย่างไร  อ่ะ อย่างนี้การที่เรารักของรักของเรานีก็เป็นทุกข์ดีจริงๆ ทุกข์จากความยึดมั่นถือมันนี่มันเป็นทุกข์ ถ้ากล้องตัวนั้นไม่ใช่ของเราเราก็ไม่ทุกข์เหรอ จริงไหมครับ  </div><div>            แต่ทำไงได้ล่ะครับในเมื่อ ผมยังมีชีวิตอย่ในโลกแบบนี้ ก็ต้องหาธีปฏิบัติกันไปแหละครับ …….   </div><div>จริงๆแล้ว กล้องถ่ายรูปนี้มันก็ไม่ได้เป็นของผมนะ แต่ เพราะผม ก็ต้องตาย กล้องมันก็ต้องสลาย เพราะฉะนั้นเราเจอกันชั่วคราว    ......</div><div></div><div>กล้องตัวนี้ ไม่ได้มีอยู่จริง สักวันมันก็ต้องเปลี่ยนรูปไป……….</div><div>            ความจริงแล้ว ถ้าผมมองเห็นโลก อย่างที่ควรจะเป็น กล้องตัวนี้ไม่ได้มีอยู่จริง และกล้องตัวนี้ได้พังไปนานแล้ว  </div><div>  ปรับใจให้เห็นในความเป็นจริงครับ ยังไงมันก็ต้องจากเราไปไม่วันใดก็วันหนึ่ง ……   จะเรียกว่าผมปรับใจให้เห็นมันในทางที่ถูก ว่ามันพังไปแล้ว (พังในใจผมนะครับ) </div><div>ถ้าวันไหนมันพังไปจริงๆ ผมจะได้เสียใจมาก   </div><div>  เหมือนครูบาอาจารย์ผมเคยพูดไว้ว่า แก้วมันแตกไปแล้ว  แตกในใจนะ ถ้าวันไหนมันแตกขึ้นมาจริงๆจะได้ไม่เสียใจ จะได้ไม่โกรษคนที่ทำแตก........ </div><div>ผมก็มาคิดได้ว่า เอ๋ แล้วอย่างนี้ ผมควรจะปฏิบัติกับกล้องของผมอย่างไรดีล่ะครับ    </div><div>     กล้องมันมีหน้าที่อะไรครับ   มีไว้ถ่ายรูปไง   ไม่ได้มียึดว่าเราเป็นเจ้าของมัน...........   </div><div></div><div>ถ้ารู้ว่ามันมีไว้ถ่ายรูป ก็ใช้มันให้ถูกซิ ถ่ายออกมาให้สวย รักษามันให้มันมีอายุในการถ่ายให้นานๆ  แต่ถ้าวันไหนมันพังไป ก็ไม่เสียใจ เพราะ ไม่ได้ยึดถือไว้   </div><div>     อ๋อ คนเรามันทุกกันอยู่ทุกวันนี้ เพราะ มันไม่ได้มีข้วของไว้ใช้กันนี่ มันมีไว้แบกกันจริงๆ</div><div>ถ้าผมมีกล้องไว้แบก แต่ไม่ได้มีกล้องไว้ถ่ายรูป ผมจะถ่ายรูปสวยได้อย่างไร  .......</div><div>เพราะ เอาจิตไปยึด  แต่ไม่รู้วิธีเอาจิตไปใช้  การใช้สิ่งของในทางโลกๆ จึงให้ผมได้ไม่เต็มร้อย  เพราะรู้จักใช้ 40 แบกไว้อีก 60  </div><div>ถ้าวันนี้เปลี่ยนใหม่ รู้จักใช้สัก90 แบกไว้ แค่ 10 พอ  หรือวันหน้าก็ไม่ต้องแบกเลย  มันจะดีไหม</div><div>      มันก็เหมือนทำงานด้วยจิตว่าง นั่นเหละ  ทำงานด้วยความว่าง คือ ทำงานโดยมีแต่งาน 100 เปอร์เซ็น ไม่เอาตัวตนเข้ามาเกี่ยว </div><div></div><div>เมือ่ไม่มีตัวตน ก็ตั้งใจทำงาน งานก็ออกมาดี  แต่เมื่อไหร่มีตัวตน ก็ คิดถึงแต่ตัวเอง มีแต่อารมณ์ งานที่ไหนจะดี</div><div>     ความจริง กล้องผมมันพังไปนานแล้วครับ อ่ะหรือว่ากล้องของผมมันไม่มีเลยก็ว่าได้  …..   </div><div>ทำอะไรด้วยจิตที่เห็นถุก  งานก็ดี ก็สวย ไม่ทุกข์อีกต่างหาก   …… </div>