ดิฉันคิดอยู่นานว่าจะตั้งชื่อเรื่องนี้ว่าอย่างไร.....เมื่อวานนี้ดิฉั๊นกลับบ้านตอนตะวันตกดินไปแล้ว....เป็นปกติที่ดิฉันจะปิดแอร์และเปิดกระจกรถ...เนื่องจากดิฉั๊นไม่ชอบแอร์....วันนี้มีลูกๆ อยู่ในรถพร้อมหน้า...หลังจากแวะ เซเว่น-11  ใน ม.อ.เรียบร้อย เด็กๆ ได้ไส้กรอกกันมาคนละอัน.......ขณะขับรถกำลังจะเลี้ยววงเวียน...มีรถคันหลังบีบแตรไล่..."กระแทกแตรน่าจะเหมาะกว่า"...ดิฉั๊นจับสังเกตุได้จากเสียงแตร....สองครั้ง...จึงบอกลูกสาวว่า"หนูดูซิคะว่ารถคันนั้นเขาพยายามบอกอะไรเรา...."ไม่ทันสิ้นเสียงแล้วรถคันนั้นก็ตีคู่ขนานขึ้นมา...เปิดกระจก...ชายหนุ่มหน้าตาเคร่งเครียดพูดจากรถมาว่า...."ทิ้งขยะลงมานอกรถได้ไง...ไม่สอนลูกหรือไง".....ดิฉั๊นหน้าชา....ขอโทษค่ะ...."ขอโทษแล้วได้อะไรไปเก็บซิ" แล้วเขาก็จากไป....ดิฉั๊นจอดรถเข้าข้างทางแล้วหันถาม...."ใคร"
....."แปมนี่เห็นมั๊ยแม่อายคนเลย....ไปเก็บมา...แม่จอดรถให้แปมไปเก็บเลย...." (พี่สาวหันมาดุน้อง)
"แปมจะไปเก็บมั๊ยลูก...หนูทิ้งตรงไหน" เธอบอก.....ดิฉันจอดรถให้ลูกเดินไปเก็บขยะชิ้นนั้นมา....
ทำแบบนั้นทำไม...
"ดิฉั๊นอายที่มีคนมาพูดใส่หน้าว่าไม่สั่งสอนลูก"
"ถือเอาโอกาสนี้จะให้ลูกจำได้ว่า..เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ...แกน่าจะจะไปตลอดชีวิตแน่ๆ"
"ดิฉั๊นชมเชย...ชายคนนั้นให้ลูกฟังว่า...เขาอุตส่าห์เสี่ยงขับรถมาคู่ขนานเราเพื่อบอกว่าเราทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง....เขาเป็นคนดีมาก" ถ้าไม่มีเขาดิฉั๊นก็ไม่รู้ว่าลูกทิ้งขยะนอกรถ...นี่อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกก็ได้
ดิฉั๊นไม่มีโอกาสรู้ว่า...เขาคนนั้นคือใครแต่...ยังไงก็ขอขอบคุณที่มาเป็นแบบฝึกหัดชีวิตให้ดิฉั๊นและลูกๆและทำให้ยายแปม ของดิฉั๊นมีเรื่องไปเล่ากับพ่อเค้าพ่อ...วันนี้ลูกทิ้งถุงไส้กรอก...มีคนตามด่าแม่...พี่ปลาว่าลูก...แม่ว่าลูกทุกคนว่าลูกหมดเลย...แล้วเธอก็ร้องไห้กอดพ่อ.....