" ณ ปัจจุบัน...คงต้องพูดถึงการรักษาระยะห่าง และการรวมตัวจับกลุ่มให้น้อยที่สุด ดังนั้น การทำชุมชนการศึกษาให้กว้างใหญ่อลังการ จึงไม่ใช่เรื่องที่จะตอบโจทย์ได้ทั้งหมด"

    ปากก็บอกว่าเป็นห่วงเรื่อง”คุณภาพ”การศึกษา พอกระโดดเข้ามาสู่วงการเมืองก็เลยทำเรื่องใหม่ ให้ยิ่งใหญ่ตระการตา อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ชาติไทย

        ประดิษฐ์วาทกรรม /สร้างคำใหม่/ สร้างงบประมาณใหม่ ทุกอย่างดูสวยหรูไปหมด

        ทั้งโรงเรียนคุณภาพของชุมชน...โรงเรียนดีสี่มุมเมือง ฟังแล้วก็หนาวและเศร้า อย่างเช่นคำว่าสี่มุมเมือง หากเป็นตลาดสดต้องรอดูสภาพคล่องของเศรษฐกิจ อาจต้องจ่อปิดตัวลงบ้าง ในไม่ช้า

        การกล่าวอ้างว่า..จะทำโรงเรียนเล็กๆให้มันใหญ่ โดยใช้การ ยุบและควบรวม หลายๆโรงเรียนมารวมกันที่ไหนสักแห่ง ที่เป็นโรงเรียนใหญ่อยู่แล้วและเป็นศูนย์กลางของชุมชนในอำเภอ

       ทุ่มงบประมาณลงไป ๓๐ – ๕๐ ล้าน ลองมองดูว่า มันประหยัดงบประมาณตรงไหน? และมีงานวิจัยตัวใดมาอ้างอิง ว่าทำตามอำเภอใจแบบนี้แล้ว...คุณภาพ..มันจะดีขึ้น

       แทนที่จะไปเหลียวแลโรงเรียนเล็กๆ ด้วยความตระหนักว่า”ขาดทุนคือกำไร” และใส่ใจในโครงการพระราชดำริบ้าง ที่ใช้นวัตกรรมนำการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียมจนได้ผล

      ภูมิใจนักหรือ ที่ฉุดดึงโรงเรียนออกจากชุมชนหมู่บ้าน ซึ่งเท่ากับทำลายความรักความอบอุ่นของลูกหลานเขา ทำลายวัฒนธรรมความเป็นอยู่ โดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เพียงแค่จะสานฝันของตนเองและพวกพ้อง

      วันนี้ (๑๘ กพ.๖๔) มีโรงเรียนขนาดใหญ่/ โรงเรียนขยายโอกาส ต้องประกาศปิดตัวลง(ชั่วคราว) เพราะพิษภัยโควิด ๑๙ ประชิดติดกำแพงโรงเรียน แถบจะหายใจรดต้นคอ..

       ผู้ปกครองทุกคนทราบดี..ว่าโควิดมาจากไหน? มาจากรถรับส่งบ้าง มาจากญาติพี่น้องที่มาจากพื้นที่สุ่มเสี่ยงบ้าง เมื่อชุมชนใหญ่นักเรียนเยอะ จึงยากที่จะควบคุม ดีที่สุดคือปิดโรงเรียน...

       ณ ปัจจุบัน...คงต้องพูดถึงการรักษาระยะห่าง และการรวมตัวจับกลุ่มให้น้อยที่สุด ดังนั้น การทำชุมชนการศึกษาให้กว้างใหญ่อลังการ จึงไม่ใช่เรื่องที่จะตอบโจทย์ได้ทั้งหมด

      ประเทศที่ศิวิไลซ์ของโลก เขาจึงไม่คิดจะทำแบบนี้ แต่จะคำนึงถึงความปลอดภัยสูงสุด เพราะโควิด ไม่ใช่ไข้หวัดใหญ่ ถ้าเกิดอะไรขึ้น มันได้ไม่เท่าเสียจริงๆ

      จึงอยากฝากผู้บริหาร นักการศึกษา จะคิดอะไรก็จงค่อยๆคิดค่อยๆทำ อย่าบุ่มบ่าม อย่าตามกระแส อย่าคิดว่านโยบายคืออำนาจ เพราะนโยบายเองก็พาคนไปตายดาบหน้ามามากแล้ว

      โรงเรียนขนาดเล็ก...ณ วันนี้ ต่างเริงร่าหน้าบาน รักษาระยะห่างกันจนชิน ล้างมือและใส่แมสกันเป็นว่าเล่น เน้นความปลอดภัยของสุขภาพทั้งครูและนักเรียน จนกลายเป็นวัฒนธรรม

       ผู้ปกครอง..วางใจ ฝากความหวังไว้ได้ เพราะโรงเรียนใกล้บ้าน สร้างความรักและความอบอุ่นให้แก่พวกเขา..เป็นเพราะเรา..ไม่เคยมองข้ามความปลอดภัย

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑๘  กุมภาพันธ์  ๒๕๖๔