ผมเชื่อมั่นเสมอมาว่าในโลกของการทำงานและการใช้ชีวิตนั้น
เราไม่จำเป็นต้องวาดหวังว่าคนรอบข้างทั้งที่ "เรารัก" และ "รักเรา"  จะต้องรักและเข้าใจเราตลอดเวลา 
ดูจาก"คนรักกันก็ไม่สามารถอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันได้ตลอดทั้งคืน" 
แต่ก็มิได้หมายถึงว่าความรักและความผูกพันจะลดน้อยถอยหาย

มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคมก็จริง
แต่ก็ใช่ว่าจะเหมือน หรือคล้ายกันไปซะทั้งหมด
และความแตกต่างนั่นแหละ คือ ความงดงามของมนุษย์

ความแตกต่างทั้งปวงถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเติมเต็มกันและกัน  ซึ่งในโลกของการทำงาน "วิถีคิดที่แตกต่าง"  แต่มี "จุดหมายปลายฝัน"  ณ ที่เดียวกัน 
คือความรื่นรมย์ที่ผมปรารถนาจะสัมผัสเรียนรู้จากการทำงานภายในองค์กรของตนเอง

มีหลายคำถามที่ผมควรต้องถามแต่ผมกลับนึกไม่ออก 
แต่ก็ยังมีเพื่อนร่วมงานไต่ถามแทน 
เช่นเดียวกันมีหลายคำตอบที่ผมรู้ 
แต่เพื่อนร่วมงานกลับไม่รู้เลยแม้แต่น้อย 
แต่เราก็ยังมีเวทีในองค์กรให้แบ่งปันอย่างเป็นกันเองเสมอมา ซึ่งถึงแม้ว่าบางครั้งการแบ่งปันจะดูข้นเข้มและอ่อนเบาก็เถอะ 
แต่ก็อยู่บนพื้นฐานของเหตุและผล
และอยู่บนพื้นฐานของความเป็น "องค์กร" ที่มีจุดหมายปลายทางเดียวกัน 

 

(บันทึก...  ความรู้สึกจากห้องประชุมอันหลากความคิด ยาวนาน และเนิ่นช้า  แต่ชัดเจนในแนวทางอันเดียวกัน)