เจ้าหอยหลอดได้ใจ นำเรื่องนี้ไปหยอกเย้าแม่อยู่หลายวันเชียวค่ะ...
ได้ฤกษ์งาม ยามเพลินๆ เดินเที่ยวห้าง
ชอปปิ้งบ้าง มองขวาซ้าย ดูชายหญิง
แหมผู้คน ช่างมากหลาย วุ่นวายจริง
เดินแกมวิ่ง ขึ้นบันได ให้ไคลคลา
ได้ยินเสียง เพียงเจื้อยแจ้ว แว่วเข้าหู
ว่า..ดู๊..ดู  พี่เม่ยจ๊ะ รีบมาหา
เอ๊ะ!ใครกัน มาเรียกฉัน จำนรรจา
เออ..เราหนา คนรู้จัก ทักกันจัง
เจ้าหอยหลอด ตอดสะกิด ไม่ผิดแน่
เสียงเรียกแม่ ชัดแจ๋ว จากแถวหลัง
แหมแม่นี้ มีชื่อเสียง เพียงโด่งดัง
ใครเห็นหลัง ก็จำได้ (สงสัย)ล่าลายเซ็นต์....
รีบหันไป ว่าใครหนา มาเรียกฉัน
ส่งยิ้มพลัน กวาดไป ก็ไม่เห็น
มีเพียงหญิง หนึ่งทีท่า ทำว่าเป็น
แม่เรียกเล่น กับลูกน้อย คอยนำพา
เธอเอ่ยซ้ำ ด้วยคำเดิม แต่เพิ่มเสียง
ส่งสำเนียง ว่า เร็วเหลย พี่เม่ยจ๋า
เห็นพี่เม่ย ตัวน้อยๆ ค่อยเดินมา
บอกแม่จ๋า รอหนูด้วย ช่วยอุ้มที
เจ้าหอยหลอด หัวร่อร่า ว่าแม่เอ๋ย
ชื่อพี่เม่ย มีซ้ำสอง ไม่หมองศรี
คิดว่าแน่ แม่เรา ช่างเข้าที
ชื่อเสียงนี้ โด่งดัง (ฮะฮ่า...)หวางไปเลย
สะดุดกึก นึกตรอง มองเห็นชัด
เพราะเร่งรัด ด่วนตัดสิน ที่ยินเฉย
ขาดพินิจ พิจารณา ว่าจริงเลย
ก่อนเฉลย ว่าแท้ใช่  ไม่ได้การ!
จึงควรเชื่อ เมื่อได้คิด ด้วยจิตนิ่ง
ให้เห็นจริง ให้เห็นชัด บรรทัดฐาน
ตรึกตรองวัด ตัดสินด้วย ปัญญาญาณ
สรรพสิ่งสาน ด้วยเหตุผล บนความจริง
หมายเหตุ คำว่า "หวางไปเลย..." ถูกนำมาใช้บ่อยๆค่ะ  แต่พี่เม่ยเองก็ไม่ค่อยชัดในความหมายเท่าไรนักค่ะ  ต้องพึ่งพาผู้รู้ช่วยขยายความเป็นวิทยาทานด้วยค่ะ...