นี่คือบันทึกที่ ๕ ของการใคร่ครวญสะท้อนคิด จากการทำหน้าที่กรรมการอำนวยการแผนงาน (PPC – Program Promoting Committee) ภายใต้แผนงานบูรณาการยุทธศาสตร์เป้าหมาย ด้านสังคม คนไทย ๔.๐ และมีการประชุม คณะกรรมการฯ ปีที่ ๒ ครั้งที่ ๑/๒๕๖๓ เมื่อวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๖๓ ที่ผมเข้าประชุมแบบเข้าๆ ออกๆ ทาง ออนไลน์ แต่ผมสนใจมาก เพราะอยากเรียนรู้วิธีการจัดการโปรแกรมวิจัยที่มีผลสำเร็จสูงยิ่งนี้
อ่านจากเอกสารการประชุมแล้ว ผมคิดว่ากิจกรรมและผลกระทบจากโปรแกรมนี้ในปีที่ ๑ คุ้มค่าเงิน ๙๐ ล้านบาทมาก ยุทธศาสตร์และวิธีทำหน้าที่ Program Chair ของ ศ. ดร. มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาด น่าพิศวงมาก และน่าจะมีการถอดบทเรียน นำมาเป็นข้อเรียนรู้วิธีจัดการงานวิจัยระดับโปรแกรม รวมทั้งอยากเห็นการใช้ DE เพื่อสร้างการเรียนรู้เชิงระบบจากโปรแกรมวิจัยนี้
เสียดาย ที่ผมไปประชุมที่โรงแรมเซนทาราแกรนด์ ไม่ได้ จึงขาดโอกาสซักถามขอความรู้วิธีการจัดการโปรแกรมจากท่าน ที่ผมเชื่อว่า ไม่ง่าย ผมอยากสอบถามปัญหาในการประสานงานกับแหล่งทุน คือ วช. ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ผมรู้สึกว่า วช. อ่อนแอมาก (ขออภัยที่วิจารณ์ตรงๆ เพื่อประโยชน์ของบ้านเมือง) ในความสามารถด้านการจัดการงานวิจัย
อย่างไรก็ตาม ในวันที่ ๒๖ ตุลาคม ๒๕๖๓ ในงานประชุมเสนอผลงาน University 4.0 ที่ริเริ่มและสนับสนุนโดยแผนงานคนไทย ๔.๐ นี้ ผมได้มีโอกาสถามความเห็นจาก ศ. กิตติคุณ นพ. สุทธิพร จิตต์มิตรภาพ อดีตเลขาธิการ วช. และเวลานี้เป็นประธาน กสว. ท่านก็ให้ความเห็นตรงกัน ว่าเป็น Spearhead Program ด้านสังคม ที่มีความสำเร็จสูงมาก เราถึงกับยุให้มีการถอดบทเรียนวิธิการจัดการแผนงาน เอาไว้เป็นแบบอย่าง
วิจารณ์ พานิช
๓๐ ต.ค. ๖๓
