บ่ายเมื่อวานวันที่ 19 ธันวาคม 2549 มาลัยทองมีโอกาสไปรับเข็มพระราชทาน สธ.จากพระหัตถ์ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ณ วัดประสิทธิ์ธรรมสาร ตำบลบ้านโนนสะอาด อำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น เนื่องจากร่วมถวายเงินกับท่าน ในการร่วมกันทำบุญ สร้างอาคารเฉลิมพระเกียรติพระเทพรัตนราชสุดา เป็นสถานที่ให้พระและเณรกว่า 200 คนมีที่เรียน มีผู้เข้ารับเข็มพระราชทานจำนวน 89 คน รู้สึกภูมิใจยิ่งที่มีส่วนทำบุญกับท่าน

เมื่อวันที่ 18 ธค.49 สมเด็จพระเทพฯท่านมาพระราชทานปริญญาบัตรฯให้นักศึกษา   ม.ขอนแก่น แล้ววันที่ 19 ธค.49 ช่วงเช้าท่านก็ไปพระราชทานปริญญาบัตรให้นิสิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (มมส)ต่อ  บ่ายก็นั่งเครื่องมาวัดนี้ เปิดอาคารเฉลิมพระ    เกียรติฯและพระราชทานเข็มฯ พอวันที่ 21 ธค.49 ท่านก็ต้องไปพระราชทานปริญญาบัตรให้มหาวิทยาลัยนเรศวร จ.พิษณุโลกอีก แต่ช่วงเวลาใน1-2 วันนี้ได้ข่าวว่าท่านต้องไป ม.อุบลราขธานี และไป จ.เลย อีก เห็นท่านแล้วรู้สึกเหนื่อยแทน ท่านเป็นมิ่งขวัญของชาวไทย ใครๆก็อยากรับพระราชทานจากพระหัตถ์ของพระองค์ ซึ่งพระองค์คงเหนื่อยกับงานที่ซ้ำซากจำเจ แต่ก้เป็นงานและภาระหน้าที่ของพระองค์ ที่ไม่มีใครทำแทนได้ จนเรารู้สึกว่า ใครอยากเกิดเป็นเจ้านี้ ไม่ได้สบายนะ ต้องทนเหนื่อยและเสียสละจริงๆ การทำความดีนี้เหนื่อยและต้องเสียสละจริง ดูสีพระพักตร์สมเด็จพระเทพฯ ท่านทรวงแย้มยิ้มน้อยๆ ตลอดเวลา ชวนมอง ดูแล้วปลาบปลื้มจริงๆ ที่น่าแปลก ตอนเรานั่งรอท่านเสด็จมา ใต้ถุนอาคารเฉลิมพระเกียรติฯของวัด ลมพัดแรงจนนั่งหนาว ลมตีผมปลิวไปตามๆกัน แต่พอสมเด็จพระเทพฯ ท่านเสด็จมา ลมเงียบสงบ มีเพียงสายลมพัดเอ่ย พอเย็นสบาย ทำให้เรารู้สึกว่า นี้ล่ะหนอ คนมีบุญมีบารมีมา แม้แต่พระพายยังต้องยำเกรง ไม่ให้หนาวเย็นจนต้องลำบากพระวรกาย

ดูท่านเป็นตัวอย่างการทำงาน ทำให้สะท้อนว่าเวลามีค่ายิ่ง เราไม่ควรปล่อยเวลาทิ้ง มาร่วมแรงเร่งพัฒนา เดินตามรอยพระยุคลบาท มีสิ่งไรที่ช่วยกันได้ ที่จะทำให้ประชาชนสุขสบาย อยู่ดีกินดี ก็ต้องช่วยกัน ข้าราชการต้องดูแลรับใช้ประชาชน อย่างไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อยเช่นพระองค์ แล้วความดีจะก่อบารมีเมตตาให้ทุกคนมีความสุข สมคำพระพุทธดำรัสที่ว่า ผลเกิดแต่เหตุ ถ้าเราทำความดี ไม่ต้องอธิษฐานหรอก ผลแห่งการทำความดีย่อมตอบแทนเอง เหมือนผลไม้ที่สุกเองไม่ต้องไปบีบคั้น ขอแต่อย่าให้มีลมแรงหรือความชั่ว ความขี้เกียจ ความลังเลสงสัยในการทำความดีมาบั่นทอนให้มะม่วงนั้นหล่นจากต้นเสียก่อน /ข้อคิดเล็กๆจากมาลัยทอง