เศรษฐกิจตกต่ำจนดำดิ่ง
ยิ่งขยายก็ยิ่งนิ่งสนิท
คนไร้เงินไร้งานนั่นแผลพิษ
เหมือนไฟติดลุกลามท่ามกลางเมือง
จะไหม้เรือนไหม้บ้านสถานที่
เหมือนไม่มีคนไหนใครปลดเปลื้อง
บนทางเท้ายาวยืดยิ่งฝืดเคือง
ทั่วทั้งเมืองกึกก้องร้องระงม
เสียงของคนทุกข์ยากปากท้องหิว
จนไส้กิ่วเศรษฐกิจมีพิษขม
ยิ่งฉุกเฉินยาวนานผ่านระทม
เหมือนดั่งใครใช้หนามคมระดมแทง
ไร้การงานการค้าพาไร้ข้าว
เกินจะกล่าวคำใดเพราะไส้แห้ง
ความหิวคือโรคร้ายร่ายสำแดง
ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงมาแฝงปน
เพราะหิวโหยแสวงหาหุงอาหาร
เพราะทั้งบ้านปากท้องเสียงร้องบ่น
คำปลอบใจเบาเบาเราอดทน
อีกไม่น่านผ่านพ้นชะตากรรม
เพราะความกลัวโรคร้ายหมายชีวิต
หรือความคิดกลัวประชาจะมาคว่ำ
ต่อ พอรอกอ ต่อปากต่อคำ
หรือจะย่ำสังคมให้จมดิน
โสภณ เปียสนิท
