๑,๑๓๖ ขอบคุณ...โควิด

ผมรักเมืองไทยเหลือเกิน..ทำไม?ผมต้องไปเสียเวลากับความฝันที่จะท่องโลก ผมโชคดีแล้วที่อยู่ในท้องถิ่นที่ปลอดภัย ทำไมต้องอยากไปเที่ยวในที่ที่ห่างไกลขนาดนั้น

        ในท่ามกลางความหวาดกลัว..ผมต้องหางานทำที่โรงเรียนทุกวัน อากาศร้อนมาก ร้อนจนลืมโควิดไปได้บ้างในบางช่วงบางตอน..แต่โควิด..ไม่เคยจางหายไปจากใจ

    ใจ..ที่มองโควิดในด้านลบมาตลอด เป็นภัยคุกคามที่เยื้อยุดฉุดความสุขออกไปจากมนุษยโลก พรากชีวิตผู้คนออกไปจากความอบอุ่นของครอบครัว

        วิถีชีวิตที่พบอุปสรรคเสมอกัน ไม่ว่าจะยากดีมีจน แต่ผมก็ยังชื่อว่าหลายคนได้ค้นพบสัจธรรม..เกิดแนวคิดที่เห็นโอกาสของชีวิตได้มากขึ้น

        ผมอยู่โรงเรียน หยุดเชื้อเพื่อชาติอย่างสงบ..ในความร้อนระอุและเงียบงัน ทำให้ต้องหันมาทบทวน “ความฝัน” ผมคงไม่ต้องฝันให้ไกล..ผมไม่ต้องไปให้ถึงก็ได้

        ผมฝันมาหลายปีก่อนที่รู้จักกับโควิด..คิดว่าสักวัน..ผมจะเดินทางไปอเมริกาหรือประเทศแถบยุโรปสักครั้ง..เพื่อหาประสบการณ์กลับมาเล่าให้ลูกหลานฟัง

        ประเทศแถบเอเชีย ผมอยากไปสิงคโปร์ เกาหลีใต้และญี่ปุ่น หรือไม่ก็แค่ฮ่องกงหรือเมืองหลวงพระบางก็ยังดี..ผมฝันถึงประเทศเหล่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน

        ผมลงทุนลงแรงเก็บเงินไว้ทุกเดือน ยิ่งเห็นเพื่อนๆและคนที่ผมรู้จักเดินทางไปเยี่ยมเยือนต่างประเทศ ยิ่งทำให้ผมมีแรงกระตุ้นที่จะสะสมเงินไว้เป็นค่าเครื่องบิน..

        ในความฝันและความอยาก...ทั้งๆที่ผมไม่เคยไปสนามบิน ไม่เคยมีพาสปอร์ต ไม่เคยเห็นวีซ่าว่ามีหน้าตาอย่างไร...แต่ผมกำลังมีเงินที่มากพอและน่าจะหาโอกาสได้ไม่ยาก

        ไม่ได้ไปต่างประเทศในเร็ววัน ก็ยังมีวันหลังเกษียณที่รออยู่ แค่รักษาสุขภาพให้ร่างกายอยู่ได้ตลอดรอดฝั่ง..เงินบำนาญจะพาผมก้าวทะยานสู่โลกอันกว้างไกล

        ไปแล้วไม่เกิดประโยชน์ต่อทางราชการก็ไม่เห็นเป็นไร ทุกวันนี้ก็ถือว่าได้ทำงานเต็มที่ และคงไม่มีโอกาสได้กรอกเอกสารว่าศึกษาดูงานประเทศใดมาบ้าง เพราะเกษียณ

        วันนี้..ขอบคุณโควิด ที่ช่วยผมให้หยุดคิด เลิกฝัน หยุดความอยากไว้อย่างถาวร ภาพต่างประเทศที่ศิวิไลซ์จางหายไปจากความทรงจำ คงเหลือไว้แต่ภาพมืดมัวสลัวลาง

        ภาพเมืองไทยชัดเจนขึ้น..ภาพผู้คนที่ต้องอดทน ต่อสู้กับอุปสรรคฟันฝ่าชีวิตให้รอดพ้นพิษภัย ภาพน้ำใจที่เอื้ออาทรต่อกัน ความสุขที่ต่างคนต่างแบ่งปันยังมีอยู่จริงๆ

        ผมรักเมืองไทยเหลือเกิน..ทำไม?ผมต้องไปเสียเวลากับความฝันที่จะท่องโลก ผมโชคดีแล้วที่อยู่ในท้องถิ่นที่ปลอดภัย ทำไมต้องอยากไปเที่ยวในที่ที่ห่างไกลขนาดนั้น

        สักวัน..โควิดจะค่อยๆจางหาย แม้จะไม่หายขาดไปจากชีวิตคนไทย แต่ท้องถิ่นไทยนี่แหละจะผาสุกที่สุดในโลก ด้วยธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์

        ผมเป็นข้าราชการมีรากฐานของความเข้มแข็งทั้งฐานะและความรู้ ผมขอมีส่วนร่วมได้ดูแลฝืนแผ่นดินไทยให้ร่มเย็นด้วยต้นไม้ ช่วยทำให้อากาศสดใส..มากขึ้น

        เงินทองที่เคยเก็บออมไว้และคงจะเก็บต่อไป เพื่อท่องเที่ยวให้ทั่วไทย เหมือนคนทั่วโลกมากมายที่เขาอยากจะมา และผมก็ขอจรรโลงศาสนาด้วยการหมั่นทำบุญสุนทาน

        ขอบคุณโควิด ที่ทำให้ผมเบิกบาน เมื่อคิดถึงงานในโครงการพระราชดำริของพ่อหลวง “รัชกาลที่ ๙”ที่มีอยู่ทั่วไทย หากได้ไปเยี่ยมเยือน ผมจะนำมาถ่ายทอดและปฏิบัติตามให้ได้มากขึ้น ในทุกสิ่งที่พ่อสอน..

        ขอเที่ยวเมืองไทยอยู่ใกล้ผลงานของพ่อนี่แหละ เพื่อสานต่องานที่พ่อทำ จักช่วยหนุนนำประเทศชาติ..ชนะขาดโควิด ๑๙ ได้อย่างแน่นอน..

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑๐  พฤษภาคม  ๒๕๖๓

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ให้เมืองสามอ่าว อยู่ใน 1 รายการของเมนู ท.ท.ท. (เที่ยวทั่วไทย ) ในวัยเกษียณของท่าน ด้วยนะท่าน ผอ.คนเก่ง (โดยเฉพาะไร่เคียงตะวันพันดาว รอต้อนรับทุกเวลาจ้ะ)

เขียนเมื่อ 

จากคนที่เคยคิดเหมือนอาจารย์ และในที่สุดก็ได้เดินทางไปหลายประเทศที่เราคิดว่าเขาศิวิไลซ์ เพราะเกษียณมาสิบกว่าปีแล้ว แต่มาวันนี้สรุปได้เลยว่า ประเทศต่างๆเหล่านั้น เมื่อถึงภาวะวิกฤตเช่นทุกวันนี้ ต่างก็เปลือยตัวเองให้เห็นถึงการขาดการวางแผน ขาดวินัย และขาดน้ำใจ จนไม่สามารถได้ชื่อว่าเป็นประเทศที่พัฒนาแล้วอีกต่อไป กลับมาเห็นคุณค่าของบ้านเมืองตัวเอง และพูดว่าเต็มปากเต็มคำว่าบ้านเมืองเราน่าอยู่ ผู้คนใจดี มีความเอื้อาทร ร่วมมือกันแก้ไขภาววิกฤตอย่างน่าชื่นชม ภูมิใจประเทศไทยจริงๆ