ผมรักเมืองไทยเหลือเกิน..ทำไม?ผมต้องไปเสียเวลากับความฝันที่จะท่องโลก ผมโชคดีแล้วที่อยู่ในท้องถิ่นที่ปลอดภัย ทำไมต้องอยากไปเที่ยวในที่ที่ห่างไกลขนาดนั้น

        ในท่ามกลางความหวาดกลัว..ผมต้องหางานทำที่โรงเรียนทุกวัน อากาศร้อนมาก ร้อนจนลืมโควิดไปได้บ้างในบางช่วงบางตอน..แต่โควิด..ไม่เคยจางหายไปจากใจ

    ใจ..ที่มองโควิดในด้านลบมาตลอด เป็นภัยคุกคามที่เยื้อยุดฉุดความสุขออกไปจากมนุษยโลก พรากชีวิตผู้คนออกไปจากความอบอุ่นของครอบครัว

        วิถีชีวิตที่พบอุปสรรคเสมอกัน ไม่ว่าจะยากดีมีจน แต่ผมก็ยังชื่อว่าหลายคนได้ค้นพบสัจธรรม..เกิดแนวคิดที่เห็นโอกาสของชีวิตได้มากขึ้น

        ผมอยู่โรงเรียน หยุดเชื้อเพื่อชาติอย่างสงบ..ในความร้อนระอุและเงียบงัน ทำให้ต้องหันมาทบทวน “ความฝัน” ผมคงไม่ต้องฝันให้ไกล..ผมไม่ต้องไปให้ถึงก็ได้

        ผมฝันมาหลายปีก่อนที่รู้จักกับโควิด..คิดว่าสักวัน..ผมจะเดินทางไปอเมริกาหรือประเทศแถบยุโรปสักครั้ง..เพื่อหาประสบการณ์กลับมาเล่าให้ลูกหลานฟัง

        ประเทศแถบเอเชีย ผมอยากไปสิงคโปร์ เกาหลีใต้และญี่ปุ่น หรือไม่ก็แค่ฮ่องกงหรือเมืองหลวงพระบางก็ยังดี..ผมฝันถึงประเทศเหล่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน

        ผมลงทุนลงแรงเก็บเงินไว้ทุกเดือน ยิ่งเห็นเพื่อนๆและคนที่ผมรู้จักเดินทางไปเยี่ยมเยือนต่างประเทศ ยิ่งทำให้ผมมีแรงกระตุ้นที่จะสะสมเงินไว้เป็นค่าเครื่องบิน..

        ในความฝันและความอยาก...ทั้งๆที่ผมไม่เคยไปสนามบิน ไม่เคยมีพาสปอร์ต ไม่เคยเห็นวีซ่าว่ามีหน้าตาอย่างไร...แต่ผมกำลังมีเงินที่มากพอและน่าจะหาโอกาสได้ไม่ยาก

        ไม่ได้ไปต่างประเทศในเร็ววัน ก็ยังมีวันหลังเกษียณที่รออยู่ แค่รักษาสุขภาพให้ร่างกายอยู่ได้ตลอดรอดฝั่ง..เงินบำนาญจะพาผมก้าวทะยานสู่โลกอันกว้างไกล

        ไปแล้วไม่เกิดประโยชน์ต่อทางราชการก็ไม่เห็นเป็นไร ทุกวันนี้ก็ถือว่าได้ทำงานเต็มที่ และคงไม่มีโอกาสได้กรอกเอกสารว่าศึกษาดูงานประเทศใดมาบ้าง เพราะเกษียณ

        วันนี้..ขอบคุณโควิด ที่ช่วยผมให้หยุดคิด เลิกฝัน หยุดความอยากไว้อย่างถาวร ภาพต่างประเทศที่ศิวิไลซ์จางหายไปจากความทรงจำ คงเหลือไว้แต่ภาพมืดมัวสลัวลาง

        ภาพเมืองไทยชัดเจนขึ้น..ภาพผู้คนที่ต้องอดทน ต่อสู้กับอุปสรรคฟันฝ่าชีวิตให้รอดพ้นพิษภัย ภาพน้ำใจที่เอื้ออาทรต่อกัน ความสุขที่ต่างคนต่างแบ่งปันยังมีอยู่จริงๆ

        ผมรักเมืองไทยเหลือเกิน..ทำไม?ผมต้องไปเสียเวลากับความฝันที่จะท่องโลก ผมโชคดีแล้วที่อยู่ในท้องถิ่นที่ปลอดภัย ทำไมต้องอยากไปเที่ยวในที่ที่ห่างไกลขนาดนั้น

        สักวัน..โควิดจะค่อยๆจางหาย แม้จะไม่หายขาดไปจากชีวิตคนไทย แต่ท้องถิ่นไทยนี่แหละจะผาสุกที่สุดในโลก ด้วยธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์

        ผมเป็นข้าราชการมีรากฐานของความเข้มแข็งทั้งฐานะและความรู้ ผมขอมีส่วนร่วมได้ดูแลฝืนแผ่นดินไทยให้ร่มเย็นด้วยต้นไม้ ช่วยทำให้อากาศสดใส..มากขึ้น

        เงินทองที่เคยเก็บออมไว้และคงจะเก็บต่อไป เพื่อท่องเที่ยวให้ทั่วไทย เหมือนคนทั่วโลกมากมายที่เขาอยากจะมา และผมก็ขอจรรโลงศาสนาด้วยการหมั่นทำบุญสุนทาน

        ขอบคุณโควิด ที่ทำให้ผมเบิกบาน เมื่อคิดถึงงานในโครงการพระราชดำริของพ่อหลวง “รัชกาลที่ ๙”ที่มีอยู่ทั่วไทย หากได้ไปเยี่ยมเยือน ผมจะนำมาถ่ายทอดและปฏิบัติตามให้ได้มากขึ้น ในทุกสิ่งที่พ่อสอน..

        ขอเที่ยวเมืองไทยอยู่ใกล้ผลงานของพ่อนี่แหละ เพื่อสานต่องานที่พ่อทำ จักช่วยหนุนนำประเทศชาติ..ชนะขาดโควิด ๑๙ ได้อย่างแน่นอน..

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑๐  พฤษภาคม  ๒๕๖๓