" นักเรียนจะได้มีโต๊ะเขียนหนังสือและทำการบ้าน ตลอดจนอ่านหนังสือ..ได้สะดวกยิ่งขึ้น..สำหรับเด็กบางคน..หรือหลายคน..อาจเป็นโต๊ะหนังสือตัวแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้.."

        ตลอดระยะเวลาของการเป็นผู้บริหารสถานศึกษา ผมได้รับการสนับสนุนช่วยเหลือในการบริหารจัดการศึกษาจากทุกภาคส่วน..ต่อเนื่องมาทุกปี..

    ส่งผลให้โรงเรียนเริ่มมองเห็น “คุณภาพ”มากขึ้นเป็นลำดับ สัมผัสได้ถึงความมั่นคงและยั่งยืนยิ่งขึ้น จึงเป็นโรงเรียนขนาดเล็กที่สามารถพึ่งพาตนเองได้

        ผมไม่เคยลืม..สายธารแห่งศรัทธา..ที่ไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ..๑๔ ปีแล้ว ที่เป็นผู้รับมาโดยตลอด แต่ผมก็คืนกำไรให้ทางราชการเสมอ..ด้วยการทำงานให้เต็มที่ เต็มเวลา

        ขณะที่กำลังคิดว่า..จะทำอย่างไร? ถ้าเปิดเทอมช้า..และเด็กต้องเรียนรู้ที่บ้านมากขึ้น..มีสิ่งใดที่เป็นข้อจำกัดบ้าง ปัญหาและอุปสรรคเล็กๆ หากแก้ไขได้ก็ต้องรีบทำ..

        จากการเยี่ยมบ้านเด็ก..พบว่า..เด็กไม่มีโต๊ะเขียนหนังสือ นั่งทำการบ้านบนพื้นกระดาน ..บนเสื่อผืนเก่า..บ้างก็นอนเขียนหนังสือ..ทำการบ้านแล้วก็หลับไป...

        แค่คิดเท่านั้นเอง..แต่ก็สามารถทำได้ในทันที เหมือนมีพระมาโปรด หรือไม่ก็สิ่งศักดิ์สิทธิ์ท่านล่วงรู้ถึงเจตนา..ให้เด็กด้อยโอกาสได้รับการพัฒนาบ้างเท่านั้น..

        วันนี้..ท่านอาจารย์ ดร.ปฐมภรณ์ อินทรางกูร ณ อยุธยา คณบดีบัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยธนบุรีและนักศึกษา..ทำโครงการจิตอาสา..ทำความดีเพื่อแผ่นดิน..นำโต๊ะ เก้าอี้นักเรียน ชั้นหนังสือและตู้เอกสารมามอบให้โรงเรียนบ้านหนองผือ

        ท่านอาจารย์บอกว่า..ได้ไปขอมาจากโรงเรียนเอกชนที่ปิดกิจการแล้ว แต่สภาพครุภัณฑ์ต่างๆ ยังอยู่ในสภาพดี..จึงคิดโครงการนี้ขึ้นมา

        เสียดายที่คณะนักศึกษาไม่ได้ติดตามมาด้วย เพราะอยู่ในช่วงโควิด ๑๙ ที่มหาวิทยาลัยต้องปิดการเรียนการสอนไปก่อน..

        ท่านอาจารย์ ดร.เคยมานิเทศการสอน..ของครูหนองผือ ที่เรียนปริญญาโทกับท่าน..เมื่อปี ๒๕๖๑..มาวันนี้ท่านบอกว่า..หนองผือเปลี่ยนแปลงไปมาก..

        วันที่มาวันนั้น..ท่านอาจารย์ดร.ปฐมภรณ์บอกว่า..ศรัทธา..ในความเป็นผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็กของผม..ที่อดทนและสู้กับอุปสรรคและความขาดแคลนมาโดยตลอด

        ท่านนำไปเล่าในชั้นเรียนให้นักศึกษาปริญญาโทได้รับฟัง..จึงเป็นที่มาของโครงการนี้..ที่ท่านอาจารย์ดร.ยังไม่เคยลืม..บ้านหนองผือ..ขอกราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ..

        เมื่อส่งมอบครุภัณฑ์เสร็จเรียบร้อย จึงได้ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก ท่านอาจารย์ขอบคุณผู้ปกครองที่มาร่วมด้วยช่วยกันจัดวางโต๊ะเก้าอี้อย่างเป็นระเบียบ..ความพร้อมเพรียงในงานเพื่อส่วนรวมของชุมชนเช่นนี้..จึงส่งผลดีต่อการจัดการศึกษาของโรงเรียน..นั่นเอง

        ก่อนร่ำลา..ผมเรียนขออนุญาตท่านอาจารย์ ว่าจะคัดเลือกครุภัณฑ์ส่วนหนึ่งให้โรงเรียน แต่โต๊ะเก้าอี้นักเรียนส่วนใหญ่ จะมอบให้ผู้ปกครองนำไปให้ลูกหลานที่บ้าน..

        นักเรียนจะได้มีโต๊ะเขียนหนังสือและทำการบ้าน ตลอดจนอ่านหนังสือ..ได้สะดวกยิ่งขึ้น..สำหรับเด็กบางคน..หรือหลายคน..อาจเป็นโต๊ะหนังสือตัวแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้..

        ท่านอาจารย์ตอบอนุญาต..พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสุข เพราะท่านกับนักศึกษาได้ตั้งใจแล้ว..ที่จะมอบสิ่งดีๆให้โรงเรียน ทำความดีเพื่อการศึกษาของแผ่นดิน

        ผม..ในฐานะผู้นำสถานศึกษา “พอเพียง” จึงได้ถือโอกาสนี้ ส่งมอบความดี..แบ่งปันความสุขให้เด็กและผู้ปกครองต่อไป..เป็นผู้รับและผู้ให้..ในเวลาเดียวกัน

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๕  เมษายน  ๒๕๖๓