เรื่องเล่าโรงเรียนเก่าตอนประถมโรงเรียนเก่าชื่อว่าโรงเรียนบ้านแม่ตอนหลวง ฉันได้เรียนโรงเรียนนี้ตงแต่อนุบาลจนถึงปฐมศึกษาปีที่ 6 ฉันจบจากโรงเรียนนี้ตั้งแต่พ.ศ 2546 โรงเรียนบ้านแม่ตอนหลวงได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนเทพเสด็จวิทยาในปัจจุบันนี้โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนขยายโอกาสที่เปิดให้นักเรียนได้เรียนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ชื่อดูอาจจะสวยหรูสวยงามแต่ตั้งอยู่ในบริเวณพื้นที่ห่างไกลจากตัวอำเภอดอยสะเก็ดไปอยู่ 30 กิโลเมตร ตอนที่ฉันเรียนอยู่ตรงนั้นนักเรียนในโรงเรียนทั้งหมดมีประมาณ 60 คนมีครูทั้งหมด 5 คนครูแต่ละคนต้องสอนทุกชั้นและทุกวิชาเรียนที่เปิดสอนโรงเรียนอยู่ห่างไกลจากตัวอำเภอกูจะไม่พักที่โรงเรียนครูจะกลับมาพักที่บ้านพักของตัวเองในเมืองได้ทุกเช้าก็จะขึ้นไปสอนกลัวกูจะไปถึงที่โรงเรียนก็ประมาณ 9:00 นถึง 10:00 นแล้วทำให้เวลาการเรียนการสอนก็จะน้อยลงยิ่งเป็นเด็กที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกลเป็นเด็กบนดอย(แต่ไม่มีชนเผ่านะคะ)ที่ห่างไกลความเจริญฉันจำได้ครั้งแรกที่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือตอนปลายปี 2561 จะมีสัญญาณของเครือข่ายเดียวคือ AIS ที่เข้ามาสัมปทานในตำบลเทพเสด็จเป็นเครือข่ายแรกโรงเรียนบ้านแม่ตอนหลวงเป็นโรงเรียนขยายโอกาสแห่งแรกของตำบลเทพเสด็จตำบลเทพเสด็จมีทั้งหมด 8 หมู่บ้านนักเรียนทั้ง 8 หมู่บ้านจะรวมตัวกันมาเรียนที่โรงเรียนบ้านแม่ตอนหลวงพวกเราก็จะไม่เรียนกันไม่ต่างจากคลิปวีดีโอของครูเรียมที่ดอยอ่างขางบางครั้งเราอาจจะไม่ได้เรียนในห้องเรียนไปเรียนตามธรรมชาติทุกคนลองนึกภาพตามนะคะการเดินทางไปโรงเรียนเป็นทางลูกรังดินแดงถ้าช่วงหน้าฝนจะเดินทางลำบากมากที่สุดเด็กนักเรียนจะไม่ได้ใส่รองเท้านักเรียนจะใส่รองเท้าบูทไปโรงเรียนกันเนื่องจากไม่มีรถรับส่งต้องเดินทางด้วยเท้าไปกับโรงเรียนบ้านของฉันอยู่ห่างจากโรงเรียนประมาณ 1 กิโลครึ่งใช้เวลาเดินไปกลับประมาณ 30 นาทีแต่เราจะเดินคนเดียวไม่ได้นะคะเราต้องมีหัวหน้าหมู่บ้านหรือประธานหมู่บ้านถือธงประจำหมู่บ้านนำหน้าให้กับเด็กๆในหมู่บ้านเดินกลับพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบตรงหมู่บ้านของฉันเป็นสีแดงจำได้ขึ้นใจเลยตอนเช้าก่อนจะมาโรงเรียนก็ต้องมาพร้อมกันเข้าแถวตรงร้านหน้าวัดบ้านกำแพงหินเพื่อจะตื่นพร้อมกันมาโรงเรียนที่บ้านแม่ตอนหลวงใช้เวลาเดินทาง 30 นาทีแต่มันก็เป็นความสนุกสนานในการเดินทางช่วงเวลาเรียนนั้นพอมาถึงโรงเรียนทุกคนจะต้องไปแว่ะที่สหกรณ์โรงเรียนเพื่อซื้อขนมกินทราบว่าโรงเรียนจะมีขนมใหม่ๆและแปลกๆตลอดให้กินตอนนั้นดิฉันได้ค่าขนมไปโรงเรียนวันละ 3 บาทเพื่อนๆได้กันเท่าไหร่คะแล้วต้องห่อข้าวไปกินที่โรงเรียนเองด้วยนะคะทุกคนจะต้องหิ้วปิ่นโตเข้าข้างตัวเองจากบ้านไปโรงเรียนทุกเช้าเป็นแบบนี้ทุกวันที่โรงเรียนเปิดบางวันถ้าครูมีประชุมในเมืองโรงเรียนเราก็จะเปิดแค่ครึ่งวัน ช่วงหลังๆมานักเรียนก็จะน้อยลงเพราะว่ากูไม่ค่อยสนใจเด็กปล่อยปละละเลยและผู้ปกครองส่วนใหญ่ก็ทำงานในเมืองในตัวอำเภอจึงพาลูกมาเรียนในเมืองมากกว่าที่จะให้เด็กเรียนโรงเรียนบนดอย แต่สมัยตอนหนูเรียนครูจะมีความตั้งใจในการสอนมากดุมากโดนตีทุกวันก็ไม่ทำการบ้านส่งพอดีฉันจบประถมศึกษาปีที่ 6 ก็ไม่ค่อยได้จะไปโรงเรียนบ้านแม่ตอนอีกเลยได้แค่ผ่านแต่ไม่ค่อยได้แวะเวียนเข้าไปในโรงเรียนเนื่องจากครูที่เคยสอนพวกเราได้เปลี่ยนที่สอนกันหมดแล้วมีแต่ครูใหม่ๆที่เราไม่รู้จักส่วนมากจะเป็นครูวัยรุ่นและจบใหม่ที่ไปบรรจุใหม่ที่โรงเรียนจากตามล่าคำเล่าลือว่าครูที่จบใหม่จะต้องเลือกโรงเรียนจะมีแต่โรงเรียนดอยนั้นดอยนี้อยู่ที่มีสิทธิ์ก่อนก็จะไม่เลือกแต่พอเห็นโรงเรียนเทพเสด็จวิทยาจะมีแต่คนแย่งเลือกนึกว่าอยู่ในเมืองที่ไหนได้อยู่บนดอยกว่าโรงเรียนที่ชื่อดอยอีก...ภูมิใจที่เกิดมาเป็นคนบนดอยบรรยากาศบนดอยร่มรื่นหน้าหนาวจะหนาวที่สุดเคยถึง 0 องศาหน้าร้อนจะไม่เกิน 25 องศาอันนี้คือความโชคดีของคนที่อยู่บนดอย...