" ขณะที่เด็กกินข้าวกลางวัน หมาเดินพาเหรด สวนสนาม..กวัดแกว่งหางอย่างน่าเกลียดน่ากลัว บางตัวแทบจะปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ ผมมองเห็นแล้วก็คิดถึงรถจับหมาแลกถังน้ำ..ตอนนี้พวกเขาหายไปไหนกันหมด..ทำไมไม่มาช่วยผมบ้าง? "

        ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องไร้สาระ แบบขี้หมูราขี้หมาแห้ง แต่พอเอาเข้าจริงๆกลายเป็นเรื่องเล่นกับหมา..หมาเลียปาก..

    ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็นใจ ว่าผมทุกข์ใจแบบปวดร้าวสุดๆ กับหมาที่โรงเรียน การที่ผมระบายวันนี้ ก็คงรู้กันทั่วบ้านทั่วเมือง..แต่ช่างเถอะ..

        ก็ดีเหมือนกัน ผมอาจได้รับข้อแนะนำดีๆ หรือไม่อาจถูกเย้ยหยัน ว่าทำเรื่องยากเรื่องใหญ่มาก็เยอะ แค่เรื่องหมา หมา ก็ทำไม่ได้..

        ผมยอมรับครับว่า ใจไม่ด้านพอ ถ้าใจไม่ดำก็ทำไม่ได้ มองมันมา ๒ – ๓ ปี รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ถูกต้องเลย ที่ปล่อยให้หมาสกปรกเดินในโรงอาหารในเวลาที่นักเรียนกินข้าว..

        เคยคิดทำลายล้าง ขั้นเด็ดขาด แบบถอนรากถอนโคน แต่มีคนห้ามไว้ เขาให้เหตุผลว่า..ถ้า....เราเองจะเจ็บป่วย แต่ผมไม่ได้กลัวเจ็บป่วย ผมต้องการทำเพื่อส่วนรวม

        คนที่ห้าม..ก็ไม่เห็นทำไรเป็นชิ้นเป็นอัน..บางครั้งดูดายเสียด้วยซ้ำ ก็คงใช่..คนที่พูดและคนที่วางเฉย..เขาไม่ได้ตกที่นั่งผู้นำอย่างผม..

        หมา..ที่โรงเรียน  ไม่มีใครที่โรงเรียนเป็นเจ้าของเลยแม้แต่ตัวเดียว มากันโดยที่ไม่ได้นัดหมาย จาก ๒ – ๓ ตัว กลายเป็น ๑๐ ตัว อยู่ประจำประมาณ ๖ ตัว ที่เหลือมาจากบ้านที่อยู่ข้างรั้วโรงเรียน

        ผมพลาด..และประมาทเกินไป หมาตัวแรกที่มีคนมาปล่อย จำได้ว่าเป็นตัวเมีย รปภ.ให้อาหาร มันก็เลยอยู่ยาว พอออกลูกมาก็วุ่นวายอยู่พักนึง ยังดีที่มีคนขอลูกหมาไปเลี้ยง ทำให้ปัญหาลดลง แต่ก็มีหมาอพยพเข้ามาอีกเรื่อยๆ

        ผมเหนื่อยหน่ายเวลาถึงฤดูผสมพันธุ์ และปีนึงก็มีหลายครั้งมากกว่า ๓ ฤดู แถมทะเลาะเพราะแย่งอาหารกันทุกวัน และแย่งแฟนกัน บางวันก็ไม่มีเหตุผลว่าทะเลาะกันทำไม?..ทำให้ข้าวของเสียหาย กล้าไม้หักไปหลายต้น

        บางคนคงสับสน..เพราะผมเคยคุยว่า มีคณะมาศึกษาดูงานเป็นประจำมิใช่หรือ? ถูกต้องครับ..และทุกครั้งที่มีคณะมา..เรื่องหมา..หมา นี่แหละ ที่ผมหนักหน้าเป็นที่สุด..

        แต่ผมไม่เคยเลี้ยงอาหารคณะดูงานที่โรงอาหาร หมาก็เลยไม่มารบกวน มิใช่มันรู้กาละเทศะ แต่พวกมันไปรวมตัวกันที่โรงอาหาร..และหลังโรงครัว

        ที่หลังโรงครัวมีบ่อแก๊สชีวภาพ และมีรองสำหรับใส่เศษอาหาร เวลาเด็กกินข้าวแล้ว จะไปทิ้งเศษอาหารในรอง หมา..จะจับจองสำรองที่นั่งรอกินจนอิ่มทุกวัน..

        ผมมองอย่างเคียดแค้น กัดฟัน..แล้วบอกตัวเองว่า..อดทนไว้..ค่อยๆหาวิธีแก้ สำหรับบ่อแก๊ส เมื่อไม่ได้ใช้เศษอาหารของโรงเรียน ผมก็ใช้มูลวัวแทน..

        ขณะที่เด็กกินข้าวกลางวัน หมาเดินพาเหรด สวนสนาม..กวัดแกว่งหางอย่างน่าเกลียดน่ากลัว บางตัวแทบจะปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ ผมมองเห็นแล้วก็คิดถึงรถจับหมาแลกถังน้ำ..ตอนนี้พวกเขาหายไปไหนกันหมด..ทำไมไม่มาช่วยผมบ้าง?

        คิดถึงเทศบาล..ทำไมผมถึงไม่กล้าเอ่ยปาก..ผมกลัวอะไร? หรือมันไม่ใช่หน้าที่เขา แต่งานเขาก็เยอะกันอยู่แล้ว..หรือว่า..เมื่อชาติที่แล้ว..ผมทำเวรทำกรรมไว้กับ..หมา

        ว่าแล้วก็เป็นเรื่องจนได้..เจ็บใจ..แต่ก็สะใจดี ขอบคุณคณะที่มาพักค้างเมื่อวันเสาร์ ก่อนอาหารมื้อเย็น หัวหน้าแม่ครัวเป็นชายร่างใหญ่ค่อนข้างจะสูงอายุแล้ว..

        เดินยิ้มมาหาผมหน้าห้องพักครู..กล่าวชมโรงเรียนทุกอย่าง..ถ้าเป็นกรรมการประเมินโรงเรียนดีเด่น..ผมคงได้รับรางวัลพระราชทานไปแล้ว...

        เขาแนะนำตัวเองในตอนหลังว่า..เป็นกรรมการประเมินร้านอาหารดังๆในจังหวัดสุพรรณบุรี..พูดถึงตรงนี้ผมก็เริ่มเสียวสันหลัง..เขาแนะนำให้ผมส่งประกวดโรงเรียนอนามัยดีเด่น...ผมบอกไม่เอาแล้ว...ขอดูแลเด็กด้านงานวิชาการก็พอ..

        “แต่ถ้า ผอ.คิดจะส่งประกวด ผอ.ต้องปรับปรุงเรื่องหมาในโรงเรียน อันนี้ผมแนะนำ ไม่ได้ตำหนินะครับ...”

        ผมรู้สึกสะอึก..จากนั้นก็คิดขอบคุณเขาในใจที่เขาช่วยลูบหลังผม ให้ได้สำนึกและรู้ตัวว่าต้องเอาจริงเอาจังเสียที..

        วันนี้..ประกาศให้ครูและนักเรียนรับทราบ ผอ.จะขอความอนุเคราะห์บริษัทสยามคร๊าฟ(เอสซีจี) สร้างรั้วในโรงอาหาร ถ้าเขาไม่ทำ..ผอ.จะหาตังค์ทำเอง..

        ต่อไปนี้..เศษอาหารเทใส่ถังใบใหญ่ทรงสูง..ไม่ต้องเทใส่รองให้หมากิน นี่คือวิธีแก้ปัญหาหมา..ในระยะยาว..ผอ.ขอสัญญา..ขอเวลา ๒ เดือน เรื่องหมา หมา ต้องจบ..

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๓  กุมภาพันธ์  ๒๕๖๓