"หากวันนี้เป็นวันสุดท้ายในชีวิต เราจะทำอะไรนะ"

            คำตอบของฉันอาจจะดูเรียบง่ายไปหน่อย แต่ถ้าวันนั้นเป็นวันสุดท้ายจริง ๆ ฉันคงกลับไปหาครอบครัวค่ะ มันอาจจะฟังดูเหมือนกับคำตอบของใครหลาย ๆ คน ซึ่งมันอาจจะเป็นคำตอบที่ตอบง่ายมากเมื่อเราคิดถึงคนที่รักเราที่สุด คนที่ห่วงใยเราที่สุด และคนที่ให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับเรา
      ฉันจำได้เลยในอดีต ฉันเคยมีเรื่องเศร้าเสียใจมาก นั่นคือการมีชีวิตเหมือนการไร้เพื่อน การไม่มีเพื่อน การเหมือนอยู่ตัวคนเดียวเวลาไปโรงเรียนตอนประถม มันคงดูปกติสำหรับหลาย ๆ คน แต่สำหรับฉันมันเป็นเรื่องที่เศร้าและน่าขมขื่นมาก การที่เราไปโรงเรียนก็ไม่มีเพื่อนทำอะไรก็เหมือนไม่มีตัวตน มันเป็นช่วงความทรงจำที่ฉันอยากลืมมาก เป็นความทรงจำที่ไม่อยากจำเลยจริงๆ น้ำตาที่ไหลออกมานับไม่ถ้วนในตอนนั้นมันเยอะเหลือเกิน แต่คนที่มายืนข้าง ๆ และปลอบใจฉันในยามทุกข์เศร้านั่นก็คือ...พ่อกับแม่
         ทั้งพ่อและแม่คอยช่วยเหลือฉันมาตลอด โดยท่านเห็นฉันไม่มีเพื่อนในตอนนั้น ท่านทั้งคู่ก็มาช่วยเหลือฉัน ท่านทั้งคู่เป็นเหมือนเพื่อนคนแรกของฉันเลยก็ว่าได้ โดยเฉพาะแม่ของฉัน เพราะฉันจะสนิทกับแม่มาก ด้วยสิ่งนี้แหละ ทำให้ฉันรู้ว่าไม่มีใครห่วงใยเราเท่าท่านอีกแล้ว ท่านทั้งสองล้วนเป็นความทรงจำที่ดี ท่านเป็นคนที่มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับฉัน แม้กระทั่งฉันแต่งงาน ท่านก็ยังยืนอยู่ข้าง ๆ คอยห่วงใยและถามไถ่ตลอดเวลาว่าฉันสบายดีไหม ฉันคิดว่าถ้าไม่มีท่านฉันคงทุกข์ใจมากแน่นอน และคงไม่สามารถหล่อหลอมจิตใจของฉัน ให้เป็นฉันถึงทุกวันนี้ได้
ได้แต่บอกว่า...ขอบคุณค่ะคุณพ่อ คุณแม่ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำเพื่อฉันมาโดยตลอด

                                  "ท่านผู้คอยอยู่เบื้องหลัง ทำให้มีสีฝุ่นในวันนี้"