11 มกราคม  2563

สวัสดี ครูเล็ก ฤทธิพงศ์

                   ฉันกับนาย เรารู้จักกันมากี่ปีแล้วนะ เท่าที่จำได้ก็ตั้งแต่ฉันจำความได้แล้วล่ะ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาฉันรู้จักนายดี นายเป็นคนน่ารักคนหนึ่ง เพราะฉันเห็นถึงความรักดีของนายมาตั้งแต่เด็ก พอดีว่าวันนี้ฉันเห็นมีบางอย่างในตัวนายเปลี่ยนไป จึงอยากเขียนมาถึงนาย อย่างน้อยก็คงเป็นกำลังใจให้กัน          

                   เราต่างผ่านอดีต ผ่านเรื่องราวมามากมาย นับว่าเป็นเส้นทางที่สนุกใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ ฉันเห็นนายเป็นเด็กวัยรุ่นที่มีพลังบวกสุด ๆ เลย ใครอยู่ด้วยก็สนุกสนานไปด้วย แต่ในวันนี้ คงเพราะนายโตขึ้นและมีภาระมากมายเหลือเกิน นายจึงดูหน้าตาอ่อนล้า นายพูดน้อยลง เฮฮาน้อยลง หัวเราะน้อยลงด้วย ทุกวันนี้ นายยิ้มสักกี่ครั้ง นับได้ไหม (ยิ้มทั้งนัยน์ตานะ) คนที่เห็น เขาไม่แฮปปี้ด้วยหรอก นายคงอยากบอกฉันว่านายเหนื่อยกับเส้นทางในวันนี้ ถึงยามจะสุขก็สุขไม่สุด แต่นี่มันเพียงแค่ครึ่งทางเอง บนถนนสายนี้ที่จะเจอก็คงไม่เรียบง่ายเหมือนตอนเด็กอีกแล้วล่ะ ถ้าพลังนายมีแค่นี้้ จะเอาแรงที่ไหนเดินต่อไปล่ะ อย่าว่าแต่ความฝัน (เที่ยวรอบโลก) ที่ยังไม่ได้ทำเลย แค่จะทำงานต่อไปเป็นเดือน ๆ นายคงไม่ไหวหรอก "ถ่านที่จะดับ มันยังไม่มอดนะ รีบพัดให้ไฟติดอีกครั้งดีกว่า"  ดูแลกายใจให้แข็งแรง เครียดให้น้อยลง เด็ก ๆ นักเรียนของนายจะได้แฮปปี้ แล้วอะไรที่พลาดแล้ว มันก็แค่เป็นบทเรียน สิ่งที่จะเดินขึ้นต่อจากนี้ต่างหากล่ะ กลับมายอดเยี่ยม สดใส ตื่นเต้น มีพลัง อีกครัั้งนะ ฉันชอบนายในมุมนั้นมากกว่า 

                   สุดท้าย ฉันอยากจะบอกนายว่า ฉันจะอยู่เป็นกำลังใจให้นายไปจนถึงปลายทาง ฉันจะคอยเตือนนายให้กลับมามีพลังและมีความสุขในระหว่างทาง เนินหิน หรือ ยอดหญ้า เราก็จะหัวเราะให้กับมัน...แล้วเจอกัน

                                                                                      รักและห่วงใย                                                                                                         คนที่อยากเห็นรอยยิ้มตรงหน้ากระจก