ดอกไม้ รายทาง
อวดอ้าง โฉมสี
กลางดง พงพี
พนาไพร ในป่าสูง
ฝนแล้ง แห้งเปลี่ยว
โดดเดี่ยว แต่ผ่าเผย
อวดงาม ตามเคย
แก่ตา ผู้มาเยือน
(ผู้มาเยือนอย่างข้าพเจ้า)

เฟินนาคราช
พืชสกุลหนึ่งของเฟิน
มีเหง้าเลื้อยบนพื้นดิน
โขดหินและบนต้นไม้
มีอยู่ประมาณ 40 ชนิด
ในป่าเขตร้อน
ไปจนถึงป่าเขตหนาว
.
.
เป็นความง่ายงาม
และแบบในการดำเนินชีวิต
ด้วยเหตุผลง่ายๆ

อยู่ทุกที่ ที่เหมาะสม

นี่เป็นกล้วยไม้
ชนิดใบเรียวรียาว-สีเขียว
ออกดอกขาวหลบมุมแสง
อยู่ห่างจากที่พักราว กิโลเมตรเศษ
เป็นความงามจากธรรมชาติ
ที่ใครบางคน
สนใจที่จะสาดสายตาแนม
และบันทึกเก็บไว้
.
.
เมื่อธันวาคม หกสิบสอง

ใช้เวลาอยู่นาน-สองนาน
นางไม่ยอมให้บันทึกภาพ
จนต้องขออนุญาตนาง
จึงแน่นิ่งอวดโฉมให้บันทึก
.
.
<hr>

<p>เราเอง,
ต่างมีระยะห่าง
ระหว่างกัน
.
.
เพื่อให้เกียรติ
พื้นที่ส่วนตัว</p><hr>
<p>ผู้สันทัดและสนใจ
ดอกไม้พืชพรรณ
คงทราบนามของหล่อนดี

แต่ข้าพเจ้าไม่รู้จัก
มีเพียงดวงตาที่เก็บแนม
และสอดส่องความงาม
เท่านั้นในบรรทัดนี้-นาฑีนี้

หล่อนบางคน
งามเป็นอย่างเดียวกัน
คล้ายไม้ดอกป่าช่อนี้
หมายถึงมารยาทงาม
ให้เกียรติผู้อยู่ตรงหน้า
ตามจริตสังคม
ชวนให้ใครมากหน้า
ตกหลุมชอบ
หรือไม่ ก็อาจรักหล่อนเข้า
อย่างไม่ลืมหูลืมตาก็ได้</wbr></p><p>ทั้งหมดที่เล่ามา
เป็นเรื่องเล่าของใบไม้
ข้าพเจ้าเก็บเพียงภาพบรรยากาศ
ส่วนทุกๆวลีความ
ล้วนธรรมชาติบอกให้ข้าพเจ้า
พูดความจริงอย่างนั้น
</p>