กลิ่นอายจากภาพฉายความทรงจำ


เมื่อชีวิตพบเจอสิ่งใหม่อยู่ทุกวัน ภาพความทรงจำวันก่อนนั้นอาจเลือนลาง จนบางครั้งก็เกือบหายไป เพราะเราไม่ได้คิดถึงมันเลย แต่แล้วก็มีเครื่องมือที่ชื่อว่า กล้องถ่ายรูป เกิดขึ้น และนั่นคือจุดเริ่มต้น...ว่าภาพในชีวิตที่ตาเราเคยเห็น สามารถกลับมาให้เราเห็นอีกกี่ครั้งก็ได้ และมันจะไม่ถูกลืมอีกต่อไป ด้วยภาพถ่ายใบเก่าที่จะดึงกลิ่นอายความทรงจำกลับมา

          เมื่อวันพุธ ที่ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๒ ณ โรงพยาบาลเชียงของ จังหวัดเชียงราย เด็กชายฤทธิพงศ์ ม่องเผือก ได้ถือกำเนิดขึ้นเป็นบุตรชายของนางหทัยทิพย์  ม่องเผือก และนายหมวก  ม่องเผือก (ข้าราชการ เจ้าหน้าที่รักษาป่าไม้) ไม่เพียงกี่ปีเด็กชายตัวเล็ก ก็ย้ายไปเป็นนักเรียนที่ โรงเรียนรัตนาเอื้อวิทยา อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่  โดยอาศัยอยู่กับตาและยาย ซึ่งจะได้กลับมาเที่ยวหาบิดามารดาที่เชียงรายในช่วงปิดภาคเรียน  เด็กน้อยใช้ชีวิตวัยเยาว์อย่างเรียบง่าย ใสซื่อ เชื่อฟัง และตั้งใจเรียน เมื่อเด็กชายจบชั้นมัธยมปลาย จึงไปศึกษาต่อระดับปริญาตรี ณ มหาวิทยาลัยพะเยา คณะศิลปศาสตร์ สาขาวิชาภาษาไทย  ตลอดระยะเวลา ๔ ปี ในวัยอุดมศึกษา บรรยากาศคอยหล่อหลอมความสามารถและเปิดมุมมองให้เขาค้นพบความสุขที่ได้เข้าสังคม ร่วมกิจกรรมมากมาย และสะสมความดีจากการร่วมค่ายอาสาพัฒนา เขาตกผลึกได้ว่าอยากเป็นครูสอนเด็ก สุดท้ายชีวิตก็ดำเนินมาถึงการเป็นครูเอกชนในวัย ๒๙ ปี และต่อจากนี้ เขาคงเป็นครูที่ดีของเด็กต่อไป

ฝันอยากท่องเที่ยวเพื่อถ่ายรูป ให้เหมือนงานประจำ
        
ปัจจุบัน ตนมีงานประจำคืออาชีพครู แต่มีใจรักการท่องเที่ยวและถ่ายภาพตัวเองทับฉากหลังที่เป็นสถานที่อาร์ท ๆ เท่ ๆ ภาพนี้ถ่ายตอนหลังเลิกงาน ในที่ท่องเที่ยวใกล้โรงเรียน หลายครั้งที่เสาร์ - อาทิตย์ หรือหยุดภาคเรียน ตนจะออกเดินทางใกล้ - ไกล หาที่สวย ๆ ถ่ายรูป ลงเฟสบุ๊ค บ่อย ๆ พร้อมคำคมแทนใจ การออกไปนอกบ้านไม่ว่าจะเพราะเหตุใดก็ตาม สุดท้ายมันจะได้วิสัยทัศน์ใหม่กลับมาเสมอ  แม้ว่าเรายังสร้างมูลค่าจากความชอบนี้ไม่ได้ แต่ก็ยังคงทำมันอยู่ทุกครั้ง คงเพราะงานประจำเลี้ยงชีพ แต่งานเที่ยวมันเลี้ยงใจ  ออกไปยืนให้เงาของเราทอดทับผืนแผ่นดินที่หลากหลาย จนกลายเป็นงานประจำ

เพราะพี่ให้เวที น้องจึงมีตัวตน
         ภาพนี้คงทำให้ผู้ที่เห็น เข้าใจถึงตัวตนและบทบาทตนที่เป็น ภาพนี้คงบอกแล้วว่าเราคือเด็กกิจกรรมตัวยงในด้านการแสดง ภาพนี้คงบอกแล้วว่าเรารักและเต็มที่กับการร่วมกิจกรรมมากเพียงใดถ้าหากคุณเห็นถึงแววนัยตาที่สื่อออกมา และภาพนี้คงบอกแล้วว่าผลงานของเราเป็นที่นิยมในวงการแค่ไหน  ต้องขออ้างอิงถึงรุ่นพี่ในสาขาที่ส่งให้เราได้แจ้งเกิดบนเวทีประกวดนพมาศหรรษา ด้วยสีหน้า แววตา พลัง ที่ส่งออกไปยามเมื่อถูกสปอร์ตไลท์ฟาดแสงทระทบขนตาปลอม (ซึ่งมันเป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่ขึ้นเวที) ทำให้ได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับ ๒ จากนั้น "ตัวเล็กเอกไทย" ก็เป็นที่รู้จักและมีผลงานตามมาไม่ขาดสาย หลายครั้งบนเวทีแสดงรับน้องใหม่ สายตานับพันจับจ้องมายังสีหน้าลีลาของเรา หัวใจมันพองโต ดวงจิตมันเสพติดการเป็นที่สนใจ แต่ในวันนี้มันก็นานมากแล้วที่เสียงปรบมือและการหัวเราะจากผู้ชมไม่ได้เกิดขึ้นอีกเลย ...

ทำเพราะใจสั่งมา เกิดคุณค่าอย่างไม่รู้ตัว
         ภาพนี้ คือการถ่ายภาพหมู่ของเด็กชมรมการดานดำ มหาวิทยาลัยพะเยา ที่กำลังออกกำลังกาย ในช่วงเช้า ๆ อากาศเย็นสบาย ระหว่างรอเด็กในชุมชนมาร่วมกิจกรรมในตอนสาย กลุ่มวัยรุ่นหน้าเปื้อนยิ้มพวกนี้ รวมกลุ่มกันเพื่อไปออกค่ายอาสาช่วยก่อสร้าง/ปรับปรุงสถานที่ สร้างสื่อการสอน และอาสาถ่ายทอดวิชาแก่เด็ก ในโรงเรียนกันดาร / เดิมทีตนเป็นเด็กกิจกรรม แต่ทำเพียงเพราะความสนุกและได้เป็นที่รู้จัก ไม่ได้ตั้งเป้าหมายสร้างประโยชน์ใด ๆ  แต่ความชอบและภาพจำนั้นก็พาให้เพื่อนในคณะชักชวนไปค่ายกระดานดำ ที่อำเภอปัว จังหวัดน่าน วันแรกรุ่นพี่ค่ายบอกเลยว่าเราคงทำไม่รอด เพราะเห็นการบุคลิกที่โดดเกินไป แต่สุดท้ายบรรยากาศคนดี มีฝัน ขยัน อดทน และการสอนให้ไม่เรื่องมาก กินง่ายอยู่ง่าย ในมื้อที่เสบียงหมดก็ขอหยวกกล้วยจากชาวบ้านมาแกงกินกัน ไข่ต้ม ๑ ฟอง ก็แบ่งพี่แบ่งน้องกินกับพริกน้ำปลาได้ ผลคือเราต้องเรียนรู้และปรับตัว จนสุดท้ายก็เกิดการร่วมค่ายถึง ๗ ครั้ง  กิจกรรมนี้มอบนิสัยการให้และติดดิน จนติดตัวมาจนถึงวัยทำงาน พร้อมกับของแถมคือมิตรภาพจากเพื่อนกิจกรรมอีกหนึ่งกลุ่มที่ใจถึงใจ

งานถวายอันภาคภูมิใจ
          ในวันนั้น ปี พ.ศ. ๒๕๕๔ พวกเราชาวมหาวิทยาลัยพะเยา (ชื่อเดิมมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตพะเยา) ยังมีสิ่งที่ยึดถือบูชาในจิตใจคือ องค์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งทุกวันนี้รุ่นพวกเราก็ยังคงนับถือเช่นเดิม เพราะเราคือลูกพระองค์ดำ  ภาพนี้คือการร่วมจัดเตรียมพิธีบวงสรวงสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เพื่อรับขวัญ นิสิตใหม่ที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย อีกทั้งเป็นการสร้างขวัญและกำลังใจให้เกิดความเป็นสิริมงคลแก่นิสิตใหม่ สร้างความผูกพันระหว่างนิสิตกับมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นวัฒนธรรมที่สุดขลังของมหาวิทยาลัยพะเยา ในวันนั้นรุ่นพี่ที่เป็นแกนนำ คือ พี่ธีรภัทร พูลทอง (ปัจจุบันเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม) ซึ่งต้องขอบคุณโอกาสดี ๆ ในวันนั้นที่ให้เรียนรู้งานที่ทรงเกียรติ

ความภูมิใจที่ ๒ ของครอบครัว
            แม้จะเสพสุขกับการทำกิจกรรมมากมาย แต่ไม่เคยละหน้าที่หลักคือการเรียน จนได้ภาพนี้ ภาพถ่ายครอบครัวกับชุดครุยลูกชายคนที่ ๒ ของบ้าน ที่สำเร็จปริญญาตรี ศิลปศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย เกียรตินิยมอันดับ ๑ เหรียญทอง ใน ปี พ.ศ. ๒๕๕๖ ซึ่งในขณะนั้นเป็นการรับปริญญาบัตรกับสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ภายใต้ชื่อมหาวิทยาลัยพะเยา เป็นปีแรก  // เมื่อเทียบภาพนี้คู่กับภาพ ๓ คงยืนยันได้ว่า ความสุดเหวี่ยงและกรำ Activity อย่างหนัก ไม่อาจทำลายความ Proud ที่จะเกิดจากการตั้งใจเรียนของเด็กรักดีได้

 มงคลของชีวิต ออกบ้านแล้วพบคนดี ครูดี เพื่อนดี ศิษย์ดี
            การเป็นครูถือได้ว่าคือสิ่งมงคลของตนแล้ว ยิ่งได้ทำงานที่รัก ร่วมงานกับเพื่อนดี มีผู้รับบริการที่ดี ความโชคดีก็ยิ่งทวีมากขึ้น ขอบคุณผลบุญหรืออะไรก็ตามแต่ ที่ทำให้ชีวิตได้ผ่านพบแต่เพื่อนพ้องที่มีธรรม / ภาพถ่ายนี้นับว่าเป็นการรวมบุคคลที่เติมเต็มความโชคดีในชีวิตตน ภาพนี้นับว่าเป็นหลักฐานยืนยันจำนวนปีที่ตนเป็นครู และภาพนี้แทนความหมายที่ทรงพลังว่าพวกครูสร้างลูกศิษย์ให้พร้อมออกไปสร้างสรรค์สิ่งดีงามต่อไป

ครูเต็มที่ เต็มเวลา เต็มใจ ให้พวกเธอ
        ครูว่าการเป็นครู  ได้มาสอนพวกเธอ เป็นเรื่องที่มอบความสุขแก่ครู  ๖ ปี แล้วที่ทำงานนี้ แม้เคยคิดจะเลิกทำแต่สุดท้ายก็กลับมารักอาชีพครูอยู่ดี คงเพราะครูได้อยู่กับเด็กซนอย่างพวกเธอ มันคือสิ่งท้าทายไม่ซ้ำอย่างในแต่ละวัน มันคือการถ่ายทอดและก่อความฝันดี ๆ ให้หัวใจใส ๆ ดวงน้อย ครูคงต้องทำอาชีพนี้ไปตลอดจนหมดแรงซะแล้วล่ะ งานนี้คือชีวิตครูไปแล้ว รีบเติบโต รีบสำเร็จในชีวิต แล้วมาเป็นผลงานที่น่ารักให้ครูได้อวดใคร ๆ ว่าครูมีลูกศิษย์ดีมากแค่ไหน นะลูกนะ

จะออกไปแตะขอบฟ้า (ฺBody Slam)
         ครูดีอาจให้ปัญญาที่ดีและเป็นแบบอย่างที่ดี ซึ่งตนก็พยายามทำให้ได้อยู่ทุกวัน อาจทำได้ดีบ้าง ผิดพลาดบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่ตนทำแน่นอนคือการให้โลกทัศน์แก่เด็ก ๆ เพราะชีวิตไม่ได้มีแค่ งาน กับ งาน วนเวียนอยู่แค่นี้ แล้วชีวิตก็จบลงอย่างไม่คุ้มที่เกิดมา  เพราะนอกจากเด็กจะเลี้ยงตนได้ รู้จักสร้างประโยชน์ได้ เด็กควรรู้จักคำว่า "เป้าหมายของชีวิต"  "Passion"  "แรงบันดาลใจ"  เช่น การเที่ยวรอบโลก หรือ การเป็น Iconic สร้างพลังบวกแก่โลก  โลกใบนี้มันกว้างใหญ่และสวยงามมาก เราไม่ควรมีชีวิตเฉา ๆ อยู่แค่ที่ บ้าน - ที่ทำงาน - โรงพยาบาล - วัด

ออกไปทำความดีกันเถอะ
            นี่คือภาพกลุ่มเด็ก ๔๒ ชีวิต ที่พากันมอบไปน้ำใจแก่โรงเรียนบนพื้นที่สูงและกันดาร ทั้งมอบของที่รับบริจาคมา เสื้อและผ้าห่มกันหนาว และทาสีสนามเด็กเล่น อายุพวกเขายังน้อยแต่นับว่ามีบุญ ที่ได้มีประสบการณ์ดี ๆ แบบผู้ให้ตั้งแต่ยังอยู่ประถมศึกษาปีที่ ๖ (๒๕๖๑) ใบหน้าแช่มชื่นกลางแดดร้อนของเด็ก ๆ เป็นเครื่องชี้วัดความสำเร็จของกิจกรรมนี้อย่างแท้จริง
            ขอบคุณที่โรงเรียนฉัตรพฤกษ์วิทยา อำเภอไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่ ที่มีโครงการดี ๆ แบบนี้มา ๗ ครั้งแล้ว และให้ตนได้รับช่วงต่อเป็นหัวหน้าโครงการนี้ "ปันรักสู่ชุมชน"

น้ำตาเอิบสุขจากบทเพลงแทนคำลา สถาบัน
             
ภาพครูสุดเปรี้ยว เฮฮา และสตรอง ที่ฟาดฟันกับเด็กบนสนามปัญญา จริง ๆ ก็เป็นแค่คนเจ้าน้ำตาคนหนึ่ง นักเรียนรุ่นนี้คือ รุ่น ๑๐ ของโรงเรียน "รุ่นมิตรภาพร่มฉัตร" กับ "ครูเล็ก"  เราผูกพันกันมาในฐานะนักเรียนและครูประจำชั้นมา ๒ ปี  ครูต้องยอมรับว่าพวกเธอเป็นรุ่นที่ท้าทายสำหรับครู คือรวมเด็กเก่ง กล้า และดื้อ ไว้ด้วยกัน ครูเหนื่อยมากกับการบริหารพวกเธอ ครูหายใจโล่งมากที่จะส่งพวกเธอไปสู่ระดับมัธยมศึกษา แต่แล้วในคืนนั้น ครูไม่คิดเลยว่าลำธารจะอาบแก้มใส ๆ ของครู ให้สะท้อนดวงแสงไฟสีแดงม่วง ยามเมื่อได้ยินเสียงเด็ก ๆ เปล่งเสียงร้องออกมาอย่างเต็มเสียง มองไปที่ผู้ฟัง และไม่เล่นกัน นักเรียนทำเหมือนที่ครูบอกทุกอย่าง มันดีมาก ๆ ดีกว่าตอนที่ซ้อมกันหลาย ๑๐ เท่า  ครูหยุดอารมณ์ตื้นตันไม่อยู่ตั้งแต่ครึ่งเพลงแรกจนจบการแสดง แล้วก็จึงเกิดภาพนี้ที่ผู้ปกครองบันทึกเอาไว้   "คุณครูเจ้าน้ำตา"           


ทริปสุดท้าย ก่อนจากนิรันดร์
              อุทยานแห่งชาติผาแต้ม จังหวัดอุบลราชธานี  เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของประเทศไทย เป็นจุดแรกของประเทศไทยที่จะเห็นดวงอาทิตย์สว่างขึ้น แต่ไม่เคยคิดว่าดวงอาทิตย์ของลูกจะตกดิน ไฟที่อบอุ่นมอดดับลงเร็วเหลือเกิน
              ภาพนี้ คือภาพเซลพี่พ่อแม่ลูก ใบสุดท้าย ในระหว่างการเดินท่องเที่ยวของครอบครัวครั้งสุดท้าย เมื่อกลับมาดูภาพนี้ความคิดถึงพ่อก็กลับมา ความรู้สึกผิดที่ให้เวลาและเอาใจพ่อน้อยเกินไป แม้ลูกจะเป็นคนดี เรียนดี มีงานดี มากเพียงใด แต่ในใจยังรู้ว่าทำหน้าที่ของลูกไม่ดีพอ เพราะ ไม่เคยเอ่ยปากบอกรักพ่อเลยแม้สักคำ "ลูกรักพ่อ" "ลูกคิดถึงพ่อ" "ลูกจะโทรหาพ่อบ่อย ๆ พ่อโทรมาจะรีบรับสายและโทรกลับ"  ประโยคง่ายที่พ่ออยากฟัง แม้วันนี้จะพูดอีกหมื่นครั้ง พ่อก็ไม่ได้ยิน เพราะพ่อจากลูกไปไกลเกินจะพบกันอีก
              ขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านที่ยังมีคุณพ่อ จงอย่าลืมแสดงความรักต่อท่านให้มากที่สุด เพราะนั่นคือของที่อยากได้ มันเรียบง่ายไม่ต้องหาซื้อเสียเงิน หยุดคิดถึงงาน หยุดคิดถึงเงิน แล้วมาคิดถึงพ่อและแม่บ้าง 

รูปที่พ่อถ่ายให้...สวยที่สุด
 
             นี้คือรูปที่พ่อหมวก  ม่องเผือก  ถ่ายไว้ให้ลูกชาย พ่อคงรู้ว่าลูกชอบถ่ายแบบ พ่อยกกล้องถ่ายกลางแดดร้อนตามใจลูก พ่อกดซัตเตอร์หลายสิบรอบกว่าจะได้รูปที่ดีที่สุด และแดดของบ่ายแก่ ๆ ที่ผาแต้มทำเราเหงื่อโซมทั้งพ่อทั้งลูก พ่อไม่บ่นสักคำ พ่อตามใจลูกมาตลอด           จนสุดท้ายจังหวะกระโดดกับเลนส์จับภาพมันก็พอดีเหลือเกิน และได้ภาพนี้ขึ้นมา  

              ภาพสุดท้ายจากกล้องในมือของพ่อ บนละติจูดนี้จะงดงามที่สุดสำหรับลูกตลอดไป


ทำบุญชาตินี้ ก็เป็นสุขชาตินี้ 
          ขอหยุดบันทึกไว้ด้วยภาพมงคลนี้ เพื่ออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยช่วยปกปักคุ้มครองธรรมให้ดำรงอยู่กับผู้อ่านทุกท่าน อันจะส่งผลให้ทุก ๆ ปีพุทธศักราชใหม่ เกิดสิ่งที่สิริดีงามแก่ท่านตลอดไป / ขอบพระคุณและสวัสดีปีใหม่


หมายเลขบันทึก: 674033เขียนเมื่อ 27 ธันวาคม 2019 22:51 น. ()แก้ไขเมื่อ 28 ธันวาคม 2019 17:23 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (43)

สวัสดีครับ บทความเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ได้ดี ชื่นชอบมากครับ และหวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้กับใครหลายๆคนได้ครับ

สวัสดีครับคุณ ฤทธิพงศ์ ม่องเผือก ผมชื่นชอบบทความที่คุณเขียนครับ แต่ละคนมีเรืองราวดี ๆ ในชีวิตมากมาย อ่านแล้วยิ้มตามครับ

ชื่นชอบตั้งแต่ประโยคแรกเลยค่ะ :)เรียบเรียงได้ดีมาก ๆ จะติดตามต่อไปนะคะ :))

สวัสดีค่ะคุณฤทธิพงศ์ ม่องเผือก รูปถ่ายของคุณน่ารักประทับใจมากเลยค่ะ อ่านไปแล้วยิ้มไป ฉันขอเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะคุณฤทธิพงศ์ ม่องเผือก รูปถ่ายทุกรูปล้วนมีความหมาย และความทรงจำที่ดี ทำให้มี่ความสุขในขณะที่อ่าน เขียนและเรียบเรียงได้ดีมากค่ะ สมกับเป็นครูภาษาไทยจริง ๆ ขอเป็นกำลังใจในการเขียนครั้งต่อ ๆ ไปนะคะขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับ คุณฤทธิพงศ์ภาพถ่ายทุกภาพล้วนเก็บความทรงใจที่ดีและงดงามเสมอ ขอชื่นชมในการเขียนเรียบเรียงเรื่องราว และขอเป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปครับ

สวัสดีค่ะคุณฤทธิพงศ์ ชื่นชอบรูปถ่ายคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะคุณฤทธิพงศ์ ถ่ายทอดเรื่องราวผ่านรูปภาพได้ดีมากๆเลยคะ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงศ์ ฉันชอบทุกรูป ทุกเรื่องราวของคุณมันทำให้ฉันรู้สึกได้ว่าคุณเป็นคนที่มาความพยายามและให้โอกาสตัวเองเสมอ แต่มาสะดุดตรงภาพ “ทริปสุดท้าย ก่อนจากนิรันดร์” ภาพนี้ทำให้ฉันได้กลับมานึกถึงตัวเองว่าฉันได้ละเลยบุคคลสำคัญคนไหนไปบ้างในชีวิต ขอบคุณภาพแห่งการเตือนสตินี้มาก ๆ ค่ะ และขอเป็นกำลังใจให้ในการก้าวเดินต่อไปนะคะขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ ค่ะ

สวัสดีครับ คุณฤทธิพงศ์ ผมชื่นชอบในผลงานของคุณมากครับ เขียนเนื้อหาได้ดีมากๆ อ่านแล้วประทับใจ ซึ่งแต่ละภาพมีความหมายกับชีวิตของคุณ เป็นกำลังให้ในงานเขียนต่อไปครับ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงศ์ ดิฉันประทับใจในการเขียน เรียบเรียงบทความได้ดีมากค่ะ มีความน่ารัก ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงศ์ พี่ชื่นชอบผลงานของผมจริง ๆ ค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงศ์ ดิฉันชื่นชมงานเขียนของคุณค่ะ ภาพฉายแห่งความทรงจำของคุณเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ดี อ่านแล้วประทับใจมากค่ะ โดยเฉพาะภาพถ่ายที่คุณพ่อถ่ายให้ ขอเป้นกำลังใจในการสร้างสรรค์งานเขียนดี ๆ แบบนี้มาให้อ่านอีกนะคะ

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณกิตติวฒน์ สาคำ และขอบคุณที่ชอบการเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์บทความ ได้ดี หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่าน เช่นกันครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณศักดิ์ สถานเดิม และขอบคุณที่อ่านยิ้มกับบทความ หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณอังคณา ทำการดี และขอบคุณที่ชอบบทความตั้งแต่ประโยคแรก หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณนภัสวรรณ ถาวรรณา และขอบคุณที่ชอบความน่านักของรูป หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก หัวหน้าห้อง คุณสิริญาภร ทรงสุภา ขอบคุณที่มีความสุขกับความทรงจำที่ดี และขอบคุณที่ชมการใช้ภาษาครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณกรกต กลิ่นเดช และขอบคุณที่ชมการเรียบเรียงภาษาครับ หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านเช่นกันครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณเปรมประภา ศรีทา ครับ และขอบคุณที่ชอบรูปภาพครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก คุณหทัยรัตน์ แสนดี ครับ และขอบคุณที่ชอบการถ่ายทอดเรื่องราวครับ

ขอบคุณกำลังใจจากคุณวิภารัตน์ ดอกแสง และขอบคุณที่อ่านแล้วคิดถึงคนที่บ้าน ขอบคุณที่มีน้ำตาจากบทความ พวกท่านคือคนที่เราต้องใส่ใจมากที่สุดครับ เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ

ขอบคุณกำลังใจ จากคุณศิริมงคล ธรรมไชย และขอบคุณที่ชื่นชอบผลงานครับ หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านครับ

ขอบคุณกำลังใจ จากคุณนริศรา และขอบคุณที่ชมการเรียบเรียงบทความครับ หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านเช่นกันครับ

ขอบคุณกำลังใจจาก พี่ประภาพร และขอบคุณที่ชอบบทความครับ หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านเช่นกันครับ

ขอบคุณกำลังใจ จากคุณกวิสรา ชัยมงคลครับ และขอบคุณที่ชื่นชอบภาพรองสุดท้ายครับ นั่นคือภาพที่มีความหมายมาก ๆ สำหรับผม หวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านเช่นกันครับ

สวัสดีครับ คุณฤทธิพงศ์ ผมชอบงานเขียนของคุณมากครับเขียนได้ดีครับ ชอบรูปภาพและการเล่าเรื่องมากครับ ผมอ่านแล้วคิดถึงเมืองฝางเลยครับบรรยากาศดีมาก เป็นกำลังใจให้นะครับ ขอบคุณมากครับ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงศ์ ถ่ายทอดเรื่องราวผ่านภาพถ่ายได้ดีมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

สวัสดีครับคุณ ฤทธิพงศ์ ม่องเผือก เป็นกำลังใจให้นะครับ

ขอบคุณครับ คุณทศวรรษ คำสม กลับมาเที่ยวเมืองฝางบ้างสิ เป็นกำลังใจให้เช่นกันนะ

ขอบคุณครับ คุณกล้วยไม้ เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ

ขอบคุณครับ คุณชัชวาล เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงศ์ ขอชื่นชมงานเขียนของคุณค่ะ ที่ถ่ายทอดเรื่องราวแห่งความทรงจำที่น่ารักอ่านไปยิ้มไปอ่านแล้วประทับใจมากค่ะ เป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานเขียนดี ๆ แบบนี้มาให้อ่านอีกนะคะ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงศ์ ฉันประทับใจในงานเขียนและรับรู้ถึงความรู้สึกที่คุณได้ถ่ายทอดออกมาเป็นอย่างดี เป็นกำลังใจให้กับงานเขียนของคุณนะคะ ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณครับ คุณพัชรินทร์ เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ

ขอบคุณครับ คุณสุนิสา พรมใจ เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ

สวัสดดีครับ คุณครูเเล็ก ผมประทับใจในงานเขียนของคุณมาก เป็นกำลังใจให้ในงานเขียนครั้งต่อไปครับ

ขอบคุณครับ คุณเฉลิมศักดิ์ เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ

สวัสดีค่ะ คุณครูเล็ก ดิฉันประทับใจในงานของคุณมาก ดิฉันของเป็นกำลังใจให้คุณในงานครั้งต่อไปค่ะ

ทุกภาพเหมือนมีรันเวย์ส่วนตัว ชื่นชอบทั้งภาพและงานเขียนครับ ครูเล็ก ฤทธิพงศ์

ขอบคุณครับ คุณอรอุมา เป็นกำลังใจให้เช่นกันครับ

ขอบคุณครับ คุณวชิรวิชญ์ ที่ชื่นชอบความเป็นไฮแฟชั่นครับ

สวัสดีค่ะ คุณฤทธิพงค์ดิฉันชื่นชมในสิ่งที่คุณได้เขียนมาเป็นผลงานที่น่าประทับใจและขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี