โถ..ประเทศไทย 

     เธอถูกยำใหญ่ยำเละ  ทั้งๆที่ตั้งอยู่ในจุดที่ดีสุดในโลก  จนได้ชื่อว่า” ขวานทอง” เป็นอู่ข้าวอู่น้ำตั้งแต่สมัยอโยธยา  กำลังได้รับการเชิดชูให้เป็นครัวของโลก เป็นตู้กับข้าวให้กับประเทศรอบข้างมีความหลากหลายทางชีวภาพที่ทำให้นักวิจัยทั่วโลกตาโต   แต่สังคมไทยกลับไม่รู้ไม่ชี้  ใครจะลากประเทศไทยไปลงขุมไหนก็ได้ ใครจะหากิน หาเศษหาเลย หาเรื่องหาราว อย่างไรก็ได้  ประชาธิปไทย ทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ


   เคยถามตัวเองไหมครับ 

    เราทำอะไรกับแผ่นดินเกิดบ้าง ด้านดีทำอะไร ด้านที่ชื่นชูใจทำอะไร เอาแค่คิดในแง่ดีกับสังคมไทย มีส่วนร่วมด้วยช่วยกันทะนุบำรุง.. ก็นับว่าประเสริฐแล้ว สังเกตเห็นไหมครับ คนไทยกำลังจะทอดทิ้งสังคมไทย ความเห็นแก่ตัวของคนไทยได้ทำลายต้นทุนที่ดีงามของชาติให้เสื่อมทรามลงไปตามลำดับ

  • ต้นทุนทางธรรมชาติ
  • ต้นทุนทางธรรมะ
  • ต้นทุนทางภูมิปัญญา
  • ต้นทุนทางศาสนา
  • ต้นทุนทางวัฒนธรรม

        ทุนหายกำไรหดไปหมดหน้าตัก จะหาแม่น้ำที่มีน้ำใสเย็นมองเห็นปูปลาก็หายากแล้ว  จะหาภูเขาที่เต็มไปด้วยป่าเขาลำเนาไพรก็ยากแล้ว เห็นแต่ภูเขาหัวโล้นเต็มไปหมด  จะหาภูมิประเทศ ท้องไร่ท้องนาที่ดูแลสภาพแวดล้อมในระดับที่ปกติก็ยากแล้ว


ทำไมคนไทยอยู่ที่ไหนทำลายที่ตรงนั้น 


     คนกรุงเทพใช้กรุงเสียจนเละเทะ เป็นสังคมเศษสวะไปแล้วในเวลานี้  มีสภาพรถอยหลังเข้าคลอง เราพัฒนาความเจริญภายใต้มาตรการทำอะไรได้ตามอำเภอใจ เมื่อไม่มีมิติทางสังคม วัฒนธรรมธุระไม่ใช่จึงเกิดขึ้น  มองเห็นแต่มุมตัวเอง เรื่องเกี่ยวกับสังคมเอาหลังเข้าถู สุดท้ายก็อยู่ไปวันๆผูกพันกับเรื่องอีแอบ หลบหมุมอยู่อย่างซังกะตาย

    ถ้ามาตั้งโจทย์ใหม่ว่า  คนไทยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน  จะช่วยกันทำให้ที่อยู่ที่กินมีสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้น เสริมสร้างสภาพแวดล้อมให้ดีขึ้น  ควบคุมและกำกับมลภาวะให้อยู่ในสภาพปกติ ช่วยกันคนละไม้คนละมืออนุบาลธรรมชาติ ช่วยกันเสริมสร้างวินัยทางสังคม ปัญหาสังคมที่เกิดจากพฤติกรรมส่วนรวม  จะมีจุดฉุกคิดได้เสียที  ไม่อย่างนั้นก็จะพัฒนาตามกระแส ว่ากันเป็นจ๊อบๆแล้วก็จอดๆ มีอะไรก็มาว่ากันใหม่ เสวนากันใหม่ จัดประชุมเพื่อให้ได้ประชุม เดินออกจากห้องก็ลืมแล้วไปประชุมเรื่องใหม่ในห้องถัดไป  ทำกันได้แค่นี้ คิดกันอย่างนี้ ก็คาดหวังอะไรต่อมิอะไรบรรเจิดเทิดเทิง ไม่รู้ตัวว่า..กำลังเป็นหมาหลงอยู่บนทางด่วน!
  

    ประเทศนี้มีแผนพัฒนาชาติที่เหมาะสม ถูกต้อง มีศักยภาพพอที่จะทำให้มันเกิดเป็นความจริงได้สักกี่เปอร์เซ็นต์  ทำไมบ้านเมืองไม่เจริญไปตามขั้นตอน เดินหน้าได้โดยไม่พะวงหน้าพะวงหลัง  ไม่ใช่ทำอย่างเสียอย่าง สร้างปัญหาให้กับประเทศทุกอณู  มองดูรอบตัวสิครับ  ปัญหาในชนบทมีอะไรบ้าง สาหัสแค่ไหน ไล่ควายไปทำลูกชิ้น  แล้วเจ้าของควายละจะเป็นลูกอะไร บ้านแตกสาแหรกขาด พ่อไปทาง แม่ไปทาง ลูกไปทาง ตายายแก่ๆไปไหนไม่ได้ให้อยู่โยงเฝ้าเสาเรือนไว้ เพื่อให้ได้ชื่อว่าฉันยังมีเสาบ้านเสาเรือน พวกที่อยู่ในกรุงก็ทุกข์หนัก ชีวิตขึ้นอยู่กับไฟเขียวไฟแดง  ขับรถไปเจอสีเขียวก็ค่อยยังชั่วหน่อย  ขับไปเจอไฟแดงก็ถอนใจเฮือก  ในระหว่างที่รถจอดรอไฟตามสี่แยก  ก็เผาผลาญน้ำมันไปทุกวินาที มีชีวิตอยู่บนถนนเหมือนพวกเบื้อใบ้วันละหลายชั่วโมง ทุกข์กระจุกความสุขกระจาย  ถามว่า..วันนี้คุณภาพชีวิตของคุณเป็นอย่างไร คุณคนไทยทั้งหลาย โธ่ๆๆ..

ตอบหน่อยได้ไหมว่า จะทำอย่างไร จะจัดการความรู้ในเรื่องนี้อย่างไร