จากบันทึกเมื่อเดือนที่แล้ว เรื่อง  ความอบอุ่น น้ำพริกถ้วยเก่าของครูอ้อยหวลกลับมาอีกแล้ว   เป็นเรื่องของพ่อบ้านของครูอ้อยเปลี่ยนเวลาการทำงาน  จึงมีเวลาได้พดคุยกันมากขึ้น

นอกจากการพูดคุยกันมากขึ้นแล้ว พ่อบ้านของครูอ้อยยังมีเวลาได้อ่านบันทึกของครูอ้อยใน Gotoknow  ซึ่งในระยะแรก  เธอยังไม่เข้าใจว่าความสนิทสนมของพวกเรามากมายและรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

แต่ในสัปดาห์นี้   เธอเข้าใจ เนื่องจากการอ่านมาก จึงรู้มากนั่นเอง  เธอเริ่มรู้จักคุณไมโตอยู่ที่ญี่ปุ่นและกลับมาแล้ว   รู้จักคุณบอน..ยังถามว่ารูปภาพประจำตัวน่าจะหาที่หล่อกว่านี้  เธอชมว่าน้องนิวน่ารักเหมือนเด็กมัธยม  ชมว่าคุณติ๋วสวยน่ารัก  และชมอีกหลายๆท่าน  โดยเฉพาะ ดร.จันทวรรณ  เธอบอกว่าเคยดูออกโทรทัศน์ด้วย  พูดเรื่อง GotoKnow  นี่ล่ะ

และเธอก็รู้ว่า GotoKnow นี่กระจายไปทั่วประเทศ เมื่อวานนี้  มีเพื่อนของเธอเข้ามาทักทายครูอ้อยในบันทึกเรื่อง คัมแบ็ค...ทู....พี..เอช..ดี..แคนดิเดท  ครูอ้อยอนุญาตให้เธอตอบบันทึกเอง  แต่เธอไม่ทำ  แต่สั่งให้ครูอ้อยตอบและถามสารทุกข์เพื่อนของเธอด้วย

กลับมาเรื่อง ความเป็นอยู่ของครอบครัวครูอ้อย ไหนๆก็อ่านบันทึกกันมามากแล้ว....จงอ่านต่อไปโดยปริยาย

การเดินทางไปทำงานของครูอ้อยก็คือ.....ใช้รถยนต์ 4ล้อ

ส่วนการเดินทางของพ่อบ้านก็คือ.....ใช้รถ 2 ล้อติดเครื่องยนต์

เมื่อเช้านี้  เราทั้ง 2 คนออกจากบ้านพร้อมกัน  เดินลงจากบ้านชั้น 5 มาด้วยกัน  และคุยกัน   พอเดินมาถึง รถ 2 ล้อติดเครื่องยนต์    ครูอ้อยขออนุญาตถ่ายรูปมาด้วย นี่ไง

   

ครูอ้อยดีใจที่ได้พบเกลอเก่า  เจ้ารถมอเตอร์ไซค์คันนี้มีประวัติมากับครูอ้อยอย่างโชกโชนเมื่อสมัยสอนอยู่ต่างจังหวัด

วันนี้ขอแนะนำตัวเท่านั้น ว่าครูอ้อยซื้อเธอมาแบบใหม่เอี่ยมจากร้าน  ราคา 19,500 บาท  เมื่อ พ.ศ.2528  เธออายุ  21 ปีแล้ว  พ่อบ้านรักษาเธอดีมาก  จึงใช้การได้ดีอยู่

เมื่อคราวที่ย้ายมาอยู่กรุงเทพ ฯ ปี พ.ศ.2538  ครูอ้อยได้ให้เพื่อนของพ่อบ้านใช้มันไปส่งลูกเรียนหนังสือ  เพิ่งจะได้กลับมาเป็นของตัวเอง ตอนที่คนยืมนั้นซื้อรถยนต์

ใจหนึ่งดีใจที่พบเกลอเก่า......แต่อีกใจหนึ่ง  ครูอ้อยมองพ่อบ้านขี่รถมอเตอร์ไซค์ที่เป็นเนื้อหุ้มเหล็กลิบตาไป  .... ครูอ้อยสงสารเธอมากเหลือเกิน