ต้นทุนชีวิตของคนเราไม่เท่าแต่าเราเลือกที่จะทำ เลือกที่จะเป็นได้

      คนเราเกิดมาต้นทุนชีวิตไม่เหมือนกัน บางคนรวย มีพร้อมทุกอย่าง บางคนจน เราไม่สามารถกำหนดชะตาฟ้าลิขิตได้ แต่เราเลือกที่จะทำ เลือกที่เป็นในสิ่งที่อยากจะเป็นได้ ถ้าเราพยายาม ก็จะประสบความสำเร็จได้เหมือนกัน

    ดิฉันเกิดมาในครอบครัวครอบครัวเล็ก ๆ  อาศัยอยู่กับพ่อแม่และน้องชายบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ที่มีพ่อกับแม่ที่ให้ความรักความอบอุ่น ก็ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราเกิดมาในครอบครัวนี้

     จำได้ว่าตอนเด็กไม่มีเงินซื้อขนมฉันกับน้องก็ไปช่วยเพื่อนบ้านน้าและป้าเก็บถัวลิสง หัดข้าวโพด เพื่อที่จะได้มีเงินไปซื้อขนม ไปเก็บเห็ดถอบเพื่อที่จะซื้อกางเกงตัวใหม่ กว่าจะได้กางเกงสักตัวหนึ่งต้องไปเก็บหลายวันเพื่อแลกกับเงินแค่ 70 บาท ค่ากางเกงที่อยากได้

    ตอนอยู่ชั้นประถมปีที่ 4 ดิฉันกับน้องชายต้องไปเรียนโรงเรียนใกล้บ้านเพราะที่บ้านมีโรงเรียนสอนแค่ ป.3 ได้เงินไปโรงเรียนคนละ 20 บาทต่อสัปดาห์ บางครั้งไม่พอใช้แต่เราก็รู้แหละว่าพ่อแม่ไม่มีเงินหรอ ตอนไปโรงเรียนต้องเดินเท้า 8 กิโลเมตรจากบ้านไปโรงเรียน ทุกสัปดาห์

     ตอนที่เข้าไปเรียนต่อมัธยม ดิฉันจำได้ว่าต้องไปเรียนโรงเรียนคนเดียวที่เราไม่รู้จักใครเลย ไปแบบงง ๆ กลัว ๆ แต่ก็ทำให้คิดได้ว่ามาถึงแล้วเราต้องอยู่ให้ได้สิ เมื่อเรามาแล้ว การเดินทางช่วงนั้นลำบากมากถ้าเป็นช่วงหน้าฝน ถนนลื่นมากรถไปแทบไม่ได้เลย และเป็นปีที่พ่อป่วยต้องผ่าตัด ความต้องใช้ค่าใช้จ่ายเยอะพอสมควรในการผ่าตัด แต่ก็ต้องขอบคุณ ลุง ป้า น้า อา ที่ช่วยในค่าผ่าตัดครั้งนั้น จึงทำให้ได้เรียนอยู่ในทุกวันนี้

     คนเราเลือกเกิดไม่ได้อยู่แล้ว ต้นทุนชีวิตที่มีอยู่อาจจะไม่พอสำหรับเราแต่เราก็เลือกที่ทำให้ชีวิตดีกว่าเดิมได้ เชื่อว่าเพียงแค่เราพยายาม สู้ ไม่ท้อ เราก็จะประสบความสำเสร็จได้ มีควาทสุขได้