.....ถ้าจะพูดถึงต้นทุนชีวิต ดิฉันคิดว่าต้นทุนชีวิตของคนเราทุกคนนั้นมีไม่เท่ากันแต่เราทุกคนนั้นมีเวลา 24 ชั่วโมงเท่ากัน
เพราะต้นทุนชีวิตที่แท้จริงนั้นคือเวลาคนบางคนอาจคิดว่าเวลาไม่สำคัญต่อชีวิตใช้เวลาไปวันๆแบบไม่เกิดผลอะไรอย่างเช่นวันๆ ไม่ทำอะไรเล่นเกม เล่นเฟสบุ๊ค เล่นไลน์ แบ่งเวลาไม่ถูกก็อาจจะเกิดผลเสียกับตัวเราอย่างมากเราทุกคนมีดีแค่ไหนถ้าไม่ลงมือทำอะไรเลยก็ใช่ว่าจะประสบความสำเร็จง่ายๆ แต่ถ้ารู้จักใช้เวลาให้ดีด้วยความเพียรพยายามความสำเร็จก็คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

 ....ก็เหมือนกับชีวิตฉัน กว่าจะมาถึงทุกวันนี้ก็เคยผ่านอะไรหลายๆ อย่างไม่ว่าจะสุข จะทุกข์ จะยิ้ม จะร้องไห้ เสียใจ ดีใจ ผิดหวัง สมหวัง ดิฉันก็เคยผ่านมาทุกอย่างย้อนไปที่ดิฉันเริ่มมาเรียนที่ในเมืองครั้งแรกตอนนั้นจำได้ว่าจบ ม.3 และมาต่อ ม. 4 ที่โรงเรียนห้องสอนศึกษาตอนนั้นฉันไม่รู้จักเฟสบุ๊คโซเชี่ยวอะไรเลยมีครั้งหนึ่งดิฉันไปขอให้พี่สาวสมัครเฟสบุ๊คให้พี่สาวก็ไม่ได้ว่าอะไรก็สมัครให้โดยดีแต่พี่บอกให้แค่ว่าต้องแบ่งเวลาเล่นให้ถูกเวลาไหนควรเล่นและเวลาไหนควรเรียนฉันก็รับปากพี่สาวโดยดี ในใจคิดแค่ว่ารับปากไว้ให้พี่สาวสบายใจพอ ยอมรับเลยว่าตอนนั้นดิฉันเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ดื้อมาก กลับจากโรงเรียนในหอไม่มีเน็ตก็แอบไปที่ร้านคอมดึกมากแล้วก็ยังไม่กลับหอจนพี่สาวต้องตามมาให้กลับหอ ตอนนั้นร้องไห้หนักมากเพราะพี่สาวยึดมือถือฉันร้องไห้ดังแค่ไหนพี่สาวไม่สนใจถ้าพูดถึงตอนนี้ฉันไม่เคยโกรธพี่สาวเลยเพราะฉันรู้ว่าพี่สาวหวังดีกับฉันตอนนั้นฉันยังเด็กอยู่ต้องอาศัย พ่อ แม่ และพี่สาว ทุกอย่างไม่ว่าค่าเสื้อ ค่ากับข้าวและค่าเทอมทางบ้านก็จะจัดการให้ฉันหมดฉันไม่เคยคิดด้วยซ้ำไปว่าเงินกว่าจะได้แต่ละบาทมันยากขณะไหนเพราะครอบครัวของฉันไม่ได้มีฐานะดีเท่าไหร่ แค่พอกิน พอใช้ ยิ่งฉันยิ่งโตยิ่งทำให้คิดได้ว่าเธอโตขึ้นทุกวันจะอาศัยแต่คนในครอบครัวตลอดไม่ได้จนทำให้ฉันไปเข้าเรียนในอุดมศึกษาก็เป็นชั้นที่สูงขึ้นมากในระดับหนึ่งฉันก็เลยลองเรียนรู้ด้วยตัวเองบ้างช่วงปิดเทอมดิฉันก็ลองไปสมัครงานที่เชียงใหม่ก็ได้ทำงานช่วงพาร์ทไทม์ก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง อะไรที่ไม่เคยทำก็ได้ทำแต่ช่วงนั้นพี่สาวที่อยู่เชียงใหม่เป็นห่วงความปลอดภัยเลยให้ไปอาศันอยู่ด้วยพูดได้เลยทำงานเหนื่อยแต่ฉันไม่มีสิทธิ์บ่นเพราะฉันอยากมาทำงานเอง ดีค่ะมาทำงานครั้งนี้แต่เหมือนยังไม่เต็มที่สำหรับฉันเลยเพราะฉันยังอาศัยอยู่กับพี่สาวอยู่และก็ได้มาทำงานอีกครั้งในช่วงปิดเทอมครั้งนี้ฉันมากับเพื่อน 2 คนรวมกับฉัน 3 คน ครั้งนี้ทำให้ฉันภาคภูมิใจในตัวเองมากเพระทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรเยอะมากขึ้นกว่าเดิม ฉันต้องบริหารจัดการชีวิตด้วยตัวเราเองทุกอย่างช่วงเวลาทำงานมา 3 เดือนนี้ อดข้าวก็ได้อดแล้ว กินมาม่าเป็นเวลา 3 มื้อ ก็ได้กินแล้วมันทำให้ฉันคิดว่าเป็นสิ่งที่ท้าทายต่อชีวิตฉันมาก เข้างาน 8 โมงเช้า เลิกงาน 2 ทุ่ม ทำแบบนี้เป็นเวลา 3 เดือนเต็ม ฉันก็ผ่านไปได้ ฉันรู้ดีว่าการหาเงินกว่าจะได้แต่ละบาทมันเหนื่อยขณะไหน ฉันอยากจะขอบคุณ พ่อ แม่ และ พี่สาวที่คอยสนับสนุนฉันไม่ว่าการงานหรือการเรียนก็จะคอยอยู่เบื้องหลังฉันมาตลอด ขอบคุณมากค่ะ 

  ......ต้นทุนของเราทุกคนแน่นอนว่าอาจมีไม่เท่ากัน
แต่เราสามารถที่จะสร้างอนาคตให้มีชวิตที่ดีขึ้นได้ ด้วยสองมือของเรา