ในอดีตที่ผ่านมาของดิฉัน มันเป็นอดีตที่ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่เพราะเรื่องมีอยู่ว่าดิฉันเกเรและทำให้พ่อแม่และพี่ชายของดิฉันเสียใจอยู่เสมอดิฉันเป็นลูกคนที่สองคะส่วนคนแรกก็คือพี่ชายของตัวฉันเองในอดีตดิฉันเรียนจบมัธยมตอนปลายดิฉันได้เกิดเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นคือ..ดิฉันเสียมารดาของดิฉันและก่อนเสียแม่ของดิฉันอยากให้ดิฉันเรียนจบปริญญาตรีซึ่งตอนนั้นดิฉันได้ป่วยเป็นมะเร็งและแม่ดิฉันป่วยเป็นเวลา4ปีแต่ไม่มีใครบอกดิฉันเลยสักคนว่าแม่ป่วยเพราะทุกคนกลัวว่าจะกระทบต่อการเข้าามหาลัย ดิฉันเป็นคนติดแม่มากไปไหนไปกับแม่นอนก่อยังนอนกับแม่ทุกคนเลยไม่บอกความจริงกะดิฉันพอตอนแม่เข้าโรงพยาบาลครั้งสุดท้ายแม่ของดิฉันป่วยหนักมาก ตอนนั้นแม่ดิฉันได้บอกกับดิฉันว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นภายในวันข้างหน้าให้ดิฉันอดทนและทำหน้าที่ของดิฉันให้ดีที่สุดและดิฉันได้รับปากแม่พร้อมน้ำตาอันมากมายที่ไหลออกมา 

..

พอดิฉันได้เข้ามหาวิทยาลัยดิฉันได้ศึกษาที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเข้าไปแล้วดิฉันติดเพื่อนมากเพื่อนชวนไปไหนไปหมดไม่สนว่าจะมีเรียนหรือไม่มีและสิ่งสำคัญคือดิฉันไม่ยอมกลับบ้านไปหาพ่อเลย พ่อของดิฉันอยู่บ้านแม่ฮ่องสอนคอยโทรหาฉันตลอดเป็นห่วงดิฉันอยู่เสมอมาถามไถ่ว่าดิฉันจะกลับบ้านเมื่อไหร่ตลอด แต่ดิฉันก็ไม่ยอมกลับบ้านเลยไม่ว่าจะเป็นเทศกาลไหน ๆ ดิฉันคิดอะไรของดิฉันอยู่ก็ไม่รู้ ณ ตอนนั้นไม่อยากเรียนแต่อยากทำงานเพราะอยากมีตังอยากทำงานมากกว่าเรียน ดิฉันได้บอกพี่ดิฉันก่อนได้บอกพ่อ พี่ชายดิฉันโมโหมาก ถึงพี่ชายจะโมโหมากแค่ไหนแต่ดิฉันก็ยังยืนยันว่าจะออกและทำงาน ดิฉันได้ออกจากการเรียนและไปทำงานช่วงแรกๆเหมือนจะดีมีความสุขกับการทำงานทำงานเสร็จก็เที่ยวกินกลับเข้าหอก็ประมาณตี3 ดิฉันใช้ชีวิตแบบนี้มาเป็นเวลา2ปีเต็มมันเริ่มไม่สนุกแล้ว เพราะว่าการทำงานมันเหนื่อยมากต้องเจอกับคนหลายคนมากหน้าหลายตา ไม่มีเวลาจะทำสิ่งดี ๆ เลยกลับมาห้องก่อต้องนอนตื่นมาก็ต้องทำงานในใจดิฉันคิดว่าดิฉันอยากเรียนต่อดิฉันไม่มีคนส่งเรียนเพราะก่อนหน้านี้พี่ชายฉันไม่อยากให้ออกอยากให้เรียนพี่จะส่งเสียทุกอย่าง ส่วนพ่อดิฉันแก่แล้วจึงไม่สามารถส่งดิฉันเรียนได้ และช่วงนั้นเป็นเวลาใกล้สิ้นปีเพราะเวลาสิ้นปีหรือเทศกาลพี่ชายของดิฉันจะกลับบ้านดิฉันจึงตัดสินใจกลับบ้านและจะไปขอโทษพี่ชายกับพ่อที่ดื้อไม่เอาความ

...

ดิฉันจึงตัดสินใจกลับแม่ฮ่องสอนพอไปถึงบ้านคำแรกที่พ่อถาม ลูกจะกลับไปอีกไหมพ่อไม่อยากให้กลับพ่ออยากให้ลูกเรียนต่อมันยังไม่สายนะ นี้คือคำที่พ่อพูดดิฉันจึงวางกระเป๋าพร้อมกับน้ำตาที่รู้สึกผิดเต็มไปหมดและดิฉันได้เห็นพี่ชายของดิฉันเดินมาละขอคุยกับดิฉัน พี่ชายดิฉันได้พูดกับดิฉันว่าน้องเคยรับปากแม่ว่าจะเรียนให้จบไม่ใช่หรอน้องยังอยากเรีบนไหมพี่ชายของดิฉันบอกจะเป็นคนส่งเสียให้เรียนเองดิฉันอึ้งมากและดิฉันได้กอดพี่ชายและพร้อมกับคำตอบว่าน้องจะเรียน พี่ชายและพ่อของดิฉันดีใจมากและดิฉันก็ได้กลับมาเรียนที่ราชภัฏเชียงใหม่วิทยาเขตแม่ฮ่องสอนและดิฉันอยากขอบคุณพี่ชายที่ให้โอกาสดิฉันได้กลับมาเรียน

..

ปัจจุบันดิฉันเรียนอยู่ชั้นปีที่4แล้ว ดิฉันมีความสุขกับการใช้ชีวิตกลับมาจากเรียนพ่อดิฉันก็ทำอาหารไว้ให้พี่ชายของดิฉันก็คอยโทรหาถามไถ่สารสุขทุกข์ดิบอยู่ตลอดครอบครัวของดิฉันก็ได้เป็นครอบครัวอีกครั้งดิฉันก็ได้อยุ่กับพ่อทุกวันเห็นเสียงหัวเราะรอยยิ้มของพ่อคือความสุขของลูกไม่ว่าจะมีปัญหาเหนื่อยกับการเรียนมากแค่ไหนดิฉันก็มีกำลังใจมากยิ่งขึ้นเพราะกำลังใจคือสิ่งสำคัญมากที่สุด และดีใจที่ดิฉันได้มีเพื่อนคอยปรึกษาคอยให้กำลังใจอยู่เสมอ

..

ถึงดิฉันในอนาคตของดิฉันดิฉันอยากเรียนให้จบมีงานทำเป็นข้าราชการครูแล้วเอาใบปริญญามาอวดแม่ว่าสิ่งที่รับปากแม่นั้นดิฉันทำได้แล้วและอนาคตอยากดูแลพ่อให้มากกว่านี้อยากพาพ่อไปกินของอร่อยพาไปเที่ยว และอยากบอกกับอนาคตว่ารอฉันก่อนนะ..ฝันกำลังจะเป็นจริง