เป็นเรื่องราวการประสบอุบัติเหตุครั้งแรก  เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันจำจนไม่มีวันลืม  และเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวของดิฉันเริ่มต้นใหม่ที่จะใช้ชีวิตบนความไม่ประมาท

เหตุการณ์เกิดขึ้น  ณ วันอาทิตย์  ที่ ๑๕  เดือน กรกฎาคม  พ.ศ.๒๕๖๑

       เป็นวันที่ดิฉันจะเดินทางกลับมาที่อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน   และฝนตกตลอดทั้งวัน แต่ดิฉันมีเหตุจำเป็นที่จะต้องกลับมา พอขับรถจักรยานยนต์ช่วงลงเนินแล้วล้อหน้ารถจักรยานยนต์ก็ปัด วินาทีนั้นใจของดิฉันหายวาร์ปเลย และไม่รู้ตัวเองว่าเป็นอะไรไปด้วยซ้ำ  พอมีสติดิฉันก็รีบลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเอารถจักรยานยนต์ของตัวเองขึ้นมา  โดยไม่รู้สึกเจ็บกับบาดแผลที่ได้รับ  ดิฉันพยายามที่จะรถจักรยานยนต์ออกมาจากโครงเหล็กที่กั้นไว้ระหว่างทางโค้ง  แต่ก็เอาออกมาไม่ได้  ดิฉันพยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็เอาออกไม่ได้สักที  จนมีรถสัญจรผ่านมาและลงมาช่วยดิฉัน  พี่เขาจะเดินทางกลับไปอำเภอปาย  ดิฉันก็ขอติดรถพี่เขาไปด้วย  พอไปถึงอำเภอปายพี่เขาก็พาดิฉันไปส่งที่โรงพยาบาล  และขอบคุณพี่เขาเป็นอย่างมากที่มาช่วยเหลือดิฉันครั้งนี้  จากนั้นดิฉันก็โทรหาน้า  เพราะตัวของดิฉันยังไม่กล้าที่จะโทรหาแม่  พอพยาบาลทำแผลให้ดิฉันเสร็จแม่ของดิฉันเดินเข้ามาหาที่ห้องฉุกเฉินพร้อมกับน้ำตา  ดิฉันรู้สึกเสียใจมากที่ทำให้แม่ต้องร้องไห้ และทำให้แม่เป็นทุกข์  หลังจากที่กลับไปอยู่บ้านเพื่อนก็โทรหาถามไถ่อาการว่าเป็นยังไงบ้าง  พอฉันส่งภาพสภาพรถจักรยานยนต์ให้เพื่อนดู  เพื่อนก็คิดว่าดิฉันคงเจ็บและเป็นอะไรมาก  เพราะสภาพรถจักรยานยนต์ของดิฉันตรงโครงด้านพังหมด  ไม่เหลือชิ้นดีเลย


          

           ในวันที่  ๑๗ กรกฎาคม  พ.ศ.๒๕๖๑  ดิฉันก็เดินทางกลับมาเรียนตามปกติ  โดยตัวดิฉันต้องขอขอบคุณเพื่อนเมย์ค่อยช่วยเหลือดิฉันมาตลอดระหว่าที่ดิฉันเจ็บและยังไม่มีรถจักรยานยนต์ใช้   เพื่อนเมย์ค่อยมารับมาส่งดิฉันไปเรียนทุก ๆ วัน  ขอบคุณนะที่ช่วยเหลือ ขอบคุณเจ้ออยที่ค่อยห่วงใยและถามไถ่อาการอยู่เสมออยู่ตลอดเวลา   ขอบคุณทั้งสองคนนะที่ไม่ทิ้งฉันไปในวันที่แย่

  

       ภาพนี้ดิฉันถ่ายในวันที่  ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๖๑   เป็นภาพที่ดิฉันยิ้มที่จะสู้กับสิ่งที่ดิฉันเจอและจะไม่ย่อท้อต่อความเจ็บปวดและความยากลำบากของตนเอง  ภาพนี้เป็นภาพที่แสดงให้เห็นถึงตัวดิฉันเองว่า  ถึงแม้จะเจ็บเท่าไหร่จะต้อง เข้มแข็ง  อดทน  และไม่ทิ้งหน้าที่ของตนเอง 

การประสบอุบัติของดิฉันครั้งนี้ทำให้ดิฉันเรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง และการเกิดอุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ตัวของดิฉันระมัดระวังกาารขับขี่รถจักรยานยนต์มากขึ้น   และยังทำให้ดิฉันไม่กล้าจะขับรถไปไหนมาไหนเลยในช่วงที่ฝนตก เพราะมันให้ดิฉันรู้สึกใจหาย  กลัว และไม่กล้าที่จะขับรถลงเนินหรือเข้าโค้งเท่าไหร่  มันเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวดิฉันได้เจอเพื่อนที่ค่อยช่วยเหลือดิฉันในยามลำบาก  ได้ความห่วงใยจากครอบครัวที่ตัวเองไม่เคยรู้สึกมาก่อน และเป็นการเริ่มต้นในการใช้ชีวิตครั้งใหม่ของตัวดิฉันเอง  

"ความทรงจำที่เลวร้าย  แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกดี ๆ "