เพิ่งกลับจากเชียงใหม่เมื่อสายๆวันที่๘ธันวาที่ผ่านมา..แวะไปหาข้าวกินที่โรงอาหารเลยรู้ข่าวว่าลุงทองพ่อของป้าบวมไม่สบาย.

.เมื่อเสร็จจากบรรยายต้อนรับคณะดูงานชาวอินโดนีเซียและมีเคสคอนซัลท์ที่ตึกอายุรกรรมก็เลยถือโอกาสแอบแวบไปดูอาการของลุงทอง..

เมื่อไปถึงเห็นอาการลุงในตอนนั้นฉันรู้สึกตกใจและรู้ว่าลุงไม่สบายมากเลย..จากตึกธรรมดาลุงได้รับการโอนย้ายโดยด่วนไปยังไอซียู..คุณหมอได้ช่วยทำการรักษามีการเจาะคอให้ออกซิเยนและให้ยาฆ่าเชื้อที่แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้..

    ตอนนี้ได้ข่าวล่าสุดว่าลุงทองอาการดีขึ้นและรู้สึกตัวมากขึ้นแล้ว..ฉันเองก็พลอยดีใจและสบายใจไปด้วยกับป้าบวมและครอบครัว..ขอให้ลุงทองหายป่วยเร็วๆนะคะ..

มีเรื่องเล่าถึงความประทับใจในระหว่างภาวะวิกฤติตรงนี้นั่นก็คือน้องเจนหลานสาวคนเก่งของป้าบวม..น้องเจนมาเยี่ยมปู่ในเช้าวันเสาร์ที่๙ธันวา. ก่อนจะมาที่รพ.หนูเจนก็ได้ปลุกปลอบให้กำลังใจทั้งแก่อาและย่าที่ยังเสียขวัญและตกใจจากการเจ็บป่วยอย่างรุนแรงและกระทันหันของลุงทองด้วยการบอกกับทั้งย่าและอาว่าเดี๋ยวเราจะมาช่วยกันเปิดกิจการของปู่(เครื่องซักผ้าแบบหยอดเหรียญ)ให้และ"เรา"มาสวดมนต์ส่งใจให้ปู่ด้วยกันนะ.... เมื่อมาเยี่ยมปู่ที่รพ.ในห้องไอซียูน้องเจนก็จับมือปู่ทองไว้ตลอดพร้อมๆกับบอกปู่ทองให้รีบหายป่วยลุงทองซึ่งไม่เคยร้องไห้มาเลยก็ร้องไห้ตื้นตันที่หลานส่งกำลังใจและเป็นห่วง..

เท่าที่ฟังจากป้าบวมทำให้รู้ว่าลุงทองกลัวว่าจะพูดและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้..

แต่มาถึงตอนนี้เป็นข่าวดีว่าลุงทองน่าจะอาการดีขึ้นและทั้งป้าบวมเองก็ได้ประสบการณ์และรู้จักถึงนิสัยอดทนอย่างยิ่งยวดของพ่อตัวเองเพราะที่จริงก่อนหน้านี้ลุงทองมีไข้ไม่สบายแต่ไม่บอกให้ใครๆรู้แอบกินยาพาราเองจนกระทั่งอาการหนักมากๆ...

.ส่งใจให้กำลังใจแก่ป้าบวมและครอบครัวโดยเฉพาะอย่างยิ่งลุงทองขอให้หายป่วยไวๆนะคะ..ขอบใจหนูเจนผู้กล้าหาญที่ได้สอนบทเรียนแห่งการสร้างความเชื่อมั่นและความหวังให้กับพวกน้าๆอาๆได้เรียนรู้จ๊ะ