ข้อรำพึงรำพันของนักการศึกษาตัวจริง

ศ. ดร. นพ. สุรศักดิ์ บูรณตรีเวทย์ ส่ง อีเมล์ นี้มาถึงผม    ระบุไม่อยากให้ลง บล็อก    ผมอ่านแล้วกลับเห็นว่าควรลง เพื่อเผยแพร่อุดมการณ์ครูเพื่อศิษย์   จึงขออนุญาตท่านนำมาลง   อีเมล์ สั้นๆ มีดังต่อไปนี้  

เรียน ท่านอาจารย์วิจารณ์ครับ

ข้อเขียนต่อไปนี้เป็นข้อรำพึงรำพันของผม มิได้อยากให้ลงใน blog แต่อยากให้เกิดขึ้นจริงบ้างซักเล็กซักน้อยครับ

เมื่อ 23 ปีก่อน ผมได้คุยกับท่านอาจารย์ทองจันทร์ ผมได้ตั้งข้อสังเกตว่า เด็ก ๆ มีความช่างสงสัย มีจินตนาการ ความคิดกว้างไกล แล้วทำไมพอเข้ามหาวิทยาลัยสิ่งต่างๆ เหล่านั้นกลับหายไป และผมเห็นว่าเด็กประถมยังพอมีสิ่งต่างๆ เหล่านั้นอยู่ แต่พอเข้ามัธยมแล้ว ด้วยการปลูกฝังว่าต้องเรียนเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ จึงทำให้มุ่งเน้นการเรียนตามตำรา ลืมเลือนสิ่งดีๆ ต่างๆ ที่มีอยู่ในตัวเอง ผมใช้คำว่าลืมเลือน เพราะ ผมเชื่อว่ามันไม่ได้หายไปไหน รอเวลาและสิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้สิ่งเหล่านั้นกลับเติบโตออกมาอีกครั้ง

ช่วงนี้ของปีผมมักหงุดหงิด เวลามีการประกาศผลสอบเข้าโรงเรียนใหญ่ๆ ผู้คนในบ้านเราผ่านมากว่า 40-50 ปีที่ผมเติบโตมาก็ยังปลูกฝังความคิดเดิมๆ ไม่เปลี่ยนแปลง มัธยมต้นต้องเข้าสวนกุหลาบ สตรีวิทย์ เทพศิรินทร์ ฯลฯ มัธยมปลายต้องเข้าเตรียมอุดม ผมก็ผ่านเหตุการณ์เช่นนั้นมา รุ่นลูกผม ผมก็ผลักดันลูกเช่นนั้นเหมือนกัน จนกระทั่งผมมาเข้าใจเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ไม่ว่าเด็กๆ จะเรียนอยู่ที่ใด หากมีการจัดสิ่งแวดล้อมในการเรียนรู้ที่เหมาะสม เด็กก็จะเติบโตขึ้นมาเป็นพลเมืองดีของสังคม

ผมเกิดความคิดหนึ่งตั้งแต่อ่าน Courage to teach เมื่อหลายปีก่อนว่า หากเราจัดตั้งสังฆะของครู และติดอาวุธ ฝึกทักษะให้ครูเหล่านั้นเข้าใจภายในตนเอง และเข้าใจนักเรียน น่าจะสามารถเปลี่ยนแปลงระบบการศึกษาบ้านเราได้ อันนี้คือสิ่งที่ผมอยากทำครับ

ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่คอยรับฟังผมครับ

ขอบคุณครับ

สุรศักดิ์

Professor Surasak Buranatrevedh, MD, DrPH

Department of Community and Family Medicine

Thammasat University, Rangsit Campus

Klongluang, Pathumthani 12120

Thailand