ถ้าจะพูดถึงโรงเรียน หลายคนอาจจะเปรียบไปว่าโรงเรียนคือ สถานที่ให้ความรู้เพื่อให้นักเรียนที่จบมาแล้วไปเรียนต่อ 

แต่.......โรงเรียนของฉันไม่ใช่เป็นเพียงแค่โรงเรียนที่หลายคนมองเห็น และเคยได้รู้จัก

โรงเรียนของฉัน เปรียบเสมือนบ้าน ห้องครัว ห้องนอน ห้องน้ำ สนามเด็กเล่น เป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้กับนักเรียนที่อาศัยอยู่ที่นี่ โรงเรียนของฉันมีครูที่เป็นทั้งพ่อเป็นทั้งแม่เป็นทั้งครู เป็นทั้งพี่ และน้อง มีนักเรียนเป็นทั้งลูก และศิษย์ที่ "ครู" ต้องคอย อบรมสั่งสอนทางด้านวิชาการ ความรู้ การปฏิบัติตนให้อยู่ในสังคมโดยไม่มี อุปสรรคใดๆ มาแบ่งกั้นว่าพวกเขาง่าเขาคือคนพิการ คนไร้ความสามารถ โรงเรียนของฉัน มีนักเรียนที่ไม่เหมือนคนอื่นนักเรียนของฉันคือคนพิเศษ คนพิเศษที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าคนปกติบางครั้งก็ยังสามารถทำหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างได้มากกว่าคนปกติทั่วๆไป ครูทุกคนมุ่งเน้นที่จะทำให้นักเรียน ดำรงชีวิตอยู่ได้โดยพึ่งพาตัวเองไม่เป็นภาระต่อสังคม สามารถออกไปประกอบอาชีพ เลี้ยงชีพตัวเอง เลี้ยงครอบครัว มีเงินเก็บไว้ใช้ เลี้ยงดูตนเองยามแก่เฒ่าได้ โรงเรียนของฉัน เป็นเหมือนคลัง หนังสือที่มีชีวิต ให้ทุกคนสามารถศึกษาชีวิตซึ่งกันและกัน ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันช่วยเหลือกัน พึ่งพากัน ได้อยู่กันอย่างมีความสุข ภายใต้ร่มบรมโพธิสมภารของ "สมเด็จย่า" และที่นี่คือโรงเรียนของฉัน โรงเรียนศรีสังวาลย์เชียงใหม่ พวกเราทุกคนคือ "หลานย่า"

ปล.รูปภาพเหล่านี้เป็นลิขสิทธิ์ของโรงเรียนศรีสังวาลย์เชียงใหม่ และได้ขออนุญาตนักเรียนทุกคนในภาพแล้ว เพื่อเป็นการปกป้องสิทธิของเด็กห้ามมิให้ผู้ใดนำรูปภาพไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นอันขาด