สมัยก่อนขณะอยู่ชั้น ม.ศ.๑ ตั้งวงดนตรีกับเพื่อน ๆ ในละแวกบ้าน มีกลองที่ทำจากหนังยางลูกโป่ง มัดกับไห และภาชนะที่ทำให้เกิดเสียงหลายอย่าง เช่น ถ้วยจานข้าวเก่า ๆ ผมทำหน้าที่เล่น MOUTH ORGANช่วยทำนองและร้องเล่นกันทุกวันหยุด จนชาวบ้านข้าง ๆ รำคาญบอกและไล่ให้เลิกก็มีหลายครั้ง
เมื่ออยู่ที่โรงเรียน มักถูกครูเรียกให้ไปร้องเพลงหน้าชั้นเรียนในชั่วโมง ขับร้อง ครูคงเห็นว่าชอบร้องเพลงเพลงที่ร้องมักเป็นเพลงของครูสุรพล สมบัติเจริญ ไวพจน์ เพชรสุพรรณ เพลิน พรมแดน ที่ไม่ค่อยร้องคือของMan City Lionเพราะสำเนียงไม่รับกับใบหน้าครับ
พอมาถึงช่วงหนึ่ง หัดเล่นกีต้าร์ ออร์แกนได้บ้างไม่ได้บ้าง ไปเล่นร้านอาหารแถวประตูช้างเผือกขณะเรียน ป.กศ.สูง ที่ วค.ชม. จบ ป.กศ.สูง ไปบรรจุเป็นครูมัธยม อาจารย์ใหญ่มอบหมายให้ช่วยกันสอนนักเรียน เลยแต่งเพลงให้นักเรียนเล่นหลายเพลง ช่วงสมัยเดียวกับ“วงนกแล”แต่ไม่มีโอกาสดัง(คงเป็นเพราะขาดการตลาด)
ก่อนที่จะถึงปัจจุบันนี้...แต่งเพลงไว้หลายเพลงครับ ท่าน อ.พิชัย กรรณกุลสุนทร คณบดีคณะมนุษย์ มร.ชม ให้โอกาสนำเสนออย่างเป็นการเป็นงานหลายครั้ง ในงานของมหาวิทยาลัย ลองไปฟังที่เรียบเรียงเสียงประสานโดย อ.นิรุตร์ แก้วหล้า ที่ http://www.sakaraj.net นะครับ ลองคลิกฟังเพลงด้วยรัก อาทร และผูกพันที่นี่ครับ (http://www.sakaraj.net/songraj6.htm)
สรุปการแต่งเพลงมันมีเหตุที่ต้องแต่งหลายกรณี๑. รักและชอบที่จะเล่นดนตรี ขับร้องมาตั้งแต่เด็ก๒. เมื่อคนรักหนีจากทำให้อกหัก เลยชอบร้องเพลง หัวใจเดาะมาตั้งแต่เด็ก ๆ ๓. ได้รับมอบหมายทั้งจากผู้บังคับบัญชา และเพื่อนที่ขอให้ช่วยแต่งเช่น เพลงประจำโรงเรียนเพลงประกอบงานเกษียณ เพลงประกอบกิจกรรมต่าง ๆ เป็นต้น๔. คิดจะแต่งก็แต่งทันที โดยไม่มีอิทธิพลใด ๆ ให้แต่ง๕. แต่งเพื่อชื่นชมธรรมชาติในขณะที่ดำรงตำแหน่งผู้บริหาร ในจังหวัดต่าง ๆ เช่น เพลงนิราศเมืองพะเยา
การแต่งเพลงเป็นสุนทรียภาพทางดนตรี มีหลักการเดียวกับการผลิตงานศิลปะด้านทัศนศิลป์ คือ ต้องรู้ มูลฐานเบื้องต้น และหลักการหรือทฤษฎีดนตรีอยู่บ้าง และต้องเกิดมาจากความชอบ..รัก...เรียนรู้...ศึกษา...ทดลอง...ปฏิบัติ...อย่างมีสมาธิ ใจจดจ่อสิ่งที่กำลังจะทำ ทุกคนทำได้แน่นอน...
จบเรื่องเล่าวันพ่อนี้ครับ
