" คำๆ  นี้  อาจจะไม่ใช่คำที่พูดที่ยากลำบากแล้วก็ไม่ใช่คำพูดที่จะพูดออกมาได้ง่ายๆ ถ้าไม่เกิดจากความรู้สึกจากภายในจิตใจ "

     ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาอาจเจอเรื่องราว ปัญหา อุปสรรคต่างๆ มากมาย ที่ถาถมเข้ามาในชีวิต มีทั้งเรื่องดี เรื่องร้าย มีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ  และคราบน้ำตา ในเวลาที่ใกล้เคียงกัน ในปัญหาที่เข้ามาทำให้พบเจอเพื่อนแท้ ที่คอยให้กำลังใจและพร้อมที่จะฝ่าฟันไปพร้อมๆกัน 

      * สิ่งแรกที่อยากขอบคุณคือธรรมชาติรอบตัวที่ทำให้การดำเนินชีวิตในแต่ละวันมีมีแต่ความสดชื่น แจ่มใส มีอ๊อกซิเจนให้ได้หายใจ  

* ขอบคุณครูขวัญ ที่คอยพูดให้กำลังใจในขณะที่กำลังท้อแท้กับงานเอกสารอันแสนวุ่นวาย  

* ขอบคุณครูแตงกวา แม้จะเป็นครูตัวเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ด้วยน้ำใจ คอยถามว่ามีอะไรให้ช่วยมั้ยแต่ขอเน้นออกเป็นแรงกายซะมากกว่า  

* ขอบคุณครูบอย ที่คอยช่วยงานที่เกินความสามารถอย่างงานเกี่ยวเทคโนโลยี ซึ่งตัวเราค่อยไม่ถนัดเลย  

* ขอบคุณคุณแม่ที่คอยให้กำลังใจหลังเลิกงานกลับบ้านไปก็จะได้กินของอร่อยๆ ทุกวัน 

ขอบคุณคุณพ่อ (แม้จะไม่ใช่พ่อแท้ๆ ก็ตาม) ที่มีแต่รอยยิ้มให้เสมอ (เพราะพ่อเป็นคนพูดน้อย) ไม่ว่าแม่จะบ่นอะไรไม่รู้ทุกวัน  

* ขอบคุณหลานตัวน้อยๆ ที่ชื่อน้องนัททิว ที่คอยสร้างรอยยิ้ม เสียงหัวเราะให้ครอบครัว เป็นตัวป่วนประจำบ้านเลยทีเดียว 

* ขอขอบคุณน้าสาว ที่เป็นผู้หญิงแกร่ง ทำงานด้วยตัวเองจนมีฐานะทางการงานที่ดี ที่คอยมารับมาส่งขณะที่ตัวเรามาเรียนป.บัณฑิต ทั้งเลี้ยงข้าว ให้ที่พัก บางครั้งมีให้เงินด้วย  

* ขอบคุณเพื่อนๆป.บัณฑิต กลุ่ม 06 ทุกคน ที่คอยช่วยเหลือในเรื่องการเรียน การทำงาน และคอยให้กลังใจในการเรียนให้จบไปพร้อมๆกัน  และคนที่สำคัญอีกคนหนึ่งที่อยากขอบคุณ 

*_* คือผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะช่วยเหลือในทุกๆเรื่อง ไม่ว่าเรื่องนั้นจะดีหรือร้าย อาจจะมีหวานบ้าง ขมบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต และตอนนี้อาจมีฐานะเป็นเพียงคนรู้ใจ แต่ผู้ชายคนนี้ทำให้ตัวเรารู้สึกว่าชีวิตที่เหลือต้องมีคนคนนี้ร่วมทาง เป็นคู่ชีวิต..ของฉันต่อไป  *_* 

*** (รอเวลาหลังเรียนจบอีกแค่ปีกว่าๆ ฉันจะตอบคำถามที่คุณเคยถามฉันไว้) ***