อยากจะสมน้ำหน้าตัวเองจริงๆ....แม้ที่จอดรถยังไม่มี...นี่คือบทลงโทษ

เมื่อวานนี้ไปเรียนตามปกติ แต่ผิดปกติตรงที่ครูอ้อยไปมหาวิทยาลัยสายโด่ง  ความรู้สึกที่เสียใจและเสียดายคือ..สิ่งที่ครูอ้อยเคยปฏิบัติมานั้นในอดีตนั้น ดีอยู่แล้ว  กลับมาเปลี่ยนแปลงทำไม

อยากจะสมน้ำหน้าตัวเองจริงๆ....แม้ที่จอดรถยังไม่มี...นี่คือบทลงโทษ

 

ปกติแล้วครูอ้อยจะเดินทางเรียนแต่เช้า  ที่จอดรถมากมาย  เลือกได้ตามใจชอบ  และก็จะเลือกใต้ต้นไม้มีร่มเงา  ไม่อยากให้รถสุดที่รัก.....ร้อนมากเกินไป  สงสาร

ครูอ้อยเดินทางถึงมหาวิทยาลัย  สามโมงกว่า  หาที่จอดรถไม่ได้  ต้องเวียนอยู่ในมาวิทยาลัย สามรอบ  จึงจะได้ที่จอด

พอได้ที่จอด..ก็ต้องเลือกตรงนี้  เพราะไม่มีที่อื่นแล้ว

ดูสิ ร้อนนัก  เหนื่อยนัก  อยากจะพักผ่อน  ได้พักพิง  ยังไม่มีร่มเงาให้ครูอ้อยเลย

ขอยืนยันว่า..ไม่ได้เขียนบันทึกนี้ด้วยความเครียด

แต่ให้นึกถึงสิ่งที่ตนเองปฏิบัติมานั้นมันดีอยู่แล้ว เกิดจะมาเปลี่ยนแปลง เลยต้องทำใจ และเข็ด ไม่เอาแล้ว

สัปดาห์หน้า....ต้องทำตัวเหมือนเดิมตามปกติ