การบ่งชี้พื้นที่ก่อสร้างในเขตพื้นที่การบิน(Visual Aids for Denoting Construction Area)


การระบุและกำหนดลักษณะคุณสมบัติของ อุปกรณ์เหล่านี้ ควรจะต้องกำหนดรูปแบบ คุณสมบัติลงใน TOR การก่อสร้าง วิธีปฏิบัติในเรื่องนี้ นั้นเจตนาคือเพื่อ บ่งชี้แนวเขตก่อสร้าง(มิใช่เพื่อสกัดกั้น) ดังนั้น สิ่งที่จะนำมาวางเป็นแนวให้เห็นเด่นชัด จากสภาพแวดล้อมได้แก่ Marker หรือ Barricade แท่งไฟเบอร์กลาสเรียงต่อๆกัน สามารถติดธง ติดไฟ เพื่อใช้เพิ่มความเด่นชัด หรือใช้ในตอนกลางคืนตามลำดับ ตามข้อกำหนด เนวเขตเหล่านี้ จะต้องต่ำเพียงพอที่จะไม่ทำให้ใบพัดของเครื่องยนต์แบบ Turbo Jet เสียหาย (มีความสูงจากพื้นไม่เกิน 30 ซม.)​

การบ่งชี้พื้นที่ก่อสร้างในเขตพื้นที่การบินด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกในการเดินอากาศด้วยทัศนวิสัย

         หลายครั้งผู้ตรวจทางวิ่งพบว่า งานก่อสร้างต่างๆในทางวิ่งทางขับ ลานจอด มีการกันพื้นที่ส่วนที่ก่อสร้าง โดยใช้ Barrier กั้นแนวเขตลักษณะทำด้วย ไฟเบอร์กลาสใส่น้ำ แล้วนำมาวางขวางจุดที่ไม่ต้องการให้อากาศยานเลยถลำเข้าไปยังพื้นที่ก่อนสร้าง ซึ่งมีเครื่องมือเครื่องจักรขนาดใหญ่อาจทำอันตรายอากาศยาน อย่างหนักกรณีอากาศยานวิ่งเลยไปชนเข้ากับเครื่องจักรเหล่านั้น 

         ซึ่งตามมาตรฐานแล้ว การทำเครื่องหมายบนสัญญลักษณ์ ให้จัดหาติดตั้งเพื่อใช้บอกแนวเขตก่อสร้างเพียงเท่านั้น ไม่ได้เจตนาให้อุปกรณ์เหล่านั้นทำหน้าที่สกัดกั้นอากาศยานให้ช้าหรือหยุดแต่อย่างใด  เพราะถ้าต้องการสกัดกั้น อุปกรณ์ที่นำมาติดตั้งจะต้องติดตั้งมั่นคงแข็งแรงฝังลงไปในพื้นผิว ซึ่งความแข็งแรงนี้เอง เมื่ออากาศยานชนกระแทกเข้า ก็จะทำให้อากาศยานเสียหาย ล้อเสียหาย ไม่สามารถควบคุมทิศทางได้อีกเป็นสาเหตุให้เกิดความเสียหายขั้นรุนแรงต่อไป นั่นคือสาเหตุที่เราป้องกันได้ โดยกำหนดให้อุปกรณ์ที่จะนำมาติดตั้งเพื่อบ่งชี้ บอกแนวเขตนั้น ต้องเป็นวัสดุที่สามารถยืดหยุ่น แข็งแต่เปราะแตกหักได้โดยง่ายเมื่อถูกชนกระแทก (ICAO กำหนดค่าแรงการกระแทกไว้ว่าเท่าไร วัตถุนี้จะต้องแตกหักพังไป ซึ่งต้องทำการทดสอบค่าแรงที่กระทำให้ผ่านค่ามาตรฐาน)
 
           ดังนั้นต้องทำความเข้าใจเรื่อง การรักษาความปลอดภัย กับ การบ่งชี้จุดอันตราย เสียใหม่ แบบแรก การรักษาความปลอดภัย เราต้องการสกัดกั้นให้เข้ามาได้ลำบาก ประกอบด้วยอุปกรณ์ที่แข็งแรงมั่นคง ทนแรงกระแทกได้ยิ่งสูงยิ่งดี แต่แบบหลัง การบ่งชี้จุดอันตรายนั้นเราต้องการเตือน ชี้ชัด บ่งบอกแนว เขตอันตราย ต้องการความมั่นคงแต่แข็งแรงระดับหนึ่งมีจุดเปราะแตกหักได้ในระดับแรงกระแทกค่าหนึ่ง มีลักษณะแบบ ยืดหยุ่นได้เช่นกรวยยาง แตกหักได้ง่ายแบบมี จุดแตกหัก (Breakable Coupling) ลักษณะองค์ประกอบแบบมีความแข็งแต่มีมวลเบา (Low Mass) เช่น อลูมิเนียม ไททาเนียม ไฟเบอร์กลาส คาร์บอนไฟเบอร์ ไม่ใช่แบบมวลแข็ง (Rigid) แบบนี้ที่เรานำมาใช้ในภาคพื้นสนามบิน เพราะจะไม่เพิ่มความเสียหายให้หนักขึ้นเมื่ออากาศยานพลาด หรือไถลออกนอกทางวิ่งมากระทบเข้ากับวัสดุเหล่านี้


ในสนามบินสุวรรณภูมิและในประเทศต่างๆ การกั้นพื้นที่บอกแนวเขตก่อสร้างนั้น ใช้ Barrier ชนิดไฟเบอร์กลาส ที่มีส่วนสูงไม่เกิน 30 เซนติเมตร ทำจากไฟเบอร์กลาส สีแดง/ส้ม สลับขาว มีหลอดไฟสีแดงติดสว่างในเวลากลางคืน เป็นระยะห่างไม่เกิน 3 เมตร ตลอดความยาวที่กั้นไว้

       การระบุและกำหนดลักษณะคุณสมบัติของ อุปกรณ์เหล่านี้ ควรจะต้องกำหนดรูปแบบ คุณสมบัติลงใน TOR การก่อสร้าง วิธีปฏิบัติในเรื่องนี้ นั้นเจตนาคือเพื่อ บ่งชี้แนวเขตก่อสร้าง(มิใช่เพื่อสกัดกั้น) ดังนั้น สิ่งที่จะนำมาวางเป็นแนวให้เห็นเด่นชัด จากสภาพแวดล้อมได้แก่ Marker หรือ Barricade แท่งไฟเบอร์กลาสเรียงต่อๆกัน สามารถติดธง ติดไฟ เพื่อใช้เพิ่มความเด่นชัด หรือใช้ในตอนกลางคืนตามลำดับ ตามข้อกำหนด เนวเขตเหล่านี้ จะต้องต่ำเพียงพอที่จะไม่ทำให้ใบพัดของเครื่องยนต์แบบ Turbo Jet เสียหาย (มีความสูงจากพื้นไม่เกิน 30 ซม.)

 

นอกจากนี้ยังมีการนำวัสดุพิเศษเช่น EXEL นี้มาใช้ทำอุปกรณ์ภาคพื้นก็มีอยู่มาก ดังเช่น เสาโคมไฟสนามบินApproach Light  เสาโครงรับเสาอากาศบอกมุมร่อน เสาโคมไฟ PAPI  เสาอุปกรณ์ถุงกระบอกทิศทางลม สายอากาศบอกแนวกึ่งกลางทางวิ่ง ส่วนวัสดุอื่นๆ ได้แก่ วัสดุมวลเบาทำ Shelter สำหรับติดตั้งวิทยุเครื่องช่วยเดินอากาศ  อีกทั้งวัสดุลามิเนตที่ใช้สำหรับทำป้ายบอกข้อมูล/ป้ายบอกทิศทางอากาศยาน เป็นต้น

หมายเลขบันทึก: 649446เขียนเมื่อ 10 สิงหาคม 2018 03:43 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 สิงหาคม 2018 03:54 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี