สองวันมานี้...เพื่อนฉันไปบางกอก..เขาเหล่านั้นนัดพบกันที่ BITEC. บางนา...ฉันเคยไปบางนาแต่ไม่เคยไป BITEC…
ฉันเข้ามาใน Blog...ฉันมองหาเพื่อนที่เดิมมีเยอะแยะ..เพื่อนฉันหายไปไหนหมด...ฉันเห็นเพื่อนแว๊บๆ...ฉันวิ่งตามไปคุยด้วย....แต่มักจะไม่ทัน...เพื่อนไปแล้ว.......โน่นไงๆ....เจออีกคนแล้ว.....นึกว่าหายไปไหน...”จ๊ะเอ๋...อยู่นี่เอง”...ฉันทักทาย...แต่เพื่อนไม่ตอบ...ฉันไม่ทันเพื่อน...อีกแล้ว...ฉันทักทายท่านผู้รู้...ผู้ถ่ายทอด(ทั้งสดและไม่สด)....
เขายุ่งอยู่กับงานมากกกก
ฉันเริ่มเข้าใจ...การแลกเปลี่ยนเรียนรู้...ต้องมีคู่แลก....
ต้องมีผู้พร้อมที่จะให้....และมีผู้พร้อมจะรับ.....ต้องมีเนื้อหาที่จะให้...ตรงใจกับความอยากได้ของผู้รับ...
ไม่มีใครที่จะให้ได้ตลอดเวลา....เพราะในขณะเดียวกัน.....เขาก็ต้องรอรับในส่วนที่เขาอยากได้
นี่คือ...ความยากที่สุด....ของการจัดการความรู้.....การแลกเปลี่ยนเรียนรู้....
ต้องนึกอยากให้....และอยากได้....ในสิ่งเดียวกัน…ในเวลาที่เหมาะสมของทั้งสองฝ่าย....ต้องพร้อมทั้งคู่
ต้องรู้จริง(หรือใฝ่รู้จริงแล้วหาเพิ่มเติม)....และต้องพยายามหาให้พบในสิ่งที่อยากรู้..
.แล้วตรงไหน...แล้วอะไร...ที่มันจะพอดีอย่างนั้น...
ต้องค่อยๆหา...พยายามหา...ไปเรื่อยๆ...จนกว่าจะพบ....จึงได้แลกอย่างแท้จริง......การแลกเปลี่ยนเรียนรู้......ต้องมีคู่แลกที่เหมาะสม
การแลกเปลี่ยนเรียนรู้......ต้องมีคู่แลกที่เหมาะสม
อืม........ถ้ามีความต่างอาจจะได้อะไรมากเพิ่มขึ้นอีกนะคะ ......นี่ อาจจะคือข้อสรุปที่อ่านจากประโยคนี้....แต่ในใจ.....ความหมายอาจลึกซึ้งค่ะ
เรามานั่งรอให้ทุกคนเสร็จภาระกิจกันก่อนดีกว่า แล้วสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากวันงาน เชื่อแน่ว่า เราต้องตามอ่าน blog (แห่งความสุขนี้) แบบไม่ทันแน่ ๆ ค่ะ
เรามานั่งรอด้วยกันนะคะ
สวัสดีค่ะ คิดถึงมากๆ ไม่มีจังหว่ะแวะเข้ามา การแลกเปลี่ยนเรียนรู้......ต้องมีคู่แลกที่เหมาะสม สวัสดีคุณ สมพร ข้างบนด้วยนะคะ ด้วยความละลึกถึง
ใจชื้นขึ้นเป็นกองค่ะ...ฉันมีเพื่อนนั่งรอด้วยกันแล้ว...เดี๋ยวเขาก็กลับมาเน๊อะ...เราคงฟังอะไรๆที่เขาเอามาเล่าไม่ทันแน่ๆ...จะอดใจรอคอยค่ะ....
คุณ Somponnp คะ
คุณ เมตตาคะ
ใช่เลย…ต้องแจกนวมพอดีหมัดด้วย…อะแฮ่ม..
สวัสดีค่ะ คุณไร้นาม……
คงไม่ถึงกับแจกนวมหลอกค่ะ(ส่วนใหญ่มีกันหมดแล้ว)….
ที่พูดว่า “การแลกเปลี่ยนเรียนรู้…ต้องมีคู่แลกที่เหมาะสม “…นั้นได้จากประสบการณ์ค่ะ…บางครั้งเรารู้สึกว่าเรื่องนี้เรารู้มาก…รู้ดี เราอยากจะบอกจะแบ่งให้…ทั้งวิ่งไปหา…ทั้งวิ่งไปบอก…ซอกแซกไปแอบรู้…ชวนให้ตามมาดู…“ไม่มีใครอยากได้” ก็มีค่ะ….
มันจึงเป็นที่มาของความคิดนี้…บางเรื่องอยากรู้ม๊ากๆๆๆ แต่ไม่รู้ว่าผู้รู้อยู่ที่ไหน…ต้องไขว่ขว้าหา…โชคดีมีเพื่อนเยอะก็ดี…เพราะเพื่อนก็บอกต่อๆกัน…แล้วเพื่อนก็ตามมาบอก…
ความเหมาะสมจึงมีความหมายหลายๆอย่าง…คน…เวลา…ความรู้…ความเข้าใจ…การตีความ…ความเห็น…พื้นฐานของตนเอง…ประสบการณ์ต่างๆ..อีกเยอะแยะ…
แค่นี้ก่อนแล้วกันค่ะ..เดี๋ยวคุณ”ไร้นาม”จะเบื่อ เพราะไม่ชอบอ่านอะไรยืดเยื้อยาวๆ(เหมือนดิฉัน)….
…ขอบคุณที่มาพูดคุย…ขอบคุณจริงๆค่ะ