๗๗๖. การพัฒนาท้องถิ่น...เพื่อลงสู่ชุมชน

การพัฒนาท้องถิ่น...เพื่อลงสู่ชุมชน

จากพระราชบัญญัติ มหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ.๒๕๔๗...ให้มหาวิทยาลัยเป็นสถาบันอุดมศึกษา เพื่อการพัฒนาท้องถิ่นที่เสริมสร้างพลังปัญญาของแผ่นดิน ฟื้นฟูพลังการเรียนรู้ เชิดชูภูมิปัญญาของท้องถิ่น สร้างสรรค์ศิลปวิทยา เพื่อความเจริญก้าวหน้าอย่างมั่นคงและยั่งยืนของปวงชน มีส่วนร่วมในการจัดการ การบำรุงรักษา การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างสมดุลและยั่งยืน โดยมีวัตถุประสงค์ให้การศึกษา ส่งเสิรมวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง ทำการสอน วิจัย ให้บริการทางวิชการแก่สังคม ปรับปรุง ถ่ายทอด และพัฒนาเทคโนโลยี ทะนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรม ผลิตครูและส่งเสริมวิทยฐานะครู นั้น

สำหรับปัจจุบัน มหาวิทยาลัยกำลังเผชิญกับการที่นักศึกษาลดลง...ซึ่งสืบเนื่องมาจากการคุมกำเนิดจากการได้ผลของกระทรวงสาธารณสุข...จากสมัยเมื่อ ๑๔ ปีที่ผ่านมา ฉันเคยปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้ช่วยหัวหน้าการประถมศึกษาอำเภอ...ทำให้ฉันทราบถึงปัญหานี้มาบ้างพอสมควร ในสมัยนั้นเริ่มมีผลกระทบต่อโรงเรียนขนาดเล็กและก็กระทบมาเรื่อย ๆ...มา ณ ปัจจุบัน กระทบถึงมหาวิทยาลัยเกือบทุกมหาวิทยาลัย สำหรับ มรภ.พิบูลสงคราม ก็เริ่มเป็นปีที่ ๒ ที่นักศึกษาเริ่มลดลง...การที่นักศึกษาเริ่มลดลง ทำให้เห็นถึงรายได้ของมหาวิทยาลัยก็จะเริ่มลดลงเช่นกัน...จะมีผลต่อการจ้างบุคลากรภายในมหาวิทยาลัย...แต่ทำอย่างไร จึงจะทำให้มหาวิทยาลัยและบุคลากรทุกคนภายในมหาวิทยาลัยอยู่รอดได้ นั่นคือ วิธีที่ทั้งมหาวิทยาลัยต้องมาทบทวนและมีการวิเคราะห์ว่าจะต้องดำเนินการอย่างไรต่อไป...เพราะหากไม่คิดให้เป็นระบบ ในอนาคตมหาวิทยาลัยเล็ก ๆ จะถูกปิดไปโดยปริยาย เฉกเช่นเดียวกับที่ได้อ่านข่าวจากต่างประเทศ แม้ขนาดเป็นประเทศใหญ่ ๆ มหาวิทยาลัยยังถูกปิดไปหลายแห่ง และจะมีผลกระทบอีกเรื่อย ๆ ที่จะต้องมีการยุบมหาวิทยาลัย...ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับคนในมหาวิทยาลัยจะต้องมาร่วมกันคิดและหาทาง วิธีที่จะนำพาให้มหาวิทยาลัยอยู่รอดได้อย่างไร

จากที่ฉันทำงานรับราชการมานาน จึงพอมองออกเป็นภาพรวมของมหาวิทยาลัยว่า...ต้องมีการปรับกระบวนการคิดของคนภายในมหาวิทยาลัยใหม่ เนื่องจากมีบุคลากรภายในมหาวิทยาลัย มี ๒ ประเภท ได้แก่ ประเภทสายวิชาการและประเภทสนับสนุนวิชาการ...สำหรับอัตราส่วนของบุคลากรนั้น คิดจาก สายวิชาการ ๑ คน ต่อ สายสนับสนุนวิชาการ ๐.๘ คน...ดังนั้น สายสนับสนุนจะมีเท่าใดนั้น ขึ้นอยู่กับสายวิชาการเป็นแกนหลัก...การที่สายวิชาการจะมากหรือน้อยนั้น ขึ้นอยู่กับการเปิดสอนในหลักสูตรต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย และหลักสูตรนั้นก็ต้องเป็นที่ต้องการของนักศึกษา มีนักศึกษาเรียนมากพอสมควร...ในการวิเคราะห์อัตรากำลังต้องมีการวิเคราะห์กันอย่างรอบคอบ ไม่คิดเบี่ยงเบนตามความเป็นจริง...ต้องคำนึงการใช้ประโยชน์ของบุคลากรด้วยว่า "คุ้มค่า" ต่อการจ้างหรือไม่...สามารถใช้คนแบบประยุกต์หรือบูรณาการกันได้หรือไม่...เข้าใจหรือยังว่า...ทำไมภาครัฐจึงต้องการให้มหาวิทยาลัยออกนอกระบบ ซึ่งปัจจุบันก็เหลือเพียงไม่กี่แห่ง ที่ยังไม่ออกนอกระบบ...การออกนอกระบบ หากเราวางระบบดี ๆ ในทุก ๆ เรื่อง มหาวิทยาลัยก็สามารถทำได้ เพียงแต่ต้องนึกถึงประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าส่วนตน ฯลฯ

สำหรับอีกวิธีหนึ่ง นั่นคือ ในเมื่อนักศึกษาลดลง...ทำเช่นไร จึงจะมีรายได้เพิ่มขึ้น...สำหรับมหาวิทยาลัยที่ฉันได้ปฏิบัติงานอยู่ กองที่ฉันเองรับผิดชอบ นั่นคือ กองบริหารงานบุคคล กำลังคิดหลักสูตรในเรื่องของการพัฒนาคน...คนในที่นี้ ไม่ใช่นักศึกษา แต่หมายถึง คนที่ทำงานแล้ว กำลังทำงานอยู่ โดยเฉพาะในชุมชนที่มหาวิทยาลัยของฉันรับผิดชอบ...เหตุผลเพราะ ถึงแม้ว่าคนทำงานอยู่ แต่เขาจะต้องมีความรู้ ความสามารถเพิ่มขึ้น ให้มีคุณภาพมากขึ้น ดังนั้น จึงต้องมีการพัฒนาขึ้น...เพราะปัจจุบันภาครัฐมุ่งเน้นมาที่เรื่อง "คน" เป็นหลัก...จึงเป็นหน้าที่ของกองบริหารงานบุคคล ของ มรภ.พิบูลสงคราม จึงต้องทำหน้าที่ในการพัฒนาคนในวัยทำงานและผู้สูงอายุ ให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น นี่คือ หน้าที่ของมหาวิทยาลัยที่จะช่วยพัฒนาท้องถิ่น ตรงตามที่ รมต.ช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ คิดและกล่าวไว้ เมื่อ ๒ วันก่อน...ฉันคิดว่า นี่คือ การเริ่มต้นในการพัฒนาท้องถิ่น ทำให้เห็นว่า...กว่าจะเห็นถึงการพัฒนาคนกันอย่างจริงจัง ก็ใช้เวลานานนับเกือบ ๑๔ ปี เลยทีเดียว...การพัฒนาต้องใช้เวลา จะขับเคลื่อนไปกับกาลเวลา...ฉันเป็นเพียงแค่เริ่มต้นที่ทำให้เกิดหลักสูตรในการพัฒนาคนเท่านั้น...เพราะเมื่อปี พ.ศ.๒๕๕๐ ฉันก็เคยทำหน้าที่ร่วมกับผู้บริหารมหาวิทยาลัยในการพัฒนาบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการทั่วประเทศของมหาวิทยาลัยราชภัฏและมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล มาเกือบ ๕๐๐ คน...ซึ่งในอนาคต อาจต้องใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยและมีบทบาทในการเป็นหลักสูตรการเรียนการสอนให้กับคนทำงานและผู้สูงวัยในการใช้ชีวิตได้เรียนรู้และพัฒนาตนเองได้สูงขึ้น

หน้าที่ของกองบริหารงานบุคคล จึงมีหน้าที่ในการพัฒนาคนในวัยทำงานและให้กับผู้สูงอายุเพื่อให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น สมกับมีมาตรฐานความสำเร็จด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล...ซึ่งในการวิเคราะห์ภาระงานในปัจจุบันนี้ ฉันได้นำเรื่องการจัดตั้งศูนย์พัฒนาสมรรถนะของบุคลากร เข้าไว้ในภาระงานที่กองจะต้องรับผิดชอบเข้าไว้ด้วย...นี่คือ ภาระงานในเรื่องของการพัฒนาคนที่จะต้องเกิดขึ้น เพื่อเป็นแหล่งความรู้และช่วยในการพัฒนาท้องถิ่นที่ยั่งยืนต่อไป...และสามารถตอบโจทย์ พรบ.ราชภัฏ พ.ศ.๒๕๔๗ ได้อีกทางหนึ่ง ในการลงสู่ชุมชน นอกจากงานวิจัยและการเรียนการสอน

สิ่งสำคัญในการพัฒนามนุษย์ คือ มนุษย์ทุกคนต้องเรียนรู้ โดยต้องเรียนรู้จนตาย...นี่คือ การเรียนรู้ของมนุษย์ในยุคปัจจุบัน จำเป็นต้องมีการพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒๒ เมษายน ๒๕๖๑

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

646633

เขียน

22 Apr 2018 @ 12:57
()

แก้ไข

22 Apr 2018 @ 13:12
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
อ่าน: คลิก