รางวัลจากครู ให้หนู ๆ คนเก่ง

แม้สิ้นสุดการแข่งขันทักษะวิชาการ

งานศิลปหัตถกรรมนักเรียนครังที่ ๖๗ 

ในระดับเขตพื้นที่การศึกษา ฯ ไปแล้ว

และผลงานที่ทีมนักเรียนของคุณมะเดื่อ

จะทำได้ดีที่สุด ก็เพียง " รองชนะเลิศอันดับ ๑ " 

นอกนั้น ก็เป็นเหรียญทองในลำดับต่อ ๆ ไป

แต่...เพียงเท่านี้ครูมะเดื่อก็ดีใจมาก ๆ แล้ว

เพราะ...รู้ว่าทุกคนทำเต็มที่เต็มกำลังแล้ว

อย่างที่ครูได้บอกไว้ก่อนแข่งขัน..เมื่อทำดีที่สุดแล้ว

เราสู้เขาไม่ได้ ก็ต้องยอมรับผลการตัดสินนั้น ๆ 

อีกอย่างหนึ่ง...ครูมะเดื่อ ไม่ต้องเป็นกังวลที่จะต้อง

ฝึกซ้อมต่อไปเพื่อเตรียมการแข่งขันในระดับภาค

ในต้นเดือนมกราคม  ๖๑  จึงมีเวลาให้ทำงานอื่น ๆ 

ได้เดินหน้าต่อไป


เมื่อทุกคนทำอย่างเต็มที่  และมีเหรียญทองมาฝากครูกันทุกคน

ครูก็ต้องให้รางวัลทุก ๆ คน เป็นการตอบแทน และถือว่าเป็นการ

พักผ่อนของ..ทั้งครูและทั้งนักเรียน

วันนี้...๑๖  ธันวา  ๖๐  คุณมะเดื่อ จึงขอแรงจาก

ท่านผู้ใหญ่บ้านให้ช่วยบริการนำรถยนต์มารับนักเรียน

 ไปยัง  " เขาแดง"  ในตอนเช้า  ๙.๐๐  น.

ซึ่งโปรแกรมในวันนี้ทั้งวัน  ครูยกให้กับคนเก่งของครูทุกคน

เพื่อความสุข  สนุกสนาน  และรู้จัก  " บ้านของเรา"

ในห้องเรียนธรรมชาติในท้องถิ่นบ้านเรา  ที่ครูจะพาไปเรียนรู้นี้


โปรแกรมแรก เด็ก ๆ ได้รู้จักแหล่งท่องเที่ยวอันลือชื่อ  " ล่องคลองเขาแดง" 

แทบไม่น่าเชื่อว่าเด็ก ๆ เคยมาที่นี่เพียงสองคน  ในจำนวน ๑๐  คน

ทั้ง ๆ ที่คลองเขาแดง อยู่ในท้องถิ่นของนักเรียนแท้ ๆ  ในขณะที่

คนที่อยู่ต่างถิ่นต่างจังหวัด หรือแม้แต่ชาวต่างชาติต่างภาษา

มากมายหลายคนรู้จักที่นี่  " กุ้ยหลินเมืองไทยแห่งที่ ๒"  นี้

เป็นอย่างดี


เด็ก ๆ ตื่นเต้น  ตื่นตา ตื่นใจกับวิวทิวทัศน์สองฝั่งคลองที่เรือแล่นผ่าน  เด็ก ๆ ถ่ายภาพ

เป็นที่ระลึกไว้  คนขับเรือก็ใจดี เป็นไกด์ ให้ความรู้และแนะนำสถานที่ตลอดเส้นทาง


ขึ้นจากเรือ  ก็ถึงมื้อกลางวัน  ณ  ร้านอาหารระดับต้น ๆ ในละแวกชายทะเลนี้

" แหลมทองซีฟู้ด "  ที่มีรายการ  " ตะลอนทัวร์"  ของ แหม่ม สุริวิภา

รับประกันความอร่อย   เด็ก ๆ กินอย่างเอร็ดอร่อยกับเมนูยอดนิยมของร้านนี้

โดยเฉพาะ  ยำชะคราม  แกงส้มชะครามไข่   และต้มยำทะเล

เป็นเวลาประจวบเหมาะกับที่ฝนตกลงมา  อากาศเย็นสบาย  แม้ว่า

" ยุง " จะรบกวนพวกเราจะอยู่นิ่งไม่ได้  แต่มีอาหารอร่อย ๆ ตรงหน้า

ก็พอทนกันได้


อิ่มหนำสำราญกันทุกคนแล้ว เหมือนฝนเป็นใจหยุดตกพอดีเหมือนกัน

คุณมะเดื่อและเด็ก ๆ เดินเท้าจากร้านอาหารไปยังชายหาดเขาแดง

ซึ่ง ระยะทางห่างจากร้านอาหารไม่เกินสองร้อยเมตร  ซึ่งเป็น

โปรแกรมต่อไป  คุณมะเดื่อจะให้เด็ก ๆ ได้พักผ่อนและ

เล่นน้ำทะเลที่นี่ ประมาณ  ๑  ชั่วโมง


วันนี้ นับว่าโชคดีสองชั้น  ที่ทั้งแดดไม่ร้อน  อากาศดียิ่ง เหมาะแก่การเล่นน้ำทะเล

แล้ว...ในวันนี้ ตลอดชายหาด ยังเต็มไปด้วยชาวบ้านที่ออกมา  " ไสเคย "

ที่จะนำเอาไปทำเป็น  " กะปิ "  อีกด้วย  ซึี่ง การไสเคยนี้จะมีเพียงปีละครั้ง

ในฤดูกาลนี้  และ ครั้งละไม่กี่วันเท่านั้น  


คุณมะเดื่อ ถือโอกาสให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้ วิถีชีวิตของชุมชนเกี่ยวกับ

การไสเคย  และ กระบวนการทำกะปิกันตรงนั้นเลย  โดยให้นักเรียน

แต่ละคน สอบถาม  สัมภาษณ์ คุณลุง  คุณป้าที่กำลังไลเคยและ

ทำความสะอาดตัวเคย โดยการเลือกเอาปู  ปลา  หรือเศษสิ่งต่าง ๆ 

ที่ปะปนมากับเคยออกทิ้ง  ไปจนถึงการเอาเกลือใส่คลุกเคล้ากับตัวเคย

ไปจนถึงขั้นตอนการทำกะปิ  จนได้ " กะปิ "  ออกมาจำหน่าย 

รวมไปถึงราคาซื้อขายตัวเคยสด  และ กะปิ  

ด้วยเหตุนี้  วันนี้นักเรียนจึงเกิดการเรียนรู้จากห้องเรียนธรรมชาติ

นี้ อีกด้วย



บ่ายโมงเศษ ๆ  คุณมะเดื่อจึงโทร.ให้ผู้ใหญ่บ้านมารับเด็ก  ๆ กลับ

แต่เด็ก ๆ บอกว่ายังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะเย็น  ดังนั้น คุณมะเดื่อ

จึงขอให้ผู้ใหญ่บ้าน แวะที่ที่ทำการอุทยานเขาสามร้อยยอด

ตั้งใจจะพาไปเดินสะพานเดินชมป่าชายเลน และดูกระดูกแรดชวา

ผู้ใหญ่บ้านก็ตกลง

พอไปถึง ก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี จากคุณลุงเจ้าหน้าที่  พาเด็ก  ๆ ไปชม

นิทรรศการที่ในอาคาร  แต่บอกว่า สะพานเดินชมป่าชายเลนกำลังซ่อม ยังใช้งาน

ไม่ได้  ประกอบกับยุงชุมเหลือเกิน  กัดจนเด็ก ๆ อยู่นิ่งไม่ได้  (รวมทั้งคุณมะเดื่อด้วย)

จึงขอบคุณและขอลาคุณลุงเจ้าหน้าที่อุทยาน เดินทางต่อไปยัง " สำนักสงฆ์ถ้ำพระประทุน"

ซึ่งเป็นทางผ่านระหว่างกลับบ้าน  ที่นี่เป็นอีกแหล่งท่องเที่ยวของกุยบุรีอีกแห่งหนึ่ง

ที่แม้แต่คุณกุยบุรีแท้ ๆ ก็ยังไม่รู้จัก


คุณมะเดื่อพาเด็ก ๆ ไปกราบขอพรพระบรมสารีริกธาตุบนศาลา

จากนั้นจึงกราบนมัสการ หลวงตา ซึ่งเป็นพระที่ดูแลสำนักสงฆ์นี้ 

หลวงตาถามว่าจะเข้าชมถ้ำไหม  คุณมะเดื่อตอบว่า " ชมค่ะ"

หลวงตาจึงบอกให้เดินขึ้นบันไดไปยังปากถ้ำก่อน

ท่านผู้ใหญ่บ้านจะขอตัวไม่ขึ้นไป เพราะเจ็บเข่า

แต่คุณมะเดื่อบอกว่า ระยะท่างไปยังปากถ้ำ

ราว ๆ ๕๐  เมตร และในถ้ำก็สว่างเพราะติดไฟฟ้า

มีพัดลมด้วย  เดินได้สะดวก  ผู้ใหญ่บ้านจึง

ตกลงใจเดินไปกับเด็ก  ๆ ด้วย



คุณมะเดื่อเคยลงถ้ำนี้มาหลายครั้งแล้ว  เป็นถ้ำที่มีความสวยงามมาก ๆ

และเคยเขียนบันทึก เล่าถึงถ้ำพระประทุน ไว้ในโกทูโนนี้มาแล้ว

แต่คูเหมือนว่าวันนี้  ความสวยงามจะลด ๆ ไป คงเพราะกาลเวลา

ที่พานักท่องเที่ยวให้มาเยือน และสร้างรอยประทับไว้กับพื้น

และผนังถ้ำซ้ำ ๆ กัน  จนลบเลือนความงามไปมากนั่นเอง

หลวงตาพาชมไปได้ครึ่งถ้ำ ท่านผู้ใหญ่บ้านบอกว่าชักจะเดินไม่ไหวแล้ว

คุณมะเดื่อจึงบอกเด็ก ๆ ว่าคงต้องกลับแล้ว  ประกอบกับหลวงตา

เล่าให้พวกเราฟังว่า  วันก่อนช่วยลิงจากงูเหลือมที่หวังจะ

จับมันเป็นอาหารไว้ได้  งูเหลือมตัวใหญ่หนัก  ๑๒  กก.

ไม่รู้ว่ามันอาศัยอยู่ในถ้ำไหน  ( ที่เขาถ้ำพระประทุนนี้

มีถ้ำใหญ่  ถ้ำเล็ก  สิบกว่าถ้ำ)  ทำให้พวกเราชักเสียว ๆ ขา

หลวงตา จึงพาพวกเรากลับออกจากถ้ำ


คุณมะเดื่อและเด็ก ๆ กราบนมัสการลาหลวงตาแล้ว จึงเดินทางกลับบ้าน

ในเวลาบ่ายสามโมงเศษ ๆ  เป็นวันว่าของขวัญจากครูมะเดื่อ

ที่ให้เด็ก ๆ วันนี้มีทั้งความสุข  สนุกสนาน และความรู้จากประสบการณ์

จากห้องเรียนธรรมชาติ  ในท้องถิ่นของตนเอง อีกด้วย

คุณมะเดื่อบอกกับเด็ก ๆ ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้านว่า...

" เราควรรู้จักบ้านของตนเองให้ดีก่อน  ก่อนที่จะไปรู้จัก

บ้านของคนอื่น ๆ  ..."  

นั่นคือ  " การพานักเรียนไปทัศนศึกษานอกสถานที่

ควรที่จะพิจารณาสถานที่ต่าง ๆ ในท้องถิ่นของนักเรียน

ก่อนที่จะพานักเรียนไปท้องถิ่นออื่นใด"